II SA/Go 981/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi F spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej F spółki z o.o. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania F spółki z o.o., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowalnego oraz udzielenia F Spółce z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy do 3000 kW wraz z powierzchnią utwardzoną w miejscowości [...] na działce nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. pełnomocnik F Spółki z o.o. zwrócił się do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy do 3000 kW, wraz z powierzchnia utwardzoną w miejscowości [...] na działce nr [...]. Do wniosku inwestor dołączył zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto inwestor dołączył do wniosku decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa parku elektrowni wiatrowych F zlokalizowanego w całości w granicach gminy w obrębie ewidencyjnym [...] na działkach nr [...] i [...] na działkach nr [...]". Pismem z dnia [...] marca 201 6r. pełnomocnik inwestora został wezwany w trybie art. 216 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) do uiszczenia opłaty skarbowej od wniosku oraz do uzupełnienia wniosku o poprawnie podaną kategorię obiektu budowlanego (pkt 59 wniosku), poprawnie podany obręb ewidencyjny (pkt 76 wniosku) i formularz PB-5, a także do przedłożenia analizy akustycznej wskazującej obszar przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz projekt zagospodarowania działki z zakresem obejmującym teren niezbędny do sprawdzenia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r. w szczególności z rozdziałem 3 i 4 ww. uchwały, ze wskazaniem wymiarów i wzajemnych odległości projektowanych urządzeń budowlanych, zasięg ich uciążliwości, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich wskazując ich rodzaj i przeznaczenie oraz obszar ograniczonego użytkowania. W dniu [...] marca 2016 r. wniosek uzupełniono oraz przedłożono dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Zgodnie z załącznikiem nr 1 dołączonym do projektu budowlanego, zakres oddziaływania obiektu został wyznaczony w promieniu 250 m od osi turbiny wiatrowej. Jako w/w obszar przyjęto teren określony art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego, objął on następujące działki: [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego (w którym zapewniono udział oraz możliwość składania uwag właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a także Stowarzyszenia E), decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. – w wersji obowiązującej na dzień wydania tej decyzji) odmówił zatwierdzenia opisanego wyżej projektu budowlanego oraz udzielenia F Spółce z o.o. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na szereg nieprawidłowości, jakie dostrzegł we wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji: 1) projekt budowlany został wykonany niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) – przy czym organ wskazał szczegółowe uchybienia w tym zakresie: m.in. według § 4 ust. 3 dokumentację projektową należało uzupełnić o projekt wieży siłowni wiatrowej, przeznaczony do wielokrotnego zastosowania, spełniający wymagania § 11-13, dostosowany do warunków ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienie budowlane, według § 8 ust. 1; 2) projekt budowlany powinien zawierać dane niezbędne do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie wsi: [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r.; 3) wyjaśnienie rozbieżności w projekcie budowlanym pomiędzy opisem a rysunkiem technicznym dotyczącym wysokości wieży elektrowni wiatrowej: z części opisowej projektu wynika, że wysokość wieży wynosi 119 m, a z części rysunkowej 121,75 m; 4) niepoprawnie wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – zdaniem organu architektoniczno-budowlanego przywołana umowa dzierżawy, porozumienie i uzgodnienie definiujące uprawnienia do wykonywania robót w obrębie danej nieruchomości są stosunkiem zobowiązaniowym; 5) brak sprawdzenia całości projektu budowlanego w branży elektrycznej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego – wymagane zgodnie z art. 20 ust 2 prawa budowlanego; 6) brak wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, które powinien zgodnie z art. 34 ust 3 pkt. 4 prawa budowlanego zawierać projekt budowlany Inwestor został wezwany do uzupełnienia złożonej dokumentacji, co też uczynił, jednakże zdaniem organu projekt budowlany oraz załączona do niego dokumentacja w dalszym ciągu nie pozwalały na uwzględnienie złożonego wniosku. Starosta podał, iż wniosek został rozpatrzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, w myśl których organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Natomiast stosownie do art. 20 ust. 1 pkt. 1, ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego projektant jest zobowiązany do opracowania projektu w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodny na realizację przedsięwzięcia wymaganiami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodne z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z prawem regulującym techniczne zasady projektowania ponoszą projektanci. Według § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) spis zawartości projektu budowlanego należało uzupełnić o wykaz załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii. Załączniki oraz część rysunkowa do projektu nie zostały opatrzone numeracją. Według § 4 ust. 3 dokumentację projektową należało uzupełnić o projekt wieży siłowni wiatrowej przeznaczony do wielokrotnego zastosowania, spełniający wymagania § 11-13, dostosowany do warunków ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienie budowlane. Dokumentację projektową uzupełniono o dwa rysunki A03-T4 i A04-T4 oraz zapis pkt. 8 opisu technicznego "Informacje dotyczące konstrukcji turbiny stanowią intelektualną i prawną własność producenta firmy [...] i projektant nie ma prawa ujawniać tych informacji". Zdaniem organu architektoniczno-budowlanego takie zapisy w projekcie budowlanym nie zwalniają projektanta z obowiązku dołączenia do projektu budowlanego wszystkich niezbędnych jego elementów, ograniczając tym samym jego zakres opracowania. Jedyną ustawową możliwością wyłączenia z projektu budowlanego pewnego jego zakresu umożliwia § 7.2. wyżej cytowanego rozporządzenia, ale tylko w stosunku do obiektów służących obronności i bezpieczeństwu państwa. Według § 11 ust. 2 pkt. 8 projekt budowlany powinien zawierać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: elektrycznej i piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi (kontener pomiarowo zasilający). Według § 12 ust. 1 pkt. 5 część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne oraz instalację piorunochronną, wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi (kontener pomiarowo zasilający), uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. Z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, iż przedmiotem opracowania jest jedna elektrownia wiatrowa [...] o mocy do 3,0 MW usytuowana na żelbetowym monolitycznym fundamencie, wraz z powierzchnią utwardzoną, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej, wykonanie powierzchni utwardzonej. Natomiast podłączenie elektrowni wiatrowej z istniejącą siecią elektroenergetyczną za pomocą przyłącza kablowego, dojazdy do inwestycji oraz kontener pomiarowo-zasilający opisano jako elementy inwestycji wg oddzielnego opracowania. Inwestor nie przedłożył projektu kontenera pomiarowo-zasilającego, oraz projektów wyposażenia techniczno-instalacyjnego, wraz ze sposobem powiązania instalacji danego obiektu budowlanego z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowanym terenie, umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 33 ust. 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, ale tylko mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie organu elementy, z których składa się elektrownia wiatrowa czyli wieża usytuowana na fundamencie, kontener pomiarowo-zasilający oraz połączenie elektrowni z istniejącą siecią elektroenergetyczną, są pomiędzy sobą tak powiązane technicznie i użytkowo, że żaden z tych elementów nie mógłby – celem wytwarzania energii elektrycznej – funkcjonować samodzielnie, stanowią więc one całość techniczno-użytkową. Nie możliwe jest zatem realizowanie podstawowej funkcji tego typu inwestycji bez wszystkich poszczególnych elementów składających się na elektrownię wiatrową. Brak zatem podstaw do wyodrębniania poszczególnych części elektrowni wiatrowej, a tym samym czynienia z nich przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę postrzeganych w oderwaniu od przeznaczenia elektrowni wiatrowej jako całość. Zgodnie z § 13a informacja o obszarze oddziaływania obiektu oprócz przepisów prawa w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu, powinna zawierać jego zasięg. Projektant w pkt 4.16 opisu technicznego wskazał szereg przepisów w odniesieniu do których określono obszar oddziaływania, jednak nie podaje jego zasięgu ze wskazaniem konkretnych nr działek. Ponadto do uzupełnionej dokumentacji projektowej, dołączone zostały nieaktualne zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządy zawodowego K.H. i A.R. – zgodnie z art. 33 ust.2 pkt 1 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, tj. luty 2016 r. Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego stronie do usunięcia wskazanych nieprawidłowości organ obowiązany był wydać decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji F Spółka z o.o. wniosła odwołanie do Wojewody. W odwołaniu zarzuciła, iż brak było podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej. Organ prowadzący postępowanie bezzasadnie przyjął, że załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest niekompletny, pomimo że został on uzupełniony w pełnym zakresie wskazanym w postanowieniu poprzedzającym wydanie decyzji. Stanowisko to, w ocenie odwołującego, wynika z faktu naruszenia przez Starostę przepisów prawa budowlanego i dokonania oceny projektu budowlanego w zakresie, który nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto organ nie może żądać przedstawienia w projekcie rozwiązań w zakresie instalacji, gdyż stanowią on własność intelektualną producenta siłowni wiatrowej. Zakwestionował on również zasadność konieczności przedstawienia w projekcie budowlanym rozwiązań dotyczących zasilania siłowni oraz kontenera zasilająco-pomiarowego. Fakt, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązań obejmujących połączenie siłowni wiatrowej z kontenerem zasilająco-pomiarowym, w żaden sposób nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Jest to bowiem zakres robót mogący zostać zrealizowany w ramach zgłoszenia lub poza reżimem prawa budowlanego, gdyż zarówno linia kablowa jak i sam kontener mieszczą się w definicji przyłącza. W przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym zawarto w sposób jednoznaczny informacje na temat obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. Obszar ten obejmuje nieruchomości stanowiące adres inwestycji, tj. działkę o nr [...]. Inwestor zakwestionował również stwierdzenie organu, jakoby starał się o realizację inwestycji w podziale na etapy. Treść złożonego wniosku o pozwolenie na budowę przeczy bowiem temu, by przedmiotowa inwestycja podlegała etapowaniu. Wnioskiem tym bowiem objęte zostało całe zamierzenie budowlane jakie inwestor zamierza realizować, a powstały w wyniku inwestycji obiekt może samodzielnie funkcjonować. Inne podniesione przez Starostę uchybienia miały charakter nieistotny i nawet w przypadku ich wystąpienia nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno część rysunkowa jak i opisowa zawierają numerację, podobnie jak wszystkie wymienione w spisie treści załączniki. Projekt został ułożony zgodnie ze spisem, a organ nie żądał jego ponownego numerowania. Wątpliwości odwołującego wzbudził również zarzut nieaktualności zaświadczeń o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego dwóch autorów projektu budowlanego. Kwestia ta została podniesiona przez organ dopiero na etapie uzasadnienia decyzji, a co za tym idzie inwestor nie mógł się do niej ustosunkować przed wydaniem rozstrzygnięcia. Odwołujący się zarzucił zatem organowi I instancji naruszenie przepisów proceduralnych oraz zasad postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne informowanie wnioskodawcy o kwestiach wymagających wyjaśnienia bądź uzupełnienia. Starosta winien przed wydaniem zaskarżonej decyzji dopytać wnioskodawcę w zakresie budzącym wątpliwości organu, bądź wymagającym dodatkowego wyjaśnienia. Umożliwiłoby to, zdaniem strony, wydanie decyzji pozytywnej. Wydając decyzję sprzeczną z wolą inwestora organ oparł się o okoliczności, które nie były przedmiotem poprzedzającego ją postanowienia. Tym samym inwestor nie miał możliwości zajęcia stanowiska i wyjaśnienia tych kwestii przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż przedmiotem sprawy jest wzniesienie obiektu budowlanego jakim jest siłownia wiatrowa, nie zaś przewiezienie na teren inwestycji wyrobów budowlanych celem ich składowania czy przechowywania. Wzniesienie obiektu budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane odbywa się przy użyciu wyrobów budowlanych. Obiekt budowlany będący przedmiotem zamierzenia budowlanego służył będzie produkcji energii elektrycznej celem jej dalszej dystrybucji. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz treści samego projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa siłownia wiatrowa stanowi jedynie jedną z turbin planowanych do realizacji przez inwestora w ramach parku elektrowni wiatrowych, pn. "F". Przedmiotowa siłownia wiatrowa nie będzie jedyną, jaką inwestor zamierza zrealizować na terenie gminy. Inwestor złożył kolejne wnioski o pozwolenie na budowę siłowni wiatrowych zlokalizowanych w obrębie [...] oraz w obrębie [...]. O ile można przyjąć argumentację, że wieża turbiny wiatrowej oraz sama turbina stanowią wyroby gotowe przewiezione na teren objęty inwestycją i należy je zaliczyć do wyrobów budowlanych to po ich połączeniu z gruntem powstanie obiekt budowlany. Budowa takiego obiektu nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym do jego realizacji można przystąpić po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor obowiązany jest załączyć do wniosku kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi przepisami prawa uzgodnieniami i opiniami (art. 33 ust. 2 pkt 1), sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany nie spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa, pomimo że organ I instancji zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości. Projekt ten w dalszym ciągu nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu. W części opisowej i rysunkowej nie zostały wyjaśnione kwestie dotyczące instalacji i urządzeń budowlanych zapewniających funkcjonowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak jest informacji na temat instalacji elektrycznej czy też piorunochronnej dla siłowni wiatrowej. Autor projektu ograniczył się do przedstawienia wyłącznie uziemienia i fragmentu instalacji piorunochronnej fundamentu, za pomocą którego projektowana wieża turbiny zostanie połączona z gruntem. Projekt budowlany nie zawiera również rozwiązań w zakresie instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi. Linie kablowe łączące turbinę z kontenerem, sam kontener, a także powiązanie tych instalacji z siecią zewnętrzną mają zostać wykonane w oparciu o odrębne opracowanie. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazana została jedynie lokalizacja kontenera oraz linii kablowej łączącej kontener z turbiną. Ponadto przedstawiono fragment linii kablowej wychodzącej z kontenera mającej prawdopodobnie stanowić połączenie siłowni wiatrowej z siecią elektroenergetyczną. Niemniej jednak fragment ten nie łączy się w żaden sposób z siecią elektroenergetyczną. Tymczasem zdaniem organu wszystkie elementy wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem winny zostać przedstawione w projekcie budowlanym, bez względu na to czy ich realizacja możliwa jest na podstawie zgłoszenia czy też innego wniosku o pozwolenie na budowę (§ 8 ust. 3 pkt 2 i 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego). Część opisowa i rysunkowa projektu są ze sobą niespójne. W części opisowej podano, że komunikacja pionowa w obiekcie odbywać się będzie za pomocą drabiny oraz windy. W części rysunkowej na rzucie przedstawiającym segment wierzy zaznaczono wyłącznie drabinę. Brak jest rysunków, na którym winda jako element wyposażenia wieży znalazłyby odzwierciedlenie, przedstawiających pionowe przekroje, na których zostałaby ujęta zarówno drabina jak i winda. Wspomniana w opisie winda nie została uwidoczniona na żadnym z rysunków załączonych do projektu budowlanego. Fakt, że są to elementy wyposażenia wieży stanowiącej wyrób budowlany, opatrzony odpowiednim certyfikatem wg normy zharmonizowanej dla wyrobów budowlanych, nie zwalnia w żaden sposób autora projektu od ich przedstawienia w projekcie budowlanym. Autor projektu nie może zasłaniać się tajemnicą przedsiębiorcy czy też jego własnością intelektualną i ma obowiązek przedstawić wszystkie elementy, urządzenia i instalacje zapewniające funkcjonowanie obiektu budowlanego jakim jest siłownia wiatrowa zgodnie z jego przeznaczeniem. Obowiązek ten występuje nawet w przypadku wykonania obiektu z wyrobów gotowych, np. prefabrykatów, które również stanowią same w sobie wyroby budowlane. Instalacje łączące turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz ich połączenie z sieciami zewnętrznymi stanowią takie wyposażenie siłowni wiatrowej, które umożliwia jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, tj. produkcję energii elektrycznej celem jej odsprzedaży. Taki jest cel wzniesienia przedmiotowego obiektu budowlanego. Tym samym za nietrafny uznano argument, że sama siłownia wiatrowa, składająca się wyłącznie z fundamentu, wieży i turbiny, jest w stanie funkcjonować samodzielnie, niezależnie od instalacji pomiarowo-zasilającej i połączenia z siecią elektroenergetyczną. Brak wyposażenia siłowni w taką instalację uniemożliwia chociażby zasilanie sterownika włączającego wirnik turbiny zależnie od siły wiatru. Nie jest również możliwe przesyłanie wyprodukowanej przez siłownię energii elektrycznej. Potwierdzenia w materiale dowodowym nie znajduje również zarzut odwołania dotyczący określania przez autora projektu obszaru oddziaływania inwestycji w sposób zgodny z wymogami przepisów prawa. Autor opracowania nie wskazał bowiem obszaru, jaki on obejmuje. Na stronie 41 w pkt 4.16 projektu budowlanego wskazano, iż zespół elektrowni wiatrowych [...] jest etapem zamierzenia budowlanego o nazwie "F". Obszar oddziaływania projektowanych obiektów budowlanych zawiera się w granicach nieruchomości stanowiących adres inwestycji oraz w granicach obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Autor projektu nie wskazał w rzeczywistości nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ prowadzący postępowanie mógł się jedynie domyślić, że w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się nieruchomości objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wskazanie, że obszar oddziaływania obejmuje również działki gruntu w granicach obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w żaden sposób nie może być uznane za spełnienie wymagali określonych w § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Natomiast zapis zawarty w badanym projekcie budowlanym obowiązek ten niewątpliwie ceduje na organ administracji architektoniczno-budowlanej, który w ramach prowadzonego postępowania musiałby ustalić, jakie działki gruntu znajdują się w obszarach wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dokumentacji projektowej nie można również uznać zdaniem organu za integralny, spójny i profesjonalnie przygotowany projekt budowlany. Jest to opracowanie nieusystematyzowane wewnętrznie. W myśl § 5 przywoływanego rozporządzenia wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu. W przedmiotowym projekcie budowlanym nie tylko brak jest numeracji stron na arkuszach zawierających część rysunkową projektu. Również żaden z załączników wymienionych w spisie treści taką numeracją nie został opatrzony. Każdy z załączników posiada oddzielną numerację. Brak jest jednej wspólnej numeracji dla wszystkich kolejnych stron projektu budowlanego, która znalazłaby odzwierciedlenie w spisie treści. To utrudnia odnalezienie konkretnego elementu projektu i pozbawia projekt dodatkowego zabezpieczenia przed jego nieuprawnionymi zmianami. Wbrew twierdzeniom odwołującego obowiązek numeracji stron projektu zgodnie ze spisem treści został nałożony na inwestora. W przypadku, gdyby brak numeracji stron zgodnej ze spisem treści stanowiłby jedyne nieusunięte uchybienie stwierdzone w dokumentacji projektowej, nie byłoby podstaw do odmowy zatwierdzenia takiego projektu. Uchybienie to nie wypływa bowiem ani na kompletność projektu ani na zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Jednakże do projektu budowlanego dołączono także załączniki nie wymienione w spisie treści. Za bezpodstawne organ odwoławczy uznał również zarzuty dotyczące naruszenia przez Starostę przepisów proceduralnych oraz przekroczenia ustawowego uprawnienia do oceny projektu budowlanego. W związku z tym, że przedłożony do zatwierdzenia projekt nie spełniał wymagań określonych w ww. rozporządzeniu, organ zasadnie zobligował inwestora do przedłożenia opracowania, którego forma odpowiada warunkom określonym w wyżej przywoływanym akcie prawnym. Organ I instancji nie dokonywał jednocześnie merytorycznej oceny rozwiązań projektowych części architektonicznej projektu budowlanego. Zbadał jedynie kompletność opracowania w tym zakresie, nie dokonując w żaden sposób oceny rozwiązań projektowych pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami. Wszystkie stwierdzone nieprawidłowości zostały w sposób precyzyjny wymienione w postanowieniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Natomiast sama decyzja została oparta wyłącznie o fakt, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków określonych w postanowieniu, przy czym inwestor został wcześniej pouczony o konsekwencji niewywiązania się z tych obowiązków. Przepisy prawa jasno wskazują, jakie kompetencje posiada organ w przypadku, gdy wnioskodawca nie wywiąże się z nałożonych na niego obowiązków. Zamykają one drogę organowi do prowadzenia dalszej korespondencji z inwestorem celem dodatkowego wyjaśnienia kwestii pominiętych bądź określone niezgodnie z przepisami. W kwestii związanych z aktualnością zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, organ zwrócił uwagę, że inwestor korzystając z przysługującego mu prawa do odwołania przedłożył wraz z nim zaświadczenia aktualne od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r., obejmujące dzień sporządzenia projektu budowlanego. Tym samym Wojewoda, z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, uznał ten fakt za dostatecznie udowodniony. Nie wpłynęło to jednak na treść wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia i ocenę zasadności decyzji wydanej przez Starostę. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że niekompletność projektu budowlanego wpływa również na ocenę inwestycji pod kątem jej zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak rozwiązań projektowych w zakresie instalacji dla wieży wiatraka oznacza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może zostać uznane za zgodne z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2010 r. Nr 118, poz. 1894 z dnia 21 grudnia 2010 r. W § 17 ust. 4 pkt 2 lit. a nakazano bowiem wykonanie zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych. W części opisowej zamieszczona została wprawdzie informacja o uziemieniu konstrukcji wieży, jednakże nie znajduje ona potwierdzenia w części rysunkowej. Do projektu załączony został jedynie rysunek przedstawiający uziemienie fundamentu pod konstrukcję wieży. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje do realizacji na działkach objętych inwestycją utwardzenia terenu jako takiego. W § 17 ust. 4 pkt 3 lit. a wskazano, że na terenie objętym inwestycją dopuszczona została jedynie realizacja "dróg dojazdowych oraz placów manewrowych wykonanych na czas montażu wież dla celów serwisowych w okresie eksploatacji". W projekcie budowlanym brak jest informacji na temat funkcji, jaką spełniać będzie projektowane utwardzenie terenu oraz na temat wszystkich jego parametrów. Wskazano jedynie, że szerokość wynosi 22,52 m, a powierzchnia utwardzona tłuczniem 1447,60 m². Informacje te nie są jednak spójne z częścią graficzną projektu zagospodarowania terenu, z którego wynika, że utwardzenie to nie stanowi prostokąta o równych bokach, którego krótszy bok ma długość 22,52 m. Zgodnie z rysunkiem na sporym odcinku następuje znaczne zwężenie projektowanego utwardzenia. Nie można jednak ustalić czy utwardzenie, które, jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, w najwęższym miejscu ma szerokość 4,50 m stanowi drogę dojazdową czy też wewnętrzny dojazd techniczny, gdyż informacja ta nie została podana w projekcie. Informacja ta jest niezbędna by ustalić czy zamierzenie inwestycyjne w tej części jest zgodne z warunkami określonymi w prawie miejscowym dotyczącymi minimalnej szerokości drogi dojazdowej bądź wewnętrznego dojazdu technicznego. Część rysunkowa projektu budowlanego wskazuje, że powstały w wyniku utwardzenia terenu plac w najszerszym miejscu będzie miał szerokość 32,50 m, a nie jak podano w części opisowej 22,52 m. Od powyższej decyzji F Spółka z o.o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie: 1) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust 1 Prawa budowlanego w zw. z przepisami § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ustalenie, że przedłożony projekt budowlany nie jest kompletny i/lub zawiera wady, gdyż "nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu" podczas gdy projekt budowlany był kompletny i został sporządzony zgodnie z prawem, zaś kwestionowanie stopnia szczegółowości rozwiązań projektowych pozostaje poza kognicją organu administracji architektoniczno-budowlanej, zaś przepisy wykonawcze do prawa budowlanego nie mogą być wykorzystane jako podstawa do poszerzenia kognicji organu administracji architektoniczno-budowlanej o badanie kwestii konstrukcyjnych i projektowych, które pozostają w zakresie odpowiedzialności projektanta; wieża siłowni wiatrowej dostarczana jest na miejsce budowy jako gotowy wyrób budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 1570 r. ze zm.), który posiada odpowiednią certyfikację oraz dopuszczony jest do obrotu (m.in. na terenie Polski) na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5), a tym samym w ogóle nie znajduje do nich zastosowania przywołany przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia projektowego, zaś organy nie były uprawnione do żądania szczegółowych rozwiązań projektowych takiego wyrobu budowlanego; 2) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 oraz art. 29a Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 i 6 rozporządzenia projektowego poprzez ustalenie, że przedłożony projekt budowlany jest wadliwy, gdyż nie zawiera rozwiązań w zakresie tzw. infrastruktury przyłączeniowej, tj. instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi, podczas gdy dopuszczenie przez przepisy prawa budowlanego (art. 29a ustawy oraz dopuszczone w orzecznictwie oddzielenie realizacji inwestycji głównej oraz infrastruktury przyłączeniowej), aby infrastruktura przyłączeniowa objęta została odrębnym trybem administracyjnego udzielenia zgody na realizację oznacza, że nie ma obowiązku przedstawiania w tym zakresie dokładnych rozwiązań projektowych w dokumentacji projektowej dla inwestycji kubaturowej; infrastruktura przyłączeniowa nie jest elementem, który jest niezbędny do funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem w niniejszym postępowaniu jako obiektu budowlanego; 3) art. 35 ust. 4 oraz art 35 ust 1 Prawa budowlanego w zw. z § 13a rozporządzenia projektowego poprzez ustalenie, że informacja o obszarze oddziaływania nie zawiera określenia zasięgu oddziaływania przez podanie konkretnych działek, podczas gdy projekt budowlany zawiera te informacje i wyraźnie wskazuje, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany, czyli obejmuje działkę stanowiącą adres inwestycji nr [...]; 4) art. 35 ust 4 oraz art 35 ust 1 Prawa budowlanego w zw. z § 5 rozporządzenia projektowego poprzez ustalenie, że przedłożony projekt budowlany nie jest kompletny i/lub zawiera wady, gdyż załączniki oraz część rysunkowa do projektu nie zostały opatrzone numeracją, podczas gdy projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z prawem, a załączniki oraz część rysunkowa do projektu są należycie ponumerowane, a ponadto wątpliwości organu II instancji co do prawidłowości numeracji załączników, niezależnie od innych okoliczności, nie mogą być nawet teoretycznie podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; 5) art. 35 ust 1 Prawa budowlanego poprzez merytoryczną kontrolę przez organ II instancji przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i zawartych w nim rozwiązań projektowych poza zakresem przewidzianym w tym przepisie i oparcie na wynikach tej kontroli decyzji odmownej (jak również zaakceptowanie dokonania takiej niedopuszczalnej kontroli przez organ I instancji), podczas gdy kognicja organu wydającego pozwolenie na budowę w odniesieniu do badania projektu jest ograniczona wyłącznie do kwestii określonych w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego i kwestionowanie merytorycznych, w szczególności technicznych i projektowych, rozwiązań projektu budowlanego nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; 6) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 w zw. z art 35 ust 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy, a tym samym organy zobowiązane były do udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja ta ma charakter decyzji związanej i organ zobowiązany jest do jej wydania po stwierdzeniu spełnienia wymogów wynikających z przywołanych przepisów; 7) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 35 ust 3 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której organ I instancji nie wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych przez siebie naruszeń art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, które to naruszenia były podstawą odmowy, podczas gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia procedury naprawczej określonej w art. 35 ust. 3 prawa budowlanego; utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której organ l instancji nie wezwał inwestora do przedstawienia wyjaśnień lub uzupełnień odnoszących się do kwestii, uznanych za wątpliwe lub niewystarczająco wyjaśnione, albo też stanowiły oczywiste i błahe omyłki, podczas gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniej próby wyjaśnienia takich kwestii; a co doprowadziło do tego, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję I instancji, która wydana została przedwcześnie i mimo braku wyczerpania przez organ I instancji wymaganych prawem działań mających na celu ustalenie okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę; 8) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 9 oraz art. 77 i art 80 k.p.a., jak również art 136 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy odmowę udzielenia pozwolenia na budowę) na nowych okolicznościach, które stanowić miały o naruszeniu przez dokumentację projektową art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, tj. przede wszystkim braku możliwości stwierdzenia zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych; oraz braku możliwości stwierdzenia zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do planowanego utwardzenia terenu, które to okoliczności nie były przedmiotem badania przez organ I instancji oraz w sytuacji, w której organ li instancji nie zastosował trybu wezwania Inwestora do usunięcia stwierdzonych przez siebie naruszeń (art. 35 ust 3 prawa budowlanego), podczas gdy organy nie są uprawnione do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia procedury naprawczej określonej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a co doprowadziło do tego, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie i mimo braku wyczerpania przez organ II instancji wymaganych prawem działań mających na celu ustalenie okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę; 9) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez należytego uzasadnienia, co prowadzi do wniosku, że organ II instancji w takim zakresie nie dokonał pełnego ustalenia stanu prawnego i faktycznego sprawy naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a co odnosi się w szczególności do problematyki braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego; braku pełnego wyjaśnienia, które spośród zaskarżonych odwołaniem argumentów organu I instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji l instancji uznano za zasadne, a które uznane zostały za niedające podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co doprowadziło do tego, że zaskarżona decyzja zawiera wady, które uniemożliwiają lub nadmiernie utrudniają jej sądową kontrolę, pozbawiając stronę prawa do rozpoznania sprawy w pełnym postępowaniu w dwóch instancjach administracyjnych, jak również jednoznacznie wskazują, że zaniechano ustalenia okoliczności istotnych dla ustalenia spełnienia przesłanek odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [...], siłowni wiatrowej o mocy do 3,0 MW, obejmującej turbinę z wiatrakiem o rozpiętości 122 m (średnica rotora) usytuowaną na wieży o wysokości 119 m, posadowionej na żelbetowym monolitycznym fundamencie. Przeprowadzone w określonych powyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego, zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 35 ust. 1 pkt 1), a także kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Treść powyższej regulacji ustawowej, w powiązaniu z przepisami powoływanego r.z.f.p.b. wskazuje, że zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje wewnętrznych rozwiązań projektowych obiektu budowlanego i nie daje organom podstawy do kwestionowania tych rozwiązań. Organy architektoniczno-budowlane nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ( art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowanego). Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) wprowadził bowiem zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. W myśl art. 20 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy bowiem opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego, sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, określenie obszaru oddziaływania obiektu, uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów, wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań, sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.w.b., sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem, uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zostały zatem ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ uprawniony został do nałożenia postanowieniem ( art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście omówionego stanu prawnego za zasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego ustalenia przez Wojewodę, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie jest kompletny i zawiera wady bowiem nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu, jak też bezpodstawnego kwestionowania stopnia szczegółowości rozwiązań projektowych, co pozostawało poza kognicją organu administracji architektoniczno-budowlanej i skutkowało nieuprawnionym poszerzeniem przez ten organ kognicji o badanie kwestii konstrukcyjnych i projektowych, pozostających w zakresie odpowiedzialności projektanta. W ocenie Sądu, w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem wniosku strony skarżącej istotne pozostaje, że bez wątpienia realizacja wnioskowej inwestycji wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do będącej przedmiotem wniosku inwestora siłowni wiatrowej pozostaje istotne na nie tyle to, czy jej wieża stanowi "budowlę" lub "część budowlaną", lecz czy jest "wyrobem budowlanym". Z przedłożonego i uzupełnionego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że wieża siłowni wiatrowej dostarczona będzie na miejsce budowy jako gotowy wyrób budowlany w rozumieniu u.w.b., który posiada odpowiednią certyfikację oraz dopuszczony jest do obrotu (m.in. na terenie Polski) na podstawie rozporządzenia nr 305/2011. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.w.b. ilekroć jest w tej ustawie mowa o wyrobie budowlanym - należy przez to rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 305/2011, czyli każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych; przez zestaw zaś rozumieć należy wyrób budowlany wprowadzony do obrotu przez jednego producenta jako zestaw co najmniej dwóch odrębnych składników, które muszą zostać połączone, aby mogły zostać włączone w obiektach budowlanych (art. 2 pkt 2 rozporządzenia ). Stosownie do art. 4 u.w.b "wyrób budowlany może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym, jeżeli nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i zamierzonemu zastosowaniu co oznacza, że jego właściwości użytkowe umożliwiają prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym, w których ma on być zastosowany w sposób trwały, spełnienie podstawowych wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.b.". W myśl art. 5 ust. 1 u.w.b. wyrób budowlany objęty normą zharmonizowaną lub zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem nr 305/2011. Zasady umieszczania na wyrobach budowlanych oznakowania CE określa art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2011. Oznakowanie CE wskazuje, że producent bierze na siebie odpowiedzialność za zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz za jego zgodność ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w przywołanym rozporządzeniu i innym stosownym ustawodawstwie harmonizacyjnymi Unii odnoszącym się do umieszczania tego oznakowania. Dla każdego wyrobu budowlanego objętego normą zharmonizowaną lub dla którego wydana została europejska ocena techniczna oznakowanie CE jest jedynym oznakowaniem potwierdzającym zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi w odniesieniu do jego zasadniczych charakterystyk, objętych tą normą zharmonizowaną lub europejską oceną techniczną. Wieża siłowni wiatrowej, o jakiej mowa w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym odpowiada przytoczonej definicji wyrobu budowlanego, tj. jest rzeczą ruchomą przeznaczoną do obrotu i wytworzoną w celu zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym oraz wprowadzaną do obrotu jako zestaw wyrobów do stosowania we wzajemnym połączeniu stanowiącym integralną całość użytkową i jako taki wyrób, korzysta z oznaczenia znakiem CE. Nie ma znaczenia, czy wieża będzie wchodzić w skład "części budowlanej" obiektu łącznie z fundamentem. Uzyskanie certyfikatu pozwalającego na oznaczanie jej jako wyrobu budowlanego znakiem budowlanym CE, stanowi dowód tego, że jako wyrób została przebadana przez kompetentną jednostkę certyfikacyjną, która potwierdziła zgodność tego wyrobu z normą zharmonizowaną albo europejską aprobatą techniczną bądź krajową specyfikacją techniczną i że może on być oznaczany takim znakiem. Oznakowanie wskazanym znakiem służyć ma unikaniu konieczności przedstawiania każdorazowo dokumentacji technicznej takiego wyrobu organowi architektoniczno-budowlanemu przy każdym wniosku o pozwolenie na budowę zmierzającym do realizacji inwestycji z jego wykorzystaniem. Skoro wieża siłowni wiatrowej ma status prawny "wyrobu budowlanego" w omówionym znaczeniu, oznaczonego znakiem CE, który - jako gotowa całość - jest przywożony na miejsce lokalizacji inwestycji, to organ domagając się przedstawienia rozwiązań projektowych wewnętrznego układu i rozwiązań technologicznych wieży jak i jej rozwiązań wewnętrznych w zakresie komunikacji pionowej – windy i/lub drabiny, wchodzących w zakres konstrukcji wieży jako wyrobu gotowego, przekracza zakres swej kognicji wynikający z przytoczonych przepisów. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż przedstawione w nim zostały rozwiązania i rysunki umożliwiające wzniesienie planowanego obiektu budowlanego (siłowni wiatrowej ) z zastosowaniem wyrobu gotowego ( wieży ). W szczególności wskazano w nim na rozwiązania projektowe w zakresie połączenia tego wyrobu z fundamentem. Konstrukcję wieży siłowni wiatrowej należy traktować tak, jak konstrukcję każdego innego urządzenia ustawianego na fundamencie. Część rysunkowa projektu powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego i wymagane są rysunki, które dotyczyłyby wybudowania obiektu i jego powiązania z podłożem, a nie sposobu skonstruowania wyrobów budowlanych, z których obiekt ma zostać wykonany. Nie może w takim przypadku budzić wątpliwości, iż wymogi stawiane przez Prawo budowlane i rozporządzenie wykonawcze nie mogą dotyczyć nabytych przez inwestora gotowych wyrobów budowlanych. Zgodzić się zatem należy, że w sprawie nie znajduje zastosowania przywołany przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia projektowego, zaś organ I instancji, jak również organ II instancji nie były uprawnione do żądania szczegółowych rozwiązań projektowych wieży turbiny siłowej zważywszy na jej prawny charakter jako wyrobu budowlanego. Na uwzględnienie zasługiwał też zarzut bezpodstawnego przyjęcia przez organ, że przedłożony projekt budowlany jest wadliwy – niekompletny, gdyż nie zawiera rozwiązań w zakresie tzw. infrastruktury przyłączeniowej. Sąd podziela bowiem pogląd strony skarżącej co do możliwości udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt budowlany nie zawiera rozwiązań w zakresie przyłączy. W niniejszej sprawie dotyczy to instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi. W tej kwestii wskazać trzeba, że przepis art. 33 ust. 1 zdanie 1 Prawa budowlanego zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyjątki od niej wprowadza dalsza część tego przepisu. Za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Prawa budowlanego. Celem tego przepisu dodanego ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego przyłączy. Zgodnie z przepisem art. 29a Prawa budowlanego ich budowa może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( art. 29a ust. 1 i 2 ). Ustawodawca przewidział zatem dwa alternatywne rozwiązania realizacji budowy przyłączy, wymienionych w art. 29 ust. pkt 20 Prawa budowlanego, normując w art. 30 ust. 1 pkt 1a, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 – z zastrzeżeniem art. 29a Prawa budowlanego. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że inwestor ma prawo wyboru procedury związanej z budową przyłączy. Spełniając przesłanki z art. 29a ust. 1 i ust. 2, inwestor zwolniony jest z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a. Decydując się na budowę przyłączy w oparciu o procedurę określoną w art. 29a inwestor musi przedstawić plan sytuacyjny sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 1), a także spełnić inne wymogi przewidziane w przepisach prawa energetycznego, ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 2). Przepis art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę takiego obiektu jak siłownia wiatrowa nie musi więc obejmować przyłączy, które nie są jego częścią składową. Należy zauważyć, iż prawo budowlane nie zawiera definicji użytego w art. 33 ust. 1 terminu "całe zamierzenie budowlane". Wykładnia tego terminu musi więc nastąpić w orzecznictwie. Wymóg z art. 33 ust. 1, określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące tylko część zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane, muszą one stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 u.p.b. Zgodnie z nim do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy ( por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12, LEX 1358525, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2015 r., II SA/Łd 556/15, LEX 1930273 ). Z powyższego wynika zatem, iż możliwość realizacji przyłączy we wskazanych odrębnych trybach oznacza, że nie muszą one być objęte decyzją o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w jego zasadniczej części. Innymi słowy brak jest wymogu, by przyłącza były realizowane łącznie z obiektem budowlanym lub stanowiły inwestycję wyprzedzającą budowę. W konsekwencji błędne pozostawało stanowisko organu co do uznania przedłożonego projektu budowlanego za niekompletny w zakresie infrastruktury przyłączeniowej w stopniu uniemożliwiającym jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć należy, że projekt zagospodarowania terenu zawiera lokalizację - przewidzianych do odrębnego opracowania - kontenera pomiarowo zasilającego wraz z określeniem przebiegu linii kablowych łączących go z turbiną, jak też przebieg projektowanych linii kablowych SN łączących kontener zasilająco-pomiarowy z sieciami zewnętrznymi. Dokumentacja projektowa zawierała zatem również układ wzajemnego położenia konternera i wieży wskazujac jego powierzchnię i wzajemne odległości. Zdaniem Sądu wskazanie to realizuje, wymóg wynikający z art. 33 ust. 1 zdanie końcowe Prawa budowlanego. Zgodnie z nim jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów to inwestor obowiązany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Zasadny okazał się także zarzut skargi co do tego, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że informacja o obszarze oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem nie zawiera określenia zasięgu oddziaływania przez podanie konkretnych działek, a tym samym inwestor nie zrealizował wymogu o jakim mowa w § 13a r.z.f.p.b., jednakże w aspekcie innym niż podnoszony przez stronę skarżącą. Stosownie do przepisu § 13a r.z.f.p.b. informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawierać powinna wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Nałożenie na inwestora ( projektanta ) obowiązku zawarcia w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ma konkretny cel – służy wyznaczeniu kręgu stron postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jeżeli przedstawiona przez inwestora w tym zakresie informacja zostanie przez organ wydający pozwolenie na budowę zakwestionowana, to jest on zobowiązany w myśl zasad wynikających z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. do samodzielnego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie będąc związanym deklaracjami inwestora. Jak wynika z części opisowej projektu budowlanego pkt 4.16 obszar oddziaływania inwestycji stanowiącej przedmiot wniosku został określony jako zawierający się w granicach nieruchomości stanowiących adres inwestycji oraz w granicach obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 30 września 2010 r. Wskazane zostały też przepisy prawa w oparciu o które projektant go ustalił. Zwrócić również należy uwagę, iż uzupełniony projekt budowlany zawiera też załącznik nr 1 – zakres oddziaływania obiektu zawierający oznaczenie działek ewidencyjnych we wskazanym przez inwestora obszarze. Nadto na żądanie organu z dnia [...] marca 2016 r. złożona dokumentacja projektowa została przez inwestora uzupełniona o mapę zawierającą analizę akustyczną, wskazującą obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem poziomu dopuszczalnych norm hałasu i z oznaczeniem działek ewidencyjnych, w oparciu o które organ I instancji już [...] marca 2016 r. ustalił krąg stron postępowania. Skoro więc przywołany przepis § 13a r.z.f.p.b. wskazuje, że informacja inwestora może mieć także postać graficzną to należy uznać, iż przedłożone dokumenty czyniły zadość jego wymaganiom zwłaszcza, że przepis nie formułuje wymogu wskazania przez inwestora numerów działek ewidencyjnych znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Analiza zarzutów skargi nakierowanych na zakwestionowanie stanowiska organu odwoławczego w zakresie oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie wsi [...], wskazuje na zasadność skargi w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym była przedmiotem zainteresowania organów dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a Wojewoda zajmując w tym zakresie stanowisko negatywne dla inwestora nie sprecyzował swych wątpliwości i zastrzeżeń w tym zakresie i nie wezwał go przed wydaniem decyzji do udzielenia wyjaśnień, co stanowi naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. W kwestii stwierdzeń Wojewody, iż brak rozwiązań projektowych w zakresie instalacji dla wieży wiatraka oznacza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może zostać uznane za zgodne z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym nakazano wykonanie zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych, wadliwość stanowiska organu wynika z omówionej już kwestii bezpodstawnego domagania się przedstawienia rozwiązań konstrukcyjnych dla wieży w sytuacji jej charakteru wyrobu budowlanego. W takim przypadku dla oceny zgodności inwestycji z wymogiem planu posiadania przez konstrukcję wieży zabezpieczeń przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych organ powinien dokonać analizy informacji zawartych w projekcie co do wieży jako wyrobu budowlanego, ewentualnie wezwać inwestora do przedstawienia w tym zakresie wyjaśnień czy np. informacji handlowej producenta tego wyrobu gotowego. Wadliwe pozostawało też stanowisko organu II instancji w zakresie tego, że plan miejscowy nie przewiduje do realizacji na działce objętej inwestycją utwardzenia terenu jako takiego - na terenie objętym inwestycją dopuszczona została jedynie realizacja "dróg dojazdowych oraz placów manewrowych wykonanych na czas montażu wież dla celów serwisowych w okresie eksploatacji" oraz, że w projekcie budowlanym brak jest informacji na temat funkcji jaką spełniać będzie projektowane utwardzenie terenu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ nie wykazał się dostateczną starannością przy analizie regulacji planu miejscowego. Zgodnie bowiem z jego § 11 ust. 3 "na terenie planu wydzielony zostanie dla każdej elektrowni wiatrowej teren utwardzony o nawierzchni przepuszczalnej, o powierzchni ok. 1800 m² związany z obsługą i serwisem elektrowni. Projektowane drogi wewnętrzne dojazdowe do elektrowni wiatrowych będą wykorzystane również dla obsługi terenów rolnych". W tej sytuacji brak jest podstaw do formułowania wobec inwestora zastrzeżeń (i to zastrzeżeń stanowiących jedną z przyczyn wydania decyzji odmownej) na temat braku informacji na temat funkcji, jaką ma spełniać projektowane utwardzenie terenu, skoro funkcja ta wynika z całokształtu okoliczności sprawy – ma ono umożliwiać obsługę i serwis elektrowni. Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki wynika jednoznacznie, że projektowane utwardzenie terenu na działce nr [...] ma powierzchnię 1537,90 m2. Wskazane są też na nim dokładne wymiary zarówno placu manewrowego, jak i drogi dojazdowej. W odniesieniu do kwestii braku numeracji stron projektu budowlanego zgodnej ze spisem treści Wojewoda prawidłowo uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okoliczność ta nie może skutkować rozstrzygnięciem odmownym. Dostrzegając pewne nieprawidłowości inwestora w tym zakresie, wywołane głównie sposobem zamieszczenia w projekcie dodatkowych materiałów stanowiących jego uzupełnienie – w wykonaniu zobowiązania organu I instancji - wskazać należy, że wobec jego trwałego połączenia okoliczność nie wpływa na jego przejrzystość i nie stwarza obawy nieuprawnionej ingerencji w jego treść. Za wyjaśnioną przez organ odwoławczy, w sposób korzystny dla inwestora - przez przyjęcie, iż zostało to wykazane przez stronę na etapie postępowania odwoławczego, uznać też należy sprawę dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby zawodowej, aktualnych na dzień sporządzenia projektu ( art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu wskazane dotychczas okoliczności pozostawały decydujące dla uznania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy administracyjnej, co prowadziło do ich usunięcia z obrotu prawnego. Pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące w szczególności wadliwości uzasadnień decyzji organów obu, nieprecyzyjności i niejasności postanowienia Starosty z dnia [...] kwietnia 2016r., wpisują się niejako w zasadnicze zarzuty skargi, uznane za zasadne. Miały niejako charakter uboczny i podnoszone samodzielnie nie rzutowałyby na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej. Z powyższych względów zaskarżona decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu i wypływające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Końcowo jedynie wskazać należy, że w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organom administracji architektoniczno-budowlanej, powinna przyświecać zasada wynikająca z art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Komentowany przepis kreuje zasadę wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Tak więc osoba uprawniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie powszechnie obowiązującego prawa w sposób dowolny według swojego uznania. Co prawda musi to uczynić również zgodnie z prawem miejscowym, ale postanowienia w nim zawarte w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. W przypadku, gdy projektowana inwestycja – zgodna z wolą inwestora – mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu sumy 997 zł złożyły się: zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi wynoszącego 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 221, poz. 2193), równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony przez profesjonalnego pełnomocnika wynoszących 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).