II SA/Go 959/15

Dnia 3 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M.-S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności p o s t a n a w i a : odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Na skutek wniesionej przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. skarżący, powołując się na treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - określanej dalej jako p.p.s.a.), zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., żądając wyjaśnienia treści pojęcia "niewykoszone zeschnięte trawy", tzn. czy trawy zeschły w wyniku suszy glebowej, czy też to skarżący osobiście był sprawcą wysuszenia trawy na powierzchni 38,63 ha. Skarżący oświadczył, iż powyższe wyjaśnienie jest konieczne, aby zarówno on sam jak i Naczelny Sąd Administracyjny mogli odczytać z wyroku z dnia 11 marca 2011 r., sygn. II SA/Go 988/09, czy to skarżący był winien zeschnięcia trawy, jak również do rozstrzygnięcia zakresu powagi rzeczy osądzonej oraz sposobu wykonania wyroków wydanych w sprawie niniejszej oraz w sprawie II GSK 1306/16. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. skarżący zwrócił się o rozstrzygnięcie kolejnej wątpliwości, mającej według niego wynikać z wydanego w dniu 16 grudnia 2015 r. wyroku, a mianowicie czy Wojewódzki Sąd Administracyjny badał, czy organy ARiMR obydwu instancji dokonały porównania danych ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne z danymi zawartymi we wniosku skarżącego w sprawie działek [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski okazały się niezasadne. Stosownie do treści art. 158 § 1 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażonym przez judykaturę konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 1501/06). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10). Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż sformułowania zawarte zarówno w wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. , jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Nie powodują także wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Sąd w uzasadnieniu do przedmiotowego wyroku szczegółowo opisał przyczyny, z powodu których skarga B.M.-S. została oddalona i dodatkowo ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych w treści skargi. Ponadto podkreślić należy, iż we wspomnianym na wstępie wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 600/14, dokonał oceny zaskarżonej decyzji wyłącznie w aspekcie jej zgodności z art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Był bowiem związany dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a . Stąd też tut. Sąd nie był obowiązany w uzasadnieniu tego wyroku odnosić się do okoliczności co do których skarżący odwołuje się w swych wnioskach z dnia [...] września 2017 r. Z tych względów Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.