II SA/Go 952/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego oddala skargę. 8 maja 2017 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik BP ARiMR) wpłynął wniosek D.K. o wpis do ewidencji producentów. W powyższym dokumencie D.K. zawnioskował o wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego. Wnioskodawca zadeklarował jednocześnie: pozostawanie w związku małżeńskim, brak współposiadania gospodarstwa rolnego wraz z małżonkiem, brak współposiadania gospodarstwa rolnego z inną osobą niż małżonek, prowadzenie samodzielnie odrębnego gospodarstwa rolnego, stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Do powyższego wniosku D.K. dołączył: oświadczenie z [...].05.2017 r. o braku rozdzielności majątkowej z małżonką J.K., oraz o prowadzeniu osobiście gospodarstwa rolnego na gruntach wskazanych w dokumentach dołączonych do wniosku o wpis do ewidencji producentów, umowę dzierżawy z [...].12.2016 r. zawartej przez wnioskodawcę z Lasami Państwowymi Nadleśnictwo, której przedmiotem jest działka ewidencyjna nr [...], protokół przekazania-przejęcia nieruchomości Skarbu Państwa dotyczący działki ew. nr [...], umowę dzierżawy z [...].12.2016 r. zawartej przez wnioskodawcę z Gminą, której przedmiotem jest działka ewidencyjna nr [...], umowę dzierżawy z [...].07.2016 r. zawartej przez wnioskodawcę z Lasami Państwowymi Nadleśnictwo, której przedmiotem jest działka ewidencyjna nr [...], umowę dzierżawy z [...].05.2016r. zawartej przez wnioskodawcę z Agencją Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy, której przedmiotem są działki ewidencyjne nr [...], umowę ustanowienia kaucji z [...].05.2016 r. zawartej przez wnioskodawcę z Agencją Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy 9dot. ww. umowy dzierżawy z [...].05.2016 r.), protokół zdawczo odbiorczy z [...].05.2016 r.(dot. przedmiotu umowy z [...].05.2016 r.). Pismem z [...] maja 2017 r. Kierownik BP ARiMR wezwał D.K. do złożenia wyjaśnień, co do okoliczności mających wpływ na rozpatrzenie wniosku o wpis do ewidencji producentów, wyjaśniając, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2015 r., poz. 807 ze zm., dalej ustawa EP), w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Odrębny numer identyfikacyjny nadaje się jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Organ wskazał ponadto, że producent ubiegający się o numer identyfikacyjny powinien udokumentować fakt prowadzenia samodzielnego, odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. W szczególności dowodami takimi powinny być dokumenty potwierdzające fakt posiadania gruntów rolnych (akty notarialne, umowy dzierżawy, orzeczenia sądowe, decyzje administracyjne i inne), faktury potwierdzające zakup zwierząt, maszyn rolniczych, gruntów i środków ochrony roślin, nakaz zapłaty podatku rolnego, zeznania świadków, dokumenty potwierdzające fakt posiadania maszyn rolniczych, ustanowiona miedzy małżonkami rozdzielność majątkowa oraz wszelkie inne. [...] maja 2017r. w siedzibie Kierownika BP ARiMR stawił się D.K.. Odmawiając pisemnego składania wyjaśnień i korekty do wniosku, poinformował pracowników organu, że wyjaśnienia - zgodnie z wezwaniem - złoży ustnie. W obecności trzech pracowników organu, wyciągnął telefon komórkowy i położył go na biurku, prawdopodobnie nagrywając swoje wyjaśnienia. Po zacytowaniu pouczenia wynikającego z wezwania, D.K. udzielił informacji, że doskonale zdaje sobie sprawę, że jego żona prowadzi gospodarstwo rolne i wyjaśnił, że wszelkie dokumenty złożył do pierwotnego wniosku i nie ma nic więcej w tej sprawie do dodania. Na tę okoliczność została sporządzona notatka służbowa. W takim stanie faktycznym Kierownik BP ARiMR, decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] - na podstawie art. 3a ust. 3, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy EP - odmówił D.K. wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Uzasadniając decyzję Kierownik BP ARiMR podkreślił, że zgodnie z treścią art. 3a ust. 3 ustawy EP, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Dokonując analizy dostarczonych dowodów organ stwierdził, że w oparciu o nie można jednoznacznie ustalić, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Organ uznał, że samo zawarcie umowy dzierżawy nie świadczy o tym, że dzierżawca prowadzi samodzielne gospodarstwo rolne, tym bardziej, że inne osoby były użytkownikami i prowadziły działalność rolniczą na działkach, w dacie obowiązywania umowy dzierżawy (na działki nr [...], objęte umową dzierżawy nieruchomości rolnej zawartą [...].05.2016 r. pomiędzy ANR a D.K., w roku 2016 został złożony wniosek o przyznanie płatności przez innego producenta rolnego oraz na działkę nr [...] objętą umową dzierżawy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa zawartej [...].07.2016r. pomiędzy Lasami Państwowymi, Nadleśnictwem a D.K., w roku 2016 został złożony wniosek o przyznanie płatności przez innego producenta rolnego). Organ wskazał, że wnioskodawca w dostarczonym zaświadczeniu wskazał, że prowadzi osobiście gospodarstwo rolne na gruntach (działkach) dołączonych do wniosku o wpis do ewidencji, nie sprecyzował jednak od kiedy, nie przedstawił również żadnych faktur i rachunków świadczących o poniesionych kosztach związanych z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwa. Dlatego też organ uznał, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty, nie wyczerpują znamion prowadzenia samodzielnego i odrębnego gospodarstwa rolnego wymaganego prawem. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, D.K. złożył od niego odwołanie. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1). art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy EP - przez błędną wykładnię, prowadzącą do niezgodnego z prawem odmówienia wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego; 2). art. 3a ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy EP oraz art. 8 K.p.a. w zw. z art. 3a ust. 1 ustawy EP a także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP – przez naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez świadome wprowadzenie w błąd odnośnie do regulacji prawnej parlamentu Europejskiego mającej jakoby dotyczyć określeń "samodzielnego prowadzenia gospodarstwa" oraz "zorganizowanej całości gospodarczej", a także przez uniemożliwienie - przed wydaniem decyzji - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i stanowi naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego, w tym zasady praworządności; 3). art. 67-69 K.p.a. w zw. z art. 3a ust. 1 ustawy EP - przez naruszenie obowiązku sporządzenia protokołu z czynności polegającej na odebraniu [...] maja 2017 r. wyjaśnień złożonych osobiście na wezwanie organu; 4). art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 3 K.p.a. - przez braki w zakresie podstawy prawnej oraz przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co prowadzi do konstatacji o dowolności decyzji, w szczególności dotyczy to ustaleń i wniosków w zakresie pojęć prawnych "samodzielnego prowadzenia gospodarstwa" i "zorganizowanej całości gospodarczej, a także dowolnych ustaleń dotyczących przedstawionych wyjaśnień i dokumentów, w tym umów dzierżawy gruntów, odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem z [...] maja 2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR), decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor OR ARiMR podzielił stanowisko organu I instancji, iż sam fakt zawarcia umów dzierżawy nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym prowadzenie samodzielnie odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Wspomniane umowy dzierżawy nie są dowodem potwierdzającym, że D.K. faktycznie prowadzi na gruntach będących przedmiotem umowy działalność rolniczą na własny rachunek i we własnym imieniu. Ponadto grunty które są przedmiotem tych umów są tylko jednym ze składników niezbędnych do funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu odwoławczego niewątpliwym jest, że nie jest możliwe prowadzenie działalności rolniczej na gruntach rolnych przy braku posiadania niezbędnej infrastruktury i środków technicznych, w szczególności takich jak: pomieszczenia inwentarskie, magazyny przechowalnicze, silosy, środki transportu, maszyny i urządzenia rolnicze, itp. Istnieje wprawdzie także możliwość zlecania wykonania wymaganych prac w gospodarstwie rolnym podmiotom trzecim, jednak D.K. nie przedłożył żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić zarówno fakt posiadania infrastruktury rolniczej jak również fakt zlecania prac rolniczych osobom trzecim. Nie wskazał ponadto żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Dyrektor OR ARiMR podzielił stanowisko odwołującego, iż naruszeniem prawa przez organ I instancji było nie sporządzenie protokołu z czynności polegającej na odebraniu [...] maja 2017 r. wyjaśnień od strony złożonych osobiście na wezwanie organu. Zamiast tego sporządzona została notatka służbowa. W ocenie organu odwoławczego naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Brak jest bowiem możliwości potwierdzenia przesłanek wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego określonych w art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy EP na podstawie oświadczenia strony. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.K. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz proceduralnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1). art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy EP - poprzez błędną interpretację prowadzącą do niezgodnego ze stanem faktycznym wniosku, jakoby skarżący nie prowadził samodzielnie odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą 2). art. 3a ust. 2 pkt 1), pkt 2) i pkt 3) ustawy EP, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. w związku z art. 3a ust. 1 ustawy EP, a także art. 3a ust. 3 fn fine ustawy EP - poprzez naruszenie zasady praworządności w wyniku niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nieudzielenia skarżącemu na jego żądanie niezbędnych szczegółowych pouczeń, w szczególności w następstwie błędnej, wyłącznie formalistycznej, interpretacji obowiązku dowodowego strony postępowania,  3). art. 107 § 3 w związku z art. 8 K.p.a. - poprzez naruszenie obowiązku należytego uzasadnienia faktycznego, w szczególności w zakresie analizy zgromadzonych dowodów, a także należytego uzasadnienia prawnego. Powołując się na wskazane zarzuty skarżący wniósł o: 1). uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Kierownika BP ARiMR z [...] maja 2017 nr [...], 2). zasądzenie od Dyrektora OR ARiMR kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że istotą niniejszego sporu jest wykładnia art, 12 ust. 4 pkt 2 ustawy EP, w połączeniu w szczególności z obowiązkami dowodowymi skarżącego - z jednej strony oraz z korelującymi z nimi obowiązkami organów administracji obu instancji w zakresie pouczeń w kwestiach dowodowych - z drugiej strony. Zaskarżona decyzja (oraz poprzedzająca ją decyzja wydana w I instancji) przedstawia wykładnię błędną, przejaskrawiając w sposób istotny wymagania dowodowe wobec skarżącego oraz rażąco ograniczając obowiązki obu organów administracji w tym zakresie. W rezultacie zostały wydane wadliwe decyzje. Zaskarżona decyzja, a także decyzja I instancji, ogranicza się do bezrefleksyjnego wskazania reguły dowodowej z art. 3a ust. 3 ustawy EP; bazuje niedopuszczalnie, bo czysto formalistycznie, tylko na wykładni gramatycznej, bez koniecznego uwzględnienia innych reguł wykładni prawa. Wskazany przepis jest przecież częścią systemu prawnego i nie może być interpretowany w oderwaniu od zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), w którym obowiązuje zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP, art, 6 KPA w związku z art. 3a ust. 1 ustawy EP), a organ administracji jest obowiązany czynnie respektować (realizować) zasady określone art. 3a ust. 2 pkt 1), pkt 1, pkt 2 i pkt 3) ustawy EP. W tym kontekście bardzo istotną kwestią jest wymóg, wielokrotnie wskazywany w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie, zgodnie z którym realizacja obowiązków organów administracyjnych w zakresie pouczeń stron co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, musi być rzeczywista. Przykładowo: - Jeżeli zatem pracownik organu administracji stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków, to jest zobowiązany w możliwie jasny sposób wyjaśnić stronie całość okoliczności sprawy i wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami (wyrok NSA z 12 kwietnia 2000 r., I SA/Ka 1740/98, Pal. 2001, nr 9-10, s. 206), - Na gruncie postępowania administracyjnego nie przyjmuje się zatem fikcji powszechnej znajomości prawa (por. T. Górzyńska, Prawo do informacji i zasada jawności administracyjnej\ Orzecznictwo Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego, Kraków 1999, s, 218; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2007 r., VII SA/Wa 1168/07, LEX nr 420147) . - Organom administracji publicznej nie wolno zajmować w postępowaniu administracyjnym "pozycji przeciwnika strony, który wyczekuje na popełnienie przez stronę błędu w ocenie wpływu pewnych okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy i wykorzystuje ten błąd jako uzasadnienie wydania niekorzystnej dla strony decyzji". Zdaniem skarżącego te przykłady, oparte na treści normatywnej art. 9 K.p.a., są aktualne merytorycznie także w sprawach rozpoznawanych na tle ustawy EP, pomimo dodania w tym wypadku wymogu zgłoszenia przez strony żądania odnośnie do pouczeń. Skarżący podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie takie żądania kilkakrotnie zgłaszał, w szczególności podczas stawienia się na wezwanie w dniu [...].05.2017 r., lecz w aktach sprawy tego faktu nie uwzględniono, z rażącym naruszeniem procedury (jak wyżej - zarzuty dotyczące naruszenia art. 67-69 KPA). Nieusunięte, wskutek naruszenia wskazanych obowiązków organu I instancji, które to naruszenia zaakceptowała bezprawnie zaskarżona decyzja, główne wątpliwości skarżącego, niemającego wykształcenia prawniczego, polegały na braku wiedzy i niezrozumieniu: a) jakie wyjaśnienia ma złożyć wg wezwania z [...].05.2017 r , w którym niejasno stwierdzono, że mają one być złożone "w następującym zakresie: 1. Zadeklarowany na wniosku współmałżonek PESEL: [...] jest zarejestrowany w systemie jako producent o numerze [...]"; b) jakich dowodów - dokumentów - na okoliczność prowadzenia samodzielnego, odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, domaga się organ I instancji, skoro w wezwaniu określono przykładowo (zwrot "w szczególności") wiele różnych dokumentów i innych środków dowodowych, a skarżący przecież dołączył do wniosku kilka z takich wymaganych dokumentów. Z przedstawionego w wezwaniu wyliczenia nie wynikało, by wnioskodawca - skarżący miał obowiązek złożyć wszystkie z wyliczonych dokumentów, a ponadto organ nie zakwestionował, ani w wezwaniu, ani później w toku postępowania, żadnego z załączników do wniosku z [...].05.2017 r.; c) jak, oraz w oparciu o jakie przepisy i kryteria organ interpretuje istotne dla sprawy pojęcia, takie jak "gospodarstwo rolne", "samodzielne prowadzenie gospodarstwa" i "zorganizowana całość gospodarcza". Zatem w ocenie skarżącego za niedopuszczalną, naruszającą prawo i prowadzącą do wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, należy uznać wykładnię obowiązku dowodowego skarżącego, pomijającą korelat obowiązków organów administracji. Jeżeli organ I instancji uważał, że dotychczasowe dowody złożone przez skarżącego nie są wystarczające, to winien skarżącego o tym pouczyć i wskazać na jego obowiązek dowodowy oraz na ewentualne negatywne skutki. Tego organ I instancji nie uczynił, mimo że na niewystarczających dowodach swoją decyzję oparł, a organ II instancji w zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa to zaakceptował, poprzez jej utrzymanie w mocy. Odpowiadając na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wniosku J.K. z [...] maja2017 r. wraz z załącznikami, na okoliczność zadeklarowania w ww. wniosku do płatności na rok 2017 części działek wskazanych przez skarżącego, jako wchodzących w skład odrębnego gospodarstwa rolnego. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony w odpowiedzi na skargę, gdyż nie miał on wpływu na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy EP w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się: 1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę; 2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wpisuje się do ewidencji producentów i nadaje mu się odrębny numer identyfikacyjny (ust. 4a). W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadaczy gospodarstwa rolnego (ust. 6). Organy orzekające w niniejszej sprawie rozpatrzyły żądanie skarżącego w oparciu o ww. przepis ustawy EP, badając materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego. Z uwagi na zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, Sąd podkreśla, że ustawa EP w art. 3a ust. 1 stanowi, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Taki wyjątek od stosowania K.p.a. przewidziany jest w art. 3a ust. 3 ustawy, według którego strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przepisu tego wynika zatem, że to na skarżącym jako osobie zainteresowanej uzyskaniem odrębnego numeru identyfikacyjnego spoczywał obowiązek udowodnienia, że spełnia on wymogi ustawowe w tym zakresie. Organy natomiast uwolnione były od obowiązków określonych w tych przepisach. Organy orzekające rozpatrzyły zatem sprawę w oparciu o materiał dowodowy przedłożony przez skarżącego. Dokumenty przedstawione przez skarżącego stanowią jedynie dowody na okoliczność, iż skarżący jest dzierżawcą gruntów rolnych. Jednak - jak słusznie uznały organy - sam fakt zawarcia umów dzierżawy nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym prowadzenie samodzielnie odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że nie jest możliwe prowadzenie działalności rolniczej na gruntach rolnych przy braku posiadania niezbędnej infrastruktury i środków technicznych, przy czym oczywiście możliwe jest zlecenie podmiotom trzecim wykonania wymaganych prac w gospodarstwie rolnym. Jednak skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić zarówno fakt posiadania infrastruktury rolniczej jak również fakt zlecania prac rolniczych osobom trzecim. Nie wskazał ponadto żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Skarżący nie dowiódł zatem - będąc przy tym należycie pouczony o zasadach dotyczących wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego - spełnienia wymogu art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy, czyli samodzielnego prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, co podkreśliły organy orzekające w sprawie. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu, jednak przedstawione przez niego dowody nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia zgodnego z jego żądaniami. Nie można z tego wywodzić naruszenia zasady praworządności. Wprawdzie co do zasady podzielić należało stanowisko skarżącego, iż z przepisów K.p.a. (art. 67 § 1 oraz § 2 pkt 2 K.p.a.) wynika, że z każdej czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także z przesłuchania strony, powinien być sporządzony protokół, nie zaś notatka służbowa, jednak odebranie wyjaśnień od skarżącego i sporządzenie na tę okoliczność notatki służbowej z [...] maja 2017 r., nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak zasadnie podniósł bowiem organ odwoławczy brak jest możliwości potwierdzenia przesłanek wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego określonych w art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy EP na podstawie oświadczenia strony. Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i brak jest takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowić podstawę wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.