II SA/Go 968/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania S.W. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego w miejscowości [...], utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Decyzję tą doręczono S.W. w dniu 6 września 2012 r. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę pod adresem doręczenia, odebrała córka adresata B.O.. W dniu 17 października 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S.W. wniósł skargę na w/w decyzję. Jednocześnie Skarżący w treści skargi wskazał, iż wnosi ją z opóźnieniem, które wynika z okoliczności, iż córka przekazała mu tak późno korespondencję. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 968/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił S.W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 15 lutego 2013 r. do Sądu zwrócona została przesyłka polecona zawierająca odpis w/w postanowienia. Z adnotacji na przesyłce, sporządzonych przez pracownika urzędu pocztowego, wynika, iż adresat zmarł. W konsekwencji podjętych przez Sąd czynności ustalono, iż S.W. zmarł dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż postępowanie administracyjne, toczące się przed właściwymi organami, prowadzone było na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dotyczyło wymeldowania skarżącego kasacyjnie ze stałego pobytu. Wskazać należy, że zarówno "zameldowanie" jak i "wymeldowanie" jest formą realizacji obowiązku meldunkowego, polegającą na zgłoszeniu wymaganych danych właściwemu organowi, a zatem stanowią wyłącznie akty rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby bądź ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu. Wymeldowanie jest zatem stwierdzeniem pewnej okoliczności faktycznej i ma jedynie charakter rejestracyjny. Tym samym uznać należy, iż obowiązek meldunkowy jest ściśle związany z osobą, której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłego skarżącego i jako nie podlegający dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzi na jego następców prawnych. Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego zastępuje wymeldowanie osoby zmarłej (por. postanowienia: NSA z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2011/10, NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. II OSK 957/09, WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2012 r. IV SA/Wa 1123/11, WSA we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 750/10, WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 210/11). Jak wynika z pisma Wojewody z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] oraz załączonego do niego skróconego aktu zgonu nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący zmarł w dniu [...] lutego 2013 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zostały spełnione przesłanki z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zatem należało orzec jak w sentencji