II SA/Go 978/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi "D" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami) odmówiło "D" Sp. z o.o., reprezentowanej przez radcę prawnego K.S., wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...].09.2008 r., nr [...] znak [...] o ustalenie dla P Sp. z o.o., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowił przesłankę żądania strony o wznowienie postępowania zgodnie z treścią którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, tak jak o tym stanowi art. 49 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie obwieszczenie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...] wywieszone zostało na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w dniu [...]. 09.2008 r. oraz opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 26.09.2008 r. W tej sytuacji zdaniem SKO należało uznać, że w myśl art. 49 k.p.a., decyzję doręczono wszystkim stronom w dniu 10.10.2008 r. oraz przyjąć, że w dniu [...].10.2008 r. "D" Sp. z o. o. dowiedziała się o wydanej w sprawie decyzji. Nadto Kolegium stwierdziło, że w przypadku doręczenia publicznego nie można wskazać kiedy strona faktycznie dowiedziała się o wydanej decyzji, ale można wskazać kiedy z łatwością mogła się dowiedzieć. Pismem z dnia [...].06.2009 r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, a pismem z dnia [...].05.2009 r. złożyła odrębny wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji Wójta Gminy, w którym wskazuje, że wraz z doręczeniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji pozwolenia na budowę wieży antenowej, powziął wiadomość o wydaniu inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też Kolegium uznało, iż wniosek o wznowienie postępowania w sprawie został złożony po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. "D" Sp. z o.o. złożyła wniosek o uchylenie powyższej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w szczególności: 1) art. 49 k.p.a. - poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji gdy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego; 2) art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wnioskodawca uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy wniosek złożono w terminie miesiąca od powzięcia wiedzy o wszczęciu przez Starostę Powiatowego postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wieży antenowej na działce nr [...] w ramach budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P; 3) art. 107 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez nie wykazanie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego a zatem ze zawiadomienie bądź doręczenie nastąpić mogą w trybie publicznego ogłoszenia; oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 53 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, a zatem że zawiadomienie bądź doręczenie nastąpić może w trybie publicznego ogłoszenia. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, iż art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób enumeratywny wymienia katalog celów jakie ustawodawca przyjął za "cele publiczne". Odnosząc się do przedmiotowej sprawy organ podniósł, iż art. 6 ust. 1 cyt. ustawy określa, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są - "wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji", a art. 4 ust. 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera definicję legalną użytego w przepisie art. 6 ust. 1 terminu łączności publicznej, gdzie zgodnie z tym przepisem za łączność publiczną uznaje się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Na potwierdzenie takiego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności organ stwierdził, iż przyjęta przez niego definicja celu publicznego jest właściwa (art. 53 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co implikuje interpretację przepisów art. 148 k.p.a. w sposobie liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył "D" Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania , a w szczególności: 1) art. 49 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji gdy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego, ewentualnie w przypadku uznania, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego poprzez błędne przyjęcie, że wydane przez Wójta Gminy obwieszczenie stanowiło zawiadomienie o decyzji, mimo że nie zamieszczono jej treści a jedynie poinformowano o jej wydaniu, 2) art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie , polegające na przyjęciu, że wnioskodawca uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy wniosek złożono w terminie miesiąca od powzięcia wiedzy o wszczęciu przez Starostę Powiatowego postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wieży antenowej na działce nr [...], w ramach budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P, zaś budowa stacji bazowej nie jest inwestycją celu publicznego, co tym samym implikuje nieskuteczność zawiadomienia bądź doręczenia w trybie publicznego ogłoszenia, 3) art. 107 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie , a w szczególności poprzez nie wykazanie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego a zatem że zawiadomienia bądź doręczenia nastąpić mogą w trybie publicznego ogłoszenia, mimo że ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, przekonywającym zarówno co do prawidłowości oceny sytuacji materialnej strony, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z dnia 28 VIII 1981 r. SA/Wr 87/81, ONSA 1981, z. 2, poz. 80), 4) art.7, 10, 11, 77 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie zlokalizowania planowanej inwestycji, w tym odległości od zabudowań "D" sp. z o.o., nie dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, jak również poprzez nie dokonanie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 5) art. 106 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z faktu, że w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje siew trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, co tym samym oznacza że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, jak również zawiadamiania stron o rozstrzygnięciach zapadłych w następstwie zajęcia stanowiska przez właściwe organy winna mieć zastosowanie forma pisemna, co w konsekwencji oznacza, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. wydana została z naruszeniem art. 10 w zw. z 106 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa zajęcia stanowiska w sprawie, w tym w szczególności możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia w stosunku do wydanych w procedurze wyrażania stanowiska postanowień, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 1) art. 53 ust 1 w zw. z art. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, a zatem że zawiadomienia bądź doręczenia nastąpić mogą w trybie publicznego ogłoszenia, 2) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu rzeczywistych odległości pomiędzy planowaną inwestycją a najbliższymi zabudowaniami, oparciu się wyłącznie na opracowaniu inwestora, i nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 p.p.s.a. podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Z kolei w myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że podstawę żądania strony wznowienia postępowania stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma ocena zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji w kontekście oparcia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia, oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Z kolei odmowa wznowienia postępowania następuje w formie decyzji i z takim też przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Co do zasady, niedopuszczalność wznowienia postępowania, która skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania może mieć miejsce z przyczyn: – podmiotowych, gdy z żądaniem wznowienia wystąpi podmiot nie mający atrybutu strony lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a która działa bez przedstawiciela ustawowego; – przedmiotowych, gdy żądanie wznowienia dotyczy sprawy, w której organ działał w formie np. umowy cywilnej, czy zaświadczenia, gdy strona opiera żądanie na podstawie rażącego naruszenia prawa, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a nie zaistniały podstawy do jego przywrócenia. Przesłanki odmowy wznowienia postępowania nie może natomiast stanowić negatywny wynik ustaleń co do podstaw wznowienia, gdyż w świetle dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. ocena, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłączenie w toku wznowionego już postępowania. Wystarczy, by w żądaniu wznowienia wskazana została któraś spośród przyczyn wznowienia wyszczególnionych w art. 145 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania oparte zostało na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takiej sytuacji wyłączona została możliwość dokonywania oceny legitymacji strony do wystąpienia o wznowienie, czyli dopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych. W tym właśnie jedynym przypadku badanie, czy dany podmiot jest stroną staje się równocześnie elementem badania, czy ta przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła, a czynność ta może być dokonana, jak już wspomniano, dopiero po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie. Należy bowiem zauważyć, że badanie, czy w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktycznie zaistniała podstawa do wznowienia, musi obejmować ustalenie, czy podmiot zgłaszający żądanie jest stroną, jak i ustalenie czy istotnie nie uczestniczył on w całym postępowaniu lub konkretnych dokonanych w jego toku czynnościach i to bez jego winy. W przypadku oparcia wniosku o wznowienie na zarzucie braku udziału w zakończonym postępowaniu organ winien wydać postanowienie o wznowieniu i dopiero w kolejnym etapie badać zasadność zarzutu. Odnosząc się do powyższych rozważań w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych, w których stwierdzono, iż budowę stacji bazowej telefonii komórkowej uznać należy za inwestycję celu publicznego. Na szczególną uwagę zasługuje wyrok z dnia 4 października 2005 r., w którym Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 495/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), na podstawie analizy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz innych ustaw regulujących problematykę związaną z telekomunikacją orzekł, iż rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej, pomimo komercyjnego charakteru działalności tego rodzaju, w obecnie obowiązującym stanie prawnym należy uznać za inwestycję celu publicznego. Sąd zwrócił uwagę na to, iż zniesienie monopolu państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych wymaga nowego podejścia do ustalania treści pojęcia łączności publicznej. Przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustawy, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych. Za nowym, szerszym rozumieniem pojęcia łączności publicznej przemawiają także zmiany w sposobie wykonywania zadań publicznych, takich jak rezygnowanie z monopolu państwa w wielu dziedzinach działalności gospodarczej, prywatyzacja zadań publicznych i związane z nią dopuszczanie, na różnych zasadach, podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, przekształcenia form organizacyjnoprawnych wykonywania zadań publicznych. W wielu dziedzinach można mówić nawet o prywatyzacji celów publicznych. Prawo telekomunikacyjne nie używa i nie definiuje pojęć "podmiot publiczny" oraz "łączności publicznej", choć reguluje wykonywanie działalności telekomunikacyjnej przez organy i jednostki organizacyjne podległe lub nadzorowane przez właściwych ministrów. Używa jednak pojęcia "przedsiębiorca telekomunikacyjny" dla określenia przedsiębiorców i innych podmiotów uprawnionych do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, którzy wykonują działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Zakres pojęcia łączności, wyznaczony m.in. przepisami ustawy o działach administracji rządowej, zakresem działania ministra właściwego do spraw łączności i Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, celami ustawy Prawo telekomunikacyjne, publicznym charakterem sieci i usług telekomunikacyjnych, szczególnym, powszechnym, charakterem usług świadczonych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych i nałożonymi na nich obowiązkami publicznymi - pozwalał na dokonanie oceny, iż budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Trafność takiej wykładni podzielono również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2007 r. (sygn. akt II OSK 1583/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz z dnia 13 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 222/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż organ w niniejszej sprawie prawidłowo zastosował art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z tego wniosek, iż strona skarżąca została, jako właściciel nieruchomości sąsiedniej (a nie na której ma być zlokalizowana inwestycja) została prawidłowo zawiadomiona o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez obwieszczenie (wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej). Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie organ zasadnie ustalił, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu ustawowego. Nieruchomość skarżących nie jest objęta inwestycją w tym sensie, że budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nie odbywa się na gruncie skarżących, zatem wybór przez organ uproszczonej formy doręczania był trafny. Z analizy akt administracyjnych wynika, iż organ dopełnił obowiązku zarówno obwieszczenia wszczęcia, jak i wydania decyzji lokalizacyjnej. Powyższe oznacza, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie ww. stacji została doręczona wnioskodawcy w trybie przewidzianym prawem, a datę doręczenia ustalić należało zgodnie z art. 49 k.p.a., w myśl którego decyzję uznaje się za doręczoną po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia. Tym samym, przy zachowaniu zasad określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy przyjąć, iż wniosek "D" Sp. z o.o. został wniesiony po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W sposób prawidłowy przyjęły organy administracji, iż datą, w której wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji jest data jego doręczenia w drodze obwieszczenia - data obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy to [...] września 2008 r., a w BIP to 26 września 2008 r. (strona dat tych nie kwestionuje). Wniosek o wznowienie postępowania złożono natomiast w dniu [...] czerwca 2009 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 23 akt administracyjnych), a więc ze znacznym uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Jednocześnie stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu rzeczywistych odległości pomiędzy planowaną inwestycją a najbliższymi zabudowaniami, oparciu się wyłącznie na opracowaniu inwestora, i nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie może być rozpatrywany na etapie oceny legalności decyzji odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego, bo wiązałoby się to z oceną samej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).