II SA/Go 960/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na G.Ł. karę w wysokości 10000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania przebudowanego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, położonego na działce nr [...]. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Nie zgadzając się wydanym rozstrzygnięciem G.Ł. pismem z dnia [...] listopada 2009r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. Jednocześnie pismem z tej samej daty (uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2009 r.) skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanowienia. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił wstrzymania wykonania własnego postanowienia z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż wnioskodawca nie przytoczył żadnych okoliczności oraz dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek określonych w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z uiszczeniem nałożonej szkody. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał na swoją trudną sytuację finansową i rodzinną. Podał, iż w chwili obecnej zamieszkuje w [...] i jest zatrudniony w Firmie Handlowo-Usługowej. Miesięczny dochód jaki osiąga z tytułu zatrudnienia to 1276 zł brutto, na dowód czego załączył do wniosku zaświadczenie o zatrudnieniu. l Ponadto, jak wskazały, jest on zobowiązany do uiszczania 750 zł miesięcznie alimentów na małoletnie dzieci, co zostało potwierdzone kserokopią wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Skarżący dodał, iż z uwagi na wcześniejsze zobowiązania finansowe i zaniedbania spłaty przez byłą żonę został umieszczony na liście niesolidnych dłużników i w związku z tym nie ma on możliwości uzyskania pożyczki. Jedynym majątkiem jaki posiada skarżący jest budynek gospodarczy w [...]. W świetle powyższych okoliczności nałożenie na niego przedmiotowej kary nie tylko przewyższa jego możliwości finansowe, ale przede wszystkim powoduje, że chcąc spłacić zobowiązania wobec Skarbu Państwa musiałby przestać płacić alimenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ust. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie z zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej. Z uwagi na fakt, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, przyjąć należało, że w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia dotyczy także postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] nakazującego skarżącemu uiszczenie kary w kwocie 10.000 zł. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r, sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, Sąd w wyniku przeprowadzonej analizy treści złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie oraz załączonych do niego dokumentów, uznał wniosek skarżącego za uzasadniony. W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący uzyskuje stosunkowo niski dochód - 1.276 zł brutto. Dodatkowo ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec trojga dzieci. Tym samym zdaniem Sądu należało przyjąć, iż zapłata przez skarżącego kwoty 10.000 zł tytułem kary za nielegalne użytkowanie budynku nie może odbyć się bez uszczerbku dla utrzymania skarżącego oraz jego rodziny i może w istocie doprowadzić do znacznej szkody. Należy przy tym wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 24 marca 2010 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.