II SA/Go 967/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy T.S. orzekł o utrzymaniu w mocy swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], którą odmówiono przyznania w/w uprawnień kombatanckich z tytułu wysiedlenia całej rodziny do pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy. T.S. pismem z dnia [...] lutego 2009 r. (data wpływu) skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, ponownie zwrócił się o przyznanie mu wnioskowanych uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na powyższe podanie organ pismem z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] wyjaśnił, że rozpatrywał już wniosek strony w tym zakresie jednocześnie podnosząc, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą podstawy do przyznania żądanych uprawnień. W dniu 29 lipca 2011 r. do organu wpłynął wniosek T.S. o przyznanie uprawnień kombatanckich wraz z kwestionariuszem osobowym oraz innymi dokumentami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Kierownik Urzędu wyjaśniając, iż w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich organ wydał już decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2006 r. , a tym samym nie może rozpoznać podania strony jako nowy wniosek lecz jako wniosek o wzruszenie decyzji ostatecznej. W tym zakresie wyjaśniając przesłanki prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, organ wezwał stronę do sprecyzowania wniosku (trybu rozpoznania). Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. T.S. wskazał, iż wnosi o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją, określając jako podstawę wznowienia postępowania przepis art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, ze zm. -dalej "k.p.a."), powołując się na nowy dowód w postaci rekomendacji Polskiego Związku byłych Więźniów Politycznych, Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych z dnia [...] lipca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Kierownik Urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie T.S. zakończone decyzją ostateczną Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na dyspozycję art. 151 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wskazując, że przedstawiona przez stronę rekomendacja pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi oświadczeniami zainteresowanego zarówno w czasie postępowania o przyznanie uprawnień do świadczenia pieniężnego zakończonego pozytywną dla zainteresowanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. jak i późniejszymi oświadczeniami złożonymi w 2006 r. w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich. W żadnym z tych postępowań skarżący nie wskazał, aby przebywał w obozie w [...]. Ponadto obecnie złożona rekomendacja wskazuje na skierowanie do obozu "KL Litzmanstadt", a zainteresowany był osobą małoletnią, wysiedloną według jego zapewnień najpierw w okolice [...], a następnie do wsi [...]. Osoby wysiedlone do pracy przymusowej nie były kierowane do obozów koncentracyjnych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2011 r. T.S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie dyspozycji przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42, póz. 371, ze zm.), a także naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 107 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 80, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 149 § 1 i 2 i art. 151 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że dokument jakim jest rekomendacja winien stanowić podstawę do wzruszenia ostatecznej decyzji i przyznania mu wnioskowanych uprawnień kombatanckich. Skarżący zarzucił, iż organ nie wydał w sprawie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, a jedynie od razu przeszedł do merytorycznego rozstrzygnięcia w drodze decyzji w przedmiocie złożonego przez niego wniosku. Wskazał także zaskarżona decyzja nie zawiera wskazania podstawy prawnej, na której została wydana. Zdaniem strony, wymogu określonego w dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. nie spełnia wskazanie przepisu art. 151 § 1 k.p.a. Z kolei dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. nie odpowiada uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, nie zawiera bowiem wyjaśnienia podstawy prawnej. Brak w niej również wnikliwego i wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego. Okoliczność ta stanowi również o naruszeniu dyspozycji art. 77 i art. 80 k.p.a. Ponadto strona wskazała, iż organ nie zapewnił jej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, naruszając tym samym dyspozycję art. 10 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił zasady postępowania w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Następnie wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego przebywając z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady (lit. a), w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. b) bądź też w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. c). Tymczasem zainteresowany podniósł, że w czerwcu 1940 r. został wraz ze swoją ciotką H.K. wywieziony z miejscowości [...], skąd następnie trafił do obozu, który mieścił się prawdopodobnie w [...]. Stamtąd w koszmarnych warunkach został deportowany do gospodarstwa rolnego w [...]. Z wyjaśnień strony wynika, że w kwietniu 1941 r. został deportowany do majątku ziemskiego w [...], gdzie był zmuszany do wykonywania ciężkich prac fizycznych. Na potwierdzenie powyższych okoliczności T.S. przedstawił oświadczenia świadków oraz kserokopie dokumentów. Organ wyjaśnił, iż okoliczność pobytu strony w obozie przejściowym w [...] była przedmiotem wnikliwej oceny organu w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. We wniosku o wznowienie postępowania zainteresowany wskazał, iż przebywał w obozie przesiedleńczym w [...], jednak nie przedstawiał jakichkolwiek dokumentów mogących potwierdzić wskazany fakt. Ponadto organ zaznaczył, że sam zainteresowany podczas prowadzonego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie wspominał o pobycie w obozie w [...]. W życiorysie z dnia [...] stycznia 2006 r. załączonego do wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich wnioskodawca wskazywał jedynie na swój pobyt w obozie w [...]. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach ..) o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Z treści tego przepisu wynika, że dla uzyskania uprawnień kombatanckich konieczne jest złożenie przez zainteresowaną osobę wniosku, rekomendacji stowarzyszenia kombatanckiego oraz poparcie tego wniosku odpowiednimi dowodami. Dowody te, oceniane w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, winny dokumentować działalność kombatancką lub równorzędną wnioskodawcy lub podleganie przez niego represjom określonym w ustawie. Ograniczenie się wyłącznie do uprawdopodobnienia okoliczności objętych dyspozycją poszczególnych przepisów ustawy o kombatantach (...) nie jest wystarczające. Kierownik Urzędu wskazał nadto, że dokonał także analizy okoliczności wynikających z pozytywnej dla wnioskodawcy rekomendacji wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich wydanej przez stowarzyszenie kombatanckie, a stanowiącej podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. Podkreślił jednak, iż rekomendacja jest dowodem podlegającym ocenie organu na zasadach ogólnych, zaś jej pozytywna dla strony treść nie przesadza automatycznie o pozytywnym załatwieniu wniosku. Dowód ten oceniany jest tak jak każdy inny złożony w sprawie tj. z uwzględnieniem jego treści, aktualnego stanu wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad poprawnego rozumowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2000 r. (sygn. akt V SA 1786/99; Lex nr 49296). Zdaniem organu strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, póz. 371). Kwestionując przedmiotową decyzję i wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. T.S. wskazał, że decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych narusza przepisy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nie dokonanie oceny przez organ administracyjny w sposób wszechstronny i wyczerpujący materiału dowodowego, a nadto art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Skarżący podniósł również, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do przyjęcia, że skarżący nie podlegał represjom w rozumieniu w/w ustawy. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu wskazując, iż w jego ocenie organ nie zebrał w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a także nie ocenił w sposób należyty materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż nie podlegał on represjom w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Nadto skarżący podniósł, że w jego ocenie przedstawił on dowody potwierdzające wskazaną okoliczność, pobytu w miejscu odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c w/w ustawy. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269, ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. póz. 270, dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organowi administracji publicznej skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszył obowiązujące przepisy prawa materialnego oraz procesowego w stopniu skutkującym wyeliminowaniem wydanej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ogólną zasadą wyrażoną w kodeksie postępowania administracyjnego jest trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Wynika z niego, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jak wynika z akt administracyjnych wbrew twierdzeniom skarżącego, organ pismem z dnia [...] września 2011 r. poinformował go o przesłankach wynikających z treści art. 10 § 1 k.p.a. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, iż postępowanie w trybie wznowienia jest szczególnym postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, pozwalającym na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania należy wyróżnić trzy fazy: wszczęcia postępowania, rozpoznawczą, w której ustala się wystąpienie kwalifikowanej wadliwości postępowania i w razie stwierdzenia tej wadliwości ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną oraz fazę wydania decyzji. We wznowionym postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowaniu, organ obowiązany jest bowiem do przeprowadzenie postępowania zarówno w zakresie zbadania przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania, jak również co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W niniejszej sprawie organ uznał, iż skarżący wnosząc o wznowienie postępowania nie wykazał istnienia powołanej przesłanki uzasadniającej wszczęcie postępowania wznowieniowego. Podstawa wznowienia, na którą powołuje się skarżący, zawarta w treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczy ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Ze wskazanego przepisu wynika, że na powyższej podstawie postępowanie wznawia się, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Drugą przesłanką jest istnienie tych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest natomiast to, aby nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie i doktrynie wypowiadającej się na temat wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazuje się, że nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA w Warszawie z 25 czerwca 1985, l SA 198/85, ONSA 1985/1/35; 13 lipca 1994 r., III SA 1800/93, ONSA 1995/3/114; oraz wyrok NSA O/Z w Łodzi z 24 lipca 1997 r., l SA/Łd 674/96, LEX nr 30328 oraz M. Pułło, Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004, z. 8, s. 52). W świetle powołanej przez skarżącego podstawy wznowienia dla legalności wydanych decyzji istotna jest jedna kwestia, tj. charakter relacji między nowym dowodem, (ściślej rzecz biorąc środkiem dowodowym) a faktami, które z tego dowodu wynikają. Przedstawienie po zakończeniu postępowania w sprawie decyzją ostateczną nowego dowodu w postaci stosownego zaświadczenia, wskazującego nową okoliczność faktyczną, należy uznać za fakt istotny dla sprawy mimo tego, że sam dowód (zaświadczenie) nie może być podstawą wznowienia postępowania, gdyż nie istniał w dniu wydania decyzji. W takiej sytuacji za podstawę wznowienia postępowania uznaje się natomiast nowe fakty z tego dokumentu wynikające. W tej mierze skład orzekający podziela tu dominujące w doktrynie oraz orzecznictwie stanowisko (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2009, s. 527 oraz M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 720 i powołane w tych komentarzach orzeczenia sądów administracyjnych). W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc podanie o wznowienie postępowania, powołując przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazała na dowód w postaci rekomendacji Polskiego Związku byłych Więźniów Politycznych, Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych z dnia [...] lipca 2011 r., tym czasem co oczywiste dokument, który powstał w kresie po wydaniu inkryminowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji ostatecznej, nie może zostać uznany za "nowy dowód" w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, bowiem nie istniał w dacie pierwotnego orzekania przez organ. Jednakże podstawę do wznowienia postępowania niewątpliwie może stanowić powołany za jego pośrednictwem nowy fakt (okoliczności faktyczne). Jak sam organ wskazał, skarżący, w poprzednio prowadzonych postępowaniach w sprawie przyznania mu różnego typu świadczeń, nie powoływał okoliczności przebywania w obozie w [...]. Zatem okoliczność ta charakteryzuje się "nowością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie podzielić należy ocenę organu, jakoby strona nie wykazała aby w sprawie faktycznie zachodziły podstawy do uchylenia wydanej uprzednio decyzji ostatecznej. W tym zakresie organ zobowiązany był do przeprowadzenia analizy zgodnie z zasadami kształtującymi postępowanie w sprawie w zwykłym trybie. W tym przedmiocie przywołać należy, jako prawidłowe wyjaśnienia organu, iż zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach ..) o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Jak wskazał organ odwoławczy, z treści tego przepisu wynika, że dla uzyskania uprawnień kombatanckich konieczne jest złożenie przez zainteresowaną osobę wniosku, rekomendacji stowarzyszenia kombatanckiego oraz poparcie tego wniosku odpowiednimi dowodami. Dowody te, oceniane w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, winny dokumentować działalność kombatancką lub równorzędną wnioskodawcy lub podleganie przez niego represjom określonym w ustawie. Ograniczenie się wyłącznie do uprawdopodobnienia okoliczności objętych dyspozycją poszczególnych przepisów ustawy o kombatantach (...) nie jest wystarczające. Skarżący przedstawił wprawdzie nowy dokument, ale oceniając go w kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego, stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a. , organ uznał, że strona nie wykazała istnienia powołanej okoliczności faktycznej. Oceniając sprawę ponownie organ w ramach wznowieniowego postępowania, czyniąc zadość dyspozycji art. 7 oraz art. 77 k.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, działając przy tym wnikliwie i szybko, dokonał analizy zgromadzonych w toku postępowania dokumentów. Wskazał wyraźnie dowody, na których oparł swoją ocenę, wyjaśniając jednocześnie przyczyny, dla których innym dokumentom, w tym powołanym przez skarżącego, odmówił wiarygodności. Organ ocenił powołaną przez stronę nową okoliczność, w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dokładnie przeanalizował powołane przez T.S. zaświadczenie (rekomendację) wskazując, że z jego treści, a także z innych dokumentów sprawy nie wynika, aby strona istotnie przebywała we wskazanym obozie w [...]. W tym zakresie ocenę organu, uznać należy za kompletną i uzasadnioną w sposób wyczerpujący i logiczny. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone przez organ czyni zadość powyższym zasadom. Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia zaś jednoznacznie wynika, jakie stanowisko w sprawie zajął w tym zakresie organ. Wprawdzie wyjaśnienia organu, zarówno l instancji, jak i przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dotyczące podstawy prawnej samego wznowienia postępowania są lakoniczne, to powyższe, w ocenie Sądu, uzasadnia przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygania sprawy, w kontekście powołanej nowej okoliczności faktycznej. Braki uzasadnienia wydanej decyzji, wobec prawidłowości rozstrzygnięcia, nie mogą być uznane, za wadę istotną, skutkującą koniecznością jego uchylenia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.