II SA/Go 987/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stypendium I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata S.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów udzielonej skarżącej nieopłaconej pomocy prawnej. Decyzją z dnia [...] lipca 2012r. ([...]) Starosta Powiatu, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 41 ust. 1, 1b, 2 i 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przyznał H.K. prawo do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 cyt. ustawy, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wyniesie co najmniej 150 godzin. Ponadto organ orzekł, iż w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie w okresie odbywania szkolenia od dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji starosta wskazał, iż przyznano stronie ww. zasiłek w związku z rozpoczęciem przez nią szkolenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H.K., która zarzuciła, iż nie otrzymała stypendium w wysokości 120% zasiłku pomimo, iż szkolenie trwało 150 godzin. Strona zarzuca, iż bezpodstawnie zaniżono kwotę stypendium pomniejszając ją o składki emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz zdrowotne. Ponadto strona podnosi, iż w decyzji nie orzeczono o pozostałych kosztach szkolenia (kosztach przejazdu, wyżywienia, badań lekarskich), co w jej ocenie stanowi poważne uchybienie. Decyzja z dnia [...] września 2012r. ([...]) Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz 41 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż H.K. zarejestrowanej od dnia [...] października 1994r. jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy, w dniu [...] czerwca 2012r. wydano skierowanie na szkolenie w zawodzie szwaczki, które odbyło się w okresie od [...] lipca 2012r. do [...] sierpnia 2012r. w łącznym wymiarze 150 godzin. Ponadto w dniu [...] czerwca 2012r. strona została skierowana na badania lekarskie, które potwierdziły zdolność do pracy w zawodzie szwaczki (koszt badań pokrył Powiatowy Urząd Pracy). W związku ze skierowaniem H.K. na wskazane szkolenie Starosta Powiatu wydał decyzję orzekającą o przyznaniu stronie prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, a organ odwoławczy stwierdził właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ I instancji. Dalej Wojewoda wskazał, iż podstawą wydania decyzji o przyznaniu ww. zasiłku był art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), w myśl którego bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Wysokość tego stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, jeżeli program szkolenia obejmuje co najmniej 150 godzin. W przypadku mniej intensywnego kursu wysokość, stypendium ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu, z zastrzeżeniem jednak, że obniżone w taki sposób stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku dla bezrobotnych. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ II instancji, stwierdził, iż H.K. uczestniczyła w szkoleniu w okresie od [...] lipca 2012r. do [...] lipca 2012r., gdzie łączna liczba godzin wyniosła 138. W związku z tym w dniu [...] sierpnia 2012r. wypłacono stronie stypendium w wysokości 876,80 zł brutto (764,80 zł netto) za 138 godzin odbytego szkolenia. W związku z tym, iż w lipcu szkolenie trwało krócej niż 150 godzin stypendium zostało wypłacone proporcjonalne do liczby godzin. Natomiast w sierpniu strona uczestniczyła w szkoleniu w okresie od [...] sierpnia 2012r. do [...] sierpnia 2012r, gdzie łączna liczba godzin wyniosła 12. Stypendium za sierpień wypłacono w dniu [...] września 2012r. w wysokości 158,90 zł. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż stypendium zostało pomniejszone o składki emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz zdrowotne, gdyż od kwoty brutto należnego stronie stypendium za miesiąc lipiec, tj. 876,80 zł pobrano jedynie zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości 112,00 zł, a pozostałą kwotę w wysokości 764,80 zł wypłacono stronie w dniu [...] sierpnia 2012r. Natomiast w dniu [...] września 2012r. wypłacono pozostałe stypendium za sierpień w wysokości 158,90 zł nie pobierając zaliczki na podatek dochodowy. Ponadto Wojewoda stwierdził bezzasadność zarzutu, iż w decyzji nie orzeczono o pozostałych kosztach szkolenia (kosztach przejazdu, wyżywienia, badań lekarskich). Organ odwoławczy podał, iż finansowanie kosztów zakwaterowania i wyżywienia bezrobotnego możliwe jest tylko, jeżeli szkolenie odbywa się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego pod warunkiem wskazania tych kwestii w umowie zawartej z instytucją szkoleniową. W przypadku szkolenia, w którym uczestniczyła H.K., w umowie brak jest zapisu, który gwarantowałby zwrot kosztów zakwaterowani i wyżywienia. Zdaniem Wojewody rozstrzygnięcie w sprawie sfinansowania kosztów przejazdu ma charakter fakultatywny i pozostawione jest staroście, który może zwrócić w całości albo w części koszty przejazdu na szkolenie i przejazdu na egzamin. Ustawodawca nie przewidział obowiązku wydawania decyzji w sprawach dotyczących przyznania bądź odmowy przyznania kosztów przejazdu, wobec czego o sposobie rozpatrzenia wniosku strona została stosownie poinformowana przez urząd pracy. Informacja taka stanowi wyłącznie czynność materialno-techniczną i nie może być uznana za decyzję administracyjną. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody złożyła H.K., która wniosła o zbadanie naruszeń prawa w przedmiotowej sprawie oraz uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz stwierdziła, że została przymuszona do odbioru decyzji z dnia [...] lipca 2012r. w dniu 9 sierpnia 2012r. z datą wsteczną 5 lipca 2012r. Odbierając decyzję nosząca datę [...] lipca 2012 roku jako datę jej odbioru uwidoczniła faktyczną datę jej otrzymania tj. 9 lipca 2012 roku. Ponadto skarżąca nie zgodziła się ze sposobem naliczania wynagrodzenia z dnia [...] sierpnia 2012r., gdzie jak twierdzi strona za 138 godz. odbytego w lipcu szkolenia wypłacono jej 764,80 zł netto w tym podatek i z [...] września 2012r., gdzie za 12 godzin szkolenia jakie odbyła w miesiącu sierpnia naliczono 158,90 zł jako kwotę bez podatku. Zdaniem skarżącej niewiadomo również co stało się z umowami, które uczestnikom wręczono na początku lipca 2012 roku tuż przed rozpoczęciem szkolenia do podpisania, bez wręczania kopii. Jej zdaniem były to umowy o pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz poinformował, iż przedmiotowe stypendium zostało naliczone i wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Po zakończeniu szkolenia na wniosek skarżącej zwrócono jej koszty przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania szkolenia. Zwrócono jej z tego tytułu kwotę 391 złotych. Kwotę tą H.K. otrzymała w dniu 7 sierpnia 2012 roku. Dojeżdżała ona na szkolenie własnym samochodem. Przy obliczeniu poniesionych kosztów uwzględniono cenę biletu miesięcznego na trasie [...] (tj. miejsce zamieszkania skarżącej) – [...] (miejsce odbywania szkolenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga pozbawiona uzasadnionych podstaw, jak też nie doszło w sprawie do naruszeń prawa uwzględnianych z urzędu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) – dalej jako "ustawa". Z powołanego powyżej aktu prawnego wynika, że bezrobotny skierowany na szkolenie ma prawo do stypendium. Takie uprawnienie wynika z art. 41 ust. 1 ustawy który stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. W myśl ust. 3 cyt. przepisu wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. Z dokonanej analizy akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2012 r. skarżąca została skierowana przez Powiatowy Urząd Pracy na szkolenie "szwacz/szwaczka", w okresie od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] lipca 2012r. ([...]) Starosta Powiatu przyznał skarżącej prawo do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 cyt. Pkt.1 ustawy, pod warunkiem, że miesięczny wymiar godzin szkolenia wyniesie co najmniej 150 godzin. Ponadto organ orzekł, iż w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie w okresie odbywania szkolenia od dnia [...] lipca 2012r. do [...] sierpnia 2012r. Stypendium zostało przyznane na okres odbywania szkolenia. Z kolei w myśl ww. art. 72 ust. 1 punkt 1 ustawy w wysokość zasiłku dla bezrobotnych w lipcu i sierpniu 2012 roku w którym to okresie wnosząca skargę odbywała szkolenie wynosiła 794,20 zł miesięcznie. Z zaświadczenia wydanego przez Ośrodek Szkoleniowy "E" oraz ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, podpisywanej przez skarżącą listy obecności wynika, iż skarżąca ukończyła przedmiotowe szkolenie w dniu [...] sierpnia 2012r. Skarżąca wypełniła warunek uczestniczenia w 150- godzinnym szkoleniu. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej w lipcu 2012 roku odbyła 138 godzin szkolenia co stanowi 92 % ogólnej liczy godzin szkolenia. Tym samym za miesiąc lipiec 2012 roku w oparciu o decyzję z dnia [...] lipca 2012 roku winna otrzymać stypendium w wysokości 876,80 złotych brutto czyli po potrąceniu podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 112 złotych skarżąca winna otrzymać kwotę 764,80 złotych której odebranie potwierdziła na poleceniu wypłaty. Fakt otrzymania tej kwoty potwierdziła również w złożonej skardze. Natomiast w sierpniu 2012 roku odbyła 12 godzin szkolenia a więc 8 % ogólnej liczy godzin szkolenia. Zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku o art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 roku Nr 69, poz. 415 z późn. zm. ), wysokość stypendium ustala się w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia proporcjonalnie, z tym, że stypendium nie może być niższe niż 20 % zasiłku o którym mowa w art. 71 ust.1 pkt. 1 cytowanej ustawy. Skoro więc stypendium ustalone proporcjonalnie do odbytej liczby godzin szkolenia za miesiąc sierpień było by niższe niż 20 % zasiłku tym samym należało je za miesiąc sierpień ustalić w wysokości minimalnej tj. 20% zasiłku co stanowiło kwotę 158,90 złotych i taką kwotę wypłacono skarżącej i jej otrzymanie również potwierdziła na pleceniu wypłaty. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120 % zasiłku i dlatego strona otrzymała świadczenie osobno za okres od [...] lipca do [...] lipca 2012 roku i za okres od [...] sierpnia do [...] sierpnia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 2012 roku o przyznaniu skarżącej stypendium w związku ze skierowaniem na szkolenie odpowiada prawu. Zasadnie więc organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku rozpatrując odwołanie H.K. utrzymał ją w mocy. W decyzji podał między innymi podstawę prawną, rozstrzygnięcie i uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji dokładnie przedstawił fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja więc odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola legalności decyzji przyznającej stronie skarżącej stypendium z tytułu odbywania szkolenia. Wobec tego ocenie podlegała jedynie zasadność przyznania tego świadczenia, a nie jego wysokość, która wynika z ustawy oraz to, czy skarżącej wypłacono całość przyznanego stypendium czy też nie. Kwestia wyegzekwowania wypłaty przyznanego świadczenia jest sprawą odrębną od rozpatrywanej. Nadmienić należy, że zgodnie z art. 16 ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 2009 r, Nr 205, poz. 1585 z póżń. Zm. ) składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe bezrobotnych czyli również bezrobotnych otrzymujących stypendium w związku z skierowaniem na szkolenie w oparciu o przepis art. 41 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy finansują w całości urzędy pracy z Funduszu Pracy. W niniejszej sprawie nie potrącona z należnego skarżącej stypendium powyższych składek. Jedynie obliczono i podano ich wysokość , nie potrącono ich z należnego skarżącej stypendium. Zgodnie natomiast z treścią art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenie wypadkowe za bezrobotnych z własnych środków płaci płatnik składek czyli urząd pracy co miało miejsce również w niniejszej sprawie. Za wyjątkiem podatku dochodowego naliczonego od stypendium jakie otrzymała skarżąca za miesiąc lipiec 2012 roku nie dokonywano innych potrąceń. Natomiast składki naliczone i wyszczególnione w tzw. poleceniu wypłaty zostały uiszczone przez urząd pracy i nie zostały odliczone od należnego stypendium. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny, czyniąc zadość przepisom prawa procesowego, w tym przede wszystkim zgodnie z wynikającą z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "k.p.a." zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy. W tym też celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, który następnie oceniony został w granicach prawem przewidzianej swobody, co w efekcie doprowadziło do prawidłowych ustaleń stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniach decyzji. Podsumowując podkreślić trzeba, że organ I jak i II instancji, opierając się na prawidłowo dokonanych ustaleniach, słusznie uznały, iż wypełniły się przesłanki do przyznania skarżącej stypendium w określonym w decyzji wymiarze. Podstawę zwrotu skarżącej kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania szkolenia stanowiła przepis art. 41 ust. 4b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy a nie zaskarżona decyzja której przedmiotem było przyznanie H.K. stypendium z tytułu odbywania szkolenia. Jak wynika z akt sprawy administracyjne skarżącej zwrócono te koszty rozliczając je według ceny biletu miesięcznego. Z pism skarżącej wynika, że nie kwestionuje ostatecznego rozliczenia zwrotu tych kosztów. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest władny do ustalania czy doszło do zawarcia umowy o prace i z jakim podmiotem. Nie jest to sprawa sądowoadministracyjna. W rozumieniu przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpatrywania takich roszczeń jest sąd powszechny – sąd pracy. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego pełnomocnikowi orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).