II SA/Go 981/17

Dnia 3 listopada 2017 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: 1. ustanowić adwokata, 2. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Dnia 31 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek R.Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż od 7 lat utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej. Ma przyznany zasiłek stały w kwocie 481 zł oraz dodatek opiekuńczy w kwocie 153 zł miesięcznie, czasowo otrzymuje ok. 200 zł tytułem pomocy przy zakupie żywności lub leków. Jest inwalidą l grupy, cierpi na wiele przewlekłych schorzeń, takich jak choroby serca i układu krążenia, układu ruchu, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, wątroby, trzustki, nerek. Ze względu na stan zdrowia nie jest wstanie pracować, a otrzymywany zasiłek nie zawsze starcza na comiesięczne utrzymanie. Mieszka w starym poniemieckim domu, nie ma nikogo na utrzymaniu, nie posiada majątku nieruchomego, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Całość środków pieniężnych otrzymywanych z pomocy społecznej wydaje na leki, opłaty (energię elektryczną, gaz, wodę itp.) oraz na żywność. Załączone do wniosku dokumenty (m.in. kopia decyzji z dnia 11 października 2017 r. o przyznaniu zasiłku stałego, faktura z apteki) potwierdzają okoliczności zadeklarowane w formularzu PPF. Z kolei w aktach administracyjnych sprawy znajduje się orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności skarżącego z dnia [...] października 2014 r., wydane na okres do [...] października 2017 r. Wniosek okazał się częściowo zasadny. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r,, poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast w myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co wynika z treści art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Analiza sytuacji materialnej R.Ż. prowadzi do wniosku, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, systematycznie korzysta z pomocy społecznej. Miesięczny udokumentowany dochód skarżącego wynosi miesięcznie około 634 zł, okresowo nieco ponad 800 zł. Nadto z treści formularza PPF wynika, że skarżący nie posiada oszczędności ani majątku. Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie ma możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu - koniecznemu utrzymaniu. Należy zatem stwierdzić, że wniosek R.Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest uzasadniony. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznanie prawa pomocy umarza się. Z uwagi na fakt, iż na skarżącym nie spoczywa obowiązek uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit e p.p.s.a., spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.