II SA/Go 97/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.S. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu gospodarczego postanawia: ustanowić adwokata. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. przyznał F.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dnia 28 kwietnia 2010 r. wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, otrzymuje rentę w wysokości 1.201,50 zł (netto). Skarżąca oświadczyła, że od dnia przynaga jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jej sytuacja materialna nie zmieniła się. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W niniejszej sprawie na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2010 r. przyznano F.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Za przyznaniem prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata przemawia fakt, że F.S. posiada niewielki dochód z tytułu renty w wysokości 1.201,50 zł (netto). W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych (opłaty za używanie mieszkanie, zakup żywności, lekarstw). Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jej oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. Jednocześnie należy dodać, że nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że sytuacja materialna skarżącej od chwili wydania postanowienia z dnia 1 kwietnia 2010 r. uległa poprawie. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek F.S. zawiera usprawiedliwione podstawy. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.