II SA/Go 953/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 953/11 poprzez dodanie punktu drugiego o treści: "II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata K.Ł. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej." B.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ustanowił na rzecz skarżącej adwokata. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej jako pełnomocnika skarżącej wyznaczył adwokata K.Ł.. Na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. pełnomocnik substytutucyjny skarżącej adwokat F.W. złożył do protokołu rozprawy wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały pokryte ani w części ani w całości. Wyrokiem z dnia 22 marca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.D.. W sentencji wyroku Sąd wydając orzeczenie, nie orzekł w zakresie złożonego przez pełnomocnika skarżącej wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W związku z brakiem rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, pełnomocnik substytucyjny skarżącej – po ogłoszeniu wyroku zgłosił do protokołu rozprawy wniosek o uzupełnienie wydanego wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd nie orzekł w wyroku o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej przez pełnomocnika z urzędu. W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Według treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej zwanym rozporządzeniem, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Niewątpliwie pełnomocnik skarżącej – adwokat K.Ł., zapoznając się z aktami sprawy w dniu 6 marca 2012 r. i ustanawiając pełnomocnika substytucyjnego, który stawił się na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. wykonał usługę prawną na rzecz skarżącej mieszczącą się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej, za którą przysługuje pełnomocnikowi z urzędu prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia. Ponadto poza złożeniem przez pełnomocnika wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnik złożył też do protokołu rozprawy oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia, że w/w koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Stąd wniosek pełnomocnika uznać należało za uzasadniony. Dodatkowo stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia zasądzona stawka została podwyższona o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 157 i art. 250 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.