II SA/Go 989/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi F spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej F spółki z o.o. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku F Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2016 r. o pozwolenie na budowę, uzupełnionego dnia 16 marca 2016 r. - powołując się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( powoływanej jako: u.p.b) - odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia F pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy do 3000 kW wraz z powierzchnią utwardzoną w miejscowości [...] na działkach nr [...], jednostka ewidencyjna [...]. Organ I instancji wskazał, że przedmiotem sprawy pozostawała inwestycja polegająca na budowie jednej elektrowni wiatrowej [...] o mocy 3,0 MW, usytuowanej na żelbetowym monolitycznym fundamencie wraz z powierzchnią utwardzoną, obejmująca wieżę o wysokości 119 m wraz z rotorem o średnicy 122 m, o mocy znamionowa do 3,0 MW, w której bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny rolne i leśne, zaś najbliższe istniejące zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości około 732 m od elektrowni, najbliższe tereny leśne - w odległości około 528 m od elektrowni, najbliższa droga publiczna powiatowa znajduje się w odległości około 449 m od elektrowni, najbliższa droga publiczna gminna nie występuje w promieniu 450 m od elektrowni, najbliższe cieki wodne znajdują się w odległości około 481 m od elektrowni oraz najbliższy gazociąg znajduje się w odległości około 560 m od elektrowni. Inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył zgodnie z art. 33 ust. 2 u.p.b. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) zaliczone zostało do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wobec czego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji dołączył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], którą ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa parku elektrowni wiatrowych F zlokalizowanego w całości w granicach gminy [...] w obrębie ewidencyjnym: [...] na działkach o nr [...] i [...] na działkach o nr [...]". W oparciu o załącznik nr 1 dołączony do projektu, obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.p.b. został wyznaczony w promieniu 250 m od osi turbiny wiatrowej i objął działki oznaczone geodezyjnie numerami: [...]- obręb [...]. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. zawiadomiono osoby uznane za strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.p.b. o wszczęciu postępowania, umożliwiającym im czynny udział w postępowaniu. W wyznaczonym terminie strony postępowania A.K. i M.G. wniosły uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. Starosta uwzględnił wniosek Stowarzyszenia "E" o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony, które pismami z dnia [...] kwietnia ( a następnie [...] czerwca 2016 r.) wniosło liczne uwagi do wniosku o pozwolenie na budowę. W wyniku analizy całości dokumentacji przedłożonej przez inwestora, organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia złożonej wraz z wnioskiem dokumentacji – w terminie do 30 maja 2016 r., uznając przedłożony projekt budowlany za wykonany niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm. – określanego dalej jako: rozporządzenie projektowe), wskazując szczegółowo braki i nieprawidłowości stwierdzone w przedłożonym projekcie budowlanym. Pismem z dnia [...] maja 2016 r., złożonym w tym samym dniu, pełnomocnik inwestora wskazał na uzupełnienie projektu w taki sposób, że: - na stronie tytułowej projektu budowlanego zamieszczono poprawną kategorię obiektu budowlanego, jednostkę ewidencyjną i obręb ewidencyjny w adresie inwestycji, - w spisie zawartości projektu budowlanego zawarto wykaz załączonych do projektu uzgodnień, pozwoleń oraz opinii, - na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego umieszczono metrykę projektu zawierającą specjalność uprawnień budowlanych projektanta i sprawdzającego, - dokumentację projektową uzupełniono o projekt wieży siłowni wiatrowej - rysunki A03-T16, A04-T16, - projekt zagospodarowania działki sporządzono na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, - zapisano w punkcie 5.8 projektu budowlanego, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009 nr 124 poz. 1030 – określanego dalej jako r.p.z.w.) obiekt nie wymaga budowy dróg pożarowych i hydrantów, co, - w części rysunkowej projektu zagospodarowania określono orientację położenia terenu w stosunku do stron świata oraz wzajemne odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych uwzględniające zapisy miejscowego planu zagospodarowania dla terenów położonych w obrębie wsi: [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r. zostały określone w załączniku nr 1 - zakres oddziaływania, - w punkcie 5.8 projektu budowlanego wskazano, że obiekt nie wymaga budowy dróg pożarowych i hydrantów, - w punkcie 5.11. projektu budowlanego opisano odniesienie do wyposażenia budowlano-instalacyjnego, - w punkcie 4.13 projektu budowlanego opisano wpływ obiektu budowlanego na środowisko, - w części rysunkowej uwzględniono instalacje piorunochronną ze wskazaniem że pozostałe instalacje są projektowane wg. odrębnego opracowania zgodnie z art. 29 ust. 27 u.p.b., - w informacji o obszarze oddziaływania obiektu uwzględniono zapisy miejscowego planu zagospodarowania dla terenów położonych w obrębie wsi: [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy nr XXXr/276/10 z dnia 30 września 2010 r., - projekt budowlany rozszerzono o załącznik nr 1 - zakres oddziaływania uwzględniający zapisy miejscowego planu zagospodarowania dla terenów położonych w obrębie wsi: [...] uchwalonego uchwalą Rady Gminy nr XXX1/276/10 z dnia 30 września 2010 r. - wskazano, że zgodnie z częścią opisową projektu budowlanego wysokość wieży wynosi 119 m, co jest zgodne z częścią rysunkową, na której zaznaczono wieże od poziomu +2,75 m do poziomu +121,75 m., - złożono poprawnie wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - projekt budowlany w branży elektrycznej został sprawdzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. - zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 4 u.p.b. w projekcie budowlanym zawarto opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego. - potwierdzono ostateczność decyzji Starosty z dnia [...] marca 2016 r. dotyczącej wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Analizując sprawę w oparciu o taki materiał dowodowy Starosta stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Natomiast stosownie do art. 20 ust. 1 pkt. 1, ust. 2 i ust. 4 u.p.b. projektant jest zobowiązany do opracowania projektu w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganiami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z prawem regulującym techniczne zasady projektowania ponoszą projektanci. Starosta uznał, że przedłożony mu uzupełniony projekt budowlany w dalszym ciągu nie spełnia wymogów rozporządzenia projektowego. Zdaniem organu, projekt nie spełnia warunku określonego § 3 ust. 5 tego rozporządzenia, bowiem załączniki oraz część rysunkowa do projektu nie zostały opatrzone numeracją. Nie spełnia także warunku § 4 ust. 3, bowiem dokumentację projektową uzupełniono o dwa rysunki A03-T16 i A04-T16 oraz zapis pkt 8 opisu technicznego "Informacje dotyczące konstrukcji turbiny stanowią intelektualną i prawną własność producenta firmy [...] i projektant nie ma prawa ujawniać tych informacji". W ocenie Starosty, takie zapisy w projekcie budowlanym nie zwalniają projektanta z obowiązku dołączenia do projektu budowlanego wszystkich niezbędnych jego elementów, ograniczając tym samym jego zakres opracowania. Jedyną ustawową możliwością wyłączenia z projektu budowlanego pewnego jego zakresu umożliwia § 7 ust. 2 rozporządzenia projektowego, ale tylko w stosunku do obiektów służących obronności i bezpieczeństwu państwa. Organ wskazał, że przedłożona dokumentacja nie spełnia wymogów § 11 ust. 2 pkt. 8 oraz § 12 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia, bowiem z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, iż przedmiotem opracowania jest jedna elektrownia wiatrowa [...] o mocy do 3,0 MW usytuowana na żelbetowym monolitycznym fundamencie wraz z powierzchnią utwardzoną, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej, wykonanie powierzchni utwardzonej. Natomiast podłączenie elektrowni wiatrowej z istniejącą siecią elektroenergetyczną za pomocą przyłącza kablowego, dojazdy do inwestycji oraz kontener pomiarowo-zasilający opisano jako elementy inwestycji wg oddzielnego opracowania. Inwestor nie przedłożył projektu kontenera pomiarowo-zasilającego oraz projektów wyposażenia technicznego – instalacyjnego wraz ze sposobem powiązania instalacji danego obiektu budowlanego z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie, umożliwiających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, ale tylko mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Według Starosty elementy, z których składa się elektrownia wiatrowa czyli wieża usytuowana na fundamencie, kontener pomiarowo - zasilający, oraz połączenie elektrowni z istniejącą siecią elektroenergetyczną są między sobą tak powiązane technicznie i użytkowo, że żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie, stanowią więc one całość techniczno - użytkową. Nie jest możliwe realizowanie podstawowej funkcji tego typu inwestycji bez wszystkich poszczególnych elementów, składających się na elektrownię wiatrową. Brak zatem podstaw do wyodrębniania poszczególnych części elektrowni wiatrowej, a tym samym czynienia z nich przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę postrzeganych w oderwaniu od przeznaczenia elektrowni wiatrowej jako całości. Organ I instancji stwierdził także, że dokumentacja nie spełnia warunku § 13a rozporządzenia, ponieważ projektant w pkt 4.16 opisu technicznego wskazał szereg przepisów, w odniesieniu do których określono obszar oddziaływania, jednak nie podał jego zasięgu ze wskazaniem konkretnych numerów działek. II. W odwołaniu od decyzji F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła, że brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Organ I instancji bezzasadnie przyjął, że załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest niekompletny, pomimo że został on uzupełniony w pełnym zakresie wskazanym w postanowieniu poprzedzającym wydanie decyzji. Zdaniem strony, Starosta naruszył przepisy prawa budowlanego i dokonał oceny projektu budowlanego w zakresie, który nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto skarżąca uznała, że organ nie może żądać przedstawienia w projekcie rozwiązań w zakresie instalacji, gdyż stanowią on własność intelektualną producenta siłowni wiatrowej. Spółka zakwestionowała zasadność zarzutu dotyczącego konieczności przedstawienia w projekcie budowlanym rozwiązań dotyczących zasilania siłowni oraz kontenera zasilająco-pomiarowego. Fakt, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązań obejmujących połączenie siłowni wiatrowej z kontenerem zasilająco-pomiarowym w żaden sposób nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W ocenie strony, jest to bowiem zakres robót mogący zostać zrealizowany w ramach zgłoszenia lub poza reżimem ustawy Prawo budowlane, gdyż zarówno linia kablowa, jak i sam kontener mieszczą się w definicji przyłącza. Podnosiła, iż w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym zawarto w sposób jednoznaczny informacje na temat obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. W sposób jasny i nie budzący żadnych wątpliwości stwierdzono, że obszar ten obejmuje nieruchomości stanowiące adres inwestycji tj. działkę nr [...]. Wywodziła również, że wbrew ustaleniu Starosty nie starała się o realizację inwestycji w podziale na etapy, czemu przeczy treść złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Wnioskiem objęte zostało całe zamierzenie budowlane jakie inwestor zamierza realizować, a powstały w wyniku inwestycji obiekt może samodzielnie funkcjonować. Pozostałe uchybienia stwierdzone przez organ I instancji spółka uznała za nieistotne i nawet gdyby wystąpiły nie mogłyby stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie strony skarżącej, wszystkie wymagane dokumenty załączone do projektu, który stanowi spójną całość, uniemożliwiają powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do jego zawartości. Zarówno część rysunkowa, jak i opisowa zawierają numerację, podobnie jak wszystkie wymienione w spisie treści załączniki. Projekt został ułożony zgodnie ze spisem, a organ nie żądał jego ponownego numerowania. Zarzuciła, że kwestia aktualności zaświadczeń o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego dwóch autorów projektu budowlanego, została podniesiona przez organ dopiero na etapie uzasadnienia decyzji, a co za tym idzie nie mogła się do niej ustosunkować przed wydaniem rozstrzygnięcia. F sp. z o.o. zarzuciła też organowi I instancji naruszenie przepisów proceduralnych oraz zasad postępowania administracyjnego, poprzez niedostateczne informowanie wnioskodawcy o kwestiach wymagających wyjaśnienia bądź uzupełnienia. Starosta winien, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wezwać stronę do wyjaśnienia kwestii budzących nadal jego wątpliwości, bądź wymagających dodatkowego wyjaśnienia. Umożliwiłoby to, zadaniem strony, wydanie decyzji pozytywnej. Wydając decyzję sprzeczną z wolą inwestora organ I instancji oparł się o okoliczności, które nie były przedmiotem poprzedzającego ją postanowienia. Tym samym inwestor nie miał możliwości zajęcia stanowiska i wyjaśnienia tych kwestii przed wydaniem rozstrzygnięcia. III. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że zarzuty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ odowoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie chodzi o wzniesienie obiektu budowlanego jakim jest siłowania wiatrowa, nie zaś o przewiezienie na teren inwestycji wyrobów budowlanych celem ich składowania czy przechowywania. Obiekt budowlany (wzniesiony przy użyciu materiałów budowalnych) będący przedmiotem zamierzenia budowlanego inwestora służył będzie produkcji energii elektrycznej celem jej dalszej dystrybucji, co potwierdza decyzja środowiskowa oraz treść samego projektu budowlanego - przedmiotowa siłownia wiatrowa stanowi jedynie jedną z turbin planowanych do realizacji przez inwestora w ramach parku elektrowni wiatrowych, pn. "F". Podkreślił, że z urzędu dysponuje wiedzą, iż przedmiotowa siłownia wiatrowa nie będzie jedyną jaką F Sp. z o.o. zamierza zrealizować na terenie gminy, gdyż strona złożyła już kolejne wnioski o pozwolenie na budowę siłowni wiatrowych zlokalizowanych w obrębie [...] oraz w obrębie [...]. O ile zatem przyjąć można argumentację skarżącej, że wieża turbiny wiatrowej oraz sama turbina stanowią wyroby gotowe, przewiezione na teren objęty inwestycją i należy je zaliczyć do wyrobów budowlanych, to nie zmienia to faktu, że po ich połączeniu z gruntem powstanie obiekt budowlany, którego budowa nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zatem inwestor obowiązany jest zachować ustawowy reżim jakim obarczone jest uzyskanie pozwolenia na budowę i załączyć do wniosku kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi przepisami prawa uzgodnieniami i opiniami (art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b) a projekt powinien spełniać wymogi określone w art. 34 ust. 3 u.p.b. i rozporządzenia projektowego. Zdaniem Wojewody, znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany nie spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa i to mimo zobowiązania strony przez organ I instancji do usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości. W dalszym ciągu nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu. Zarówno w części opisowej jak i rysunkowej projektu nie zostały wyjaśnione kwestie dotyczące instalacji i urządzeń budowlanych zapewniających funkcjonowanie przedmiotowego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, brak jest informacji na temat instalacji elektrycznej czy też piorunochronnej dla siłowni wiatrowej, ograniczono się do przedstawienia wyłącznie uziemienia i fragmentu instalacji piorunochronnej fundamentu. Nie zawiera również rozwiązań w zakresie instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi. Wskazano w nim jedynie, że linie kablowe łączące turbinę z kontenerem oraz sam kontener, a także powiązanie tych instalacji z siecią zewnętrzną wykonane zostanie w oparciu o odrębne opracowanie. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazana została jedynie lokalizacja kontenera oraz linii kablowej łączącej kontener z turbiną. Ponadto przedstawiono fragment linii kablowej wychodzącej z kontenera, mającej prawdopodobnie stanowić połączenie siłowni wiatrowej z siecią elektroenergetyczną; nie mniej jednak fragment ten nie łączy się w żaden sposób z siecią elektroenergetyczną. Wojewoda nie podzielił poglądu inwestora, że nie ma obowiązku przedstawienia rozwiązań w tym zakresie albowiem linie te wraz z kontenerem stanowią w swej istocie przyłącze elektroenergetyczne, które jako takie może zostać realizowane na podstawie zgłoszenia, uznając, że wszystkie elementy wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem winny zostać przedstawione w projekcie budowlanym, bez względu na to czy ich realizacja możliwa jest na podstawie zgłoszenia czy też innego wniosku o pozwolenie na budowę. Stanowisko to, w ocenie Wojewody, znajduje potwierdzenie w przepisach prawa tj. § 8 ust. 3 pkt 2 i 6 rozporządzenia projektowego, które nakładają na inwestora obowiązek przedstawienia na projekcie zagospodarowania terenu całego zamierzenia budowlanego, w tym również takich elementów zagospodarowania terenu, których realizacja odbywać się może w innym trybie. Wedle organu odwoławczago także część opisowa i rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego nie są ze sobą spójne. W części opisowej podano, że komunikacja pionowa w obiekcie odbywać się będzie za pomocą drabiny oraz windy. W części rysunkowej na rzucie przedstawiającym segment wieży zaznaczono wyłącznie drabinę. Brak jest natomiast rysunku, na którym winda jako element wyposażenia wieży znalazłyby odzwierciedlenie. Brak także rysunków przedstawiających pionowe przekroje, na których komunikacja zostałaby ujęta, zarówno drabina, jak i winda. Wspomniana w opisie winda nie została uwidoczniona na żadnym z rysunków załączonych do projektu budowlanego. Fakt, że są to elementy wyposażenia wieży stanowiącej wyrób budowlany, opatrzony odpowiednim certyfikatem wg normy zharmonizowanej dla wyrobów budowlanych, nie zwalnia w żaden sposób autora projektu od ich przedstawienia w projekcie budowlanym. Przyjmując logikę odwołującego należałoby uznać, że przedstawienie takich rozwiązań w innych obiektach również nie byłoby wymagane, co jest oczywiście sprzeczne z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego, Starosta słusznie stanął na stanowisku, że autor projektu nie może zasłaniać się tajemnicą przedsiębiorcy, czy też jego własnością intelektualną i ma obowiązek przedstawić wszystkie elementy, urządzenia i instalacje zapewniające funkcjonowanie obiektu budowlanego jakim jest siłownia wiatrowa zgodnie z jego przeznaczeniem. Obowiązek ten występuje nawet w przypadku wykonania obiektu z wyrobów gotowych, np. prefabrykatów, które również stanowią same w sobie wyroby budowlane. Zdaniem Wojewody nie może budzić żadnych wątpliwości, że instalacje łączące turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym jak i ich połączenie z sieciami zewnętrznymi stanowi takie wyposażenie siłowni wiatrowej, które umożliwia jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, tj. produkcję energii elektrycznej celem jej odsprzedaży, bo taki jest cel wzniesienia przedmiotowego obiektu budowlanego. Wojewoda za nietrafny uznał argument strony, że siłownia wiatrowa składająca się w swej istocie wyłącznie z fundamentu, wieży oraz turbiny jest w stanie funkcjonować samodzielnie i niezależnie od instalacji pomiarowo-zasilającej i połączenia z siecią elektroenergetyczną. Brak wyposażenia siłowni w taką instalację uniemożliwia chociażby zasilanie sterownika włączającego wirnik turbiny zależnie od siły wiatru. Nie jest również możliwe przesyłanie wyprodukowanej przez siłownię energii elektrycznej. W ocenie organu II instancji, potwierdzenia w materiale dowodowym nie znajduje również zarzut odwołania dotyczący określania przez autora projektu obszaru oddziaływania inwestycji w sposób zgodny z wymogami przepisów prawa. Autor opracowania nie wskazał obszaru, jaki on obejmuje. Na stronie 41 w pkt 4.16 projektu budowlanego wskazano cyt.: "Zespół elektrowni wiatrowych — Elektrownia wiatrowa [...] jest etapem zamierzenia budowlanego o nazwie "F". Obszar oddziaływania projektowanych obiektów budowlanych zawiera się w granicach nieruchomości stanowiących adres inwestycji oraz w granicach obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr XXXI/276/10 wydanym przez Radę Gminy z dnia 30.09.2010 r." – zatem autor projektu nie wskazał nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie został tym samym spełniony wymóg określony w § 13a rozporządzenia projektowego. W ocenie Wojewody dokumentacji projektowej nie można również uznać za integralny, spójny i profesjonalnie przygotowany projekt budowlany. Nadal mimo zobowiązania inwestora - nie zawiera właściwej tj. jednej wspólnej numeracji dla wszystkich kolejnych stron projektu budowlanego, która znalazłaby odzwierciedlenie w spisie treści, co utrudnia odnalezienie konkretnego elementu projektu i pozbawia projekt dodatkowego zabezpieczenia przed jego nieuprawnionymi zmianami. Zgodził się jednakże ze stroną skarżącą, że sam brak numeracji stron zgodnej ze spisem treści nie stanowi uchybieniania dającego podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu, bo nie wypływa ani na kompletność projektu, ani na zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Wątpliwości budzi jednak fakt, że do projektu budowlanego dołączono załączniki nie wymienione w spisie treści: załącznik nr 1 zatytułowany "zakres oddziaływania" oraz opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego elektrowni wiatrowej. Za pozbawione podstaw Wojewosa uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych oraz przekroczenia ustawowego uprawnienia do oceny projektu budowlanego. Zdaniem Wojewody, przedłożony do zatwierdzenia projekt nie spełniał wymagań określonych w rozporządzeniu projektowym wobec czego zasadnie organ I instancji zobligował inwestora do przedłożenia opracowania, którego forma odpowiada warunkom określonym przepisami. Organ I instancji nie dokonywał merytorycznej oceny rozwiązań projektowych części architektonicznej projektu budowlanego, lecz badał jedynie kompletność opracowania w tym zakresie, nie dokonując w żaden sposób oceny rozwiązań projektowych pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami. W przekonaniu Wojewody, wszystkie stwierdzone przez Straostę nieprawidłowości zostały w sposób precyzyjny i zrozumiały wymienione w postanowieniu, zaś sama decyzja została oparta wyłącznie o fakt, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków w nim określonych i to mimo, że został pouczony o konsekwencjach niewywiązania się z obowiązków nałożonych postanowieniem w postaci wydania decyzji odmownej. Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z aktualnością zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego na dzień sporządzenia projektu budowlanego, stwierdził, że organ I instancji kwestii tych nie podnosił ani na etapie wewanai ani uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Wskazał że zaświadczenia projektantów pozostawały aktualne jedynie na dzień złożenia poprawionej dokumentacji projektowwej. Jednakże do odwoałania zostały złożóne przez stronę skarżącą zaświdczenia aktualne od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r., a zatem również na dzień sporządzenia projektu budowlanego. Organ II instancji podniósł dodatkowo, że brak rozwiązań projektowych w zakresie instalacji dla wieży wiatraka oznacza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może zostać uznane za zgodne z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010 r., w którym nakazano wykonanie zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych. W części opisowej projektu na stronie 50-51 zamieszczona została wprawdzie informacja o uziemieniu konstrukcji wieży, jednakże nie znajduje ona potwierdzenia w części rysunkowej. Do projektu załączony został jedynie rysunek przedstawiający uziemienie fundamentu pod konstrukcję wieży. Nadto plan miejscowy nie przewiduje do realizacji na działce objętej inwestycją utwardzenia terenu jako takiego - na terenie objętym inwestycją dopuszczona została jedynie realizacja "dróg dojazdowych oraz placów manewrowych wykonanych na czas montażu wież dla celów serwisowych w okresie eksploatacji". W projekcie budowlanym brak jest informacji na temat funkcji jaką spełniać będzie projektowane utwardzenie terenu. Mając na uwadze powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewoda stwierdził, że nie miał podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. IV. W skardze F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników zaskarżonej decyzji Wojewody zarzuciła naruszenie: 1) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. w zw. z przepisami § 4 ust. 3 rozporządzenia projektowego, poprzez ustalenie, że przedłożony projekt budowlany nie jest kompletny i/lub zawiera wady, gdyż "nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu", podczas gdy: - projekt budowlany był kompletny i został sporządzony zgodnie z prawem, zaś kwestionowanie stopnia szczegółowości rozwiązań projektowych pozostaje poza kognicją organu administracji architektoniczno-budowlanej, zaś przepisy wykonawcze do u.p.b. nie mogą być wykorzystane jako podstawa do poszerzenia kognicji organu administracji architektoniczno-budowlanej o badanie kwestii konstrukcyjnych i projektowych, które pozostają w zakresie odpowiedzialności projektanta; - wieża siłowni wiatrowej dostarczana jest na miejsce budowy jako gotowy wyrób budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (tj. Dz.U. z 2016 poz. 1570 r ze zm. – określanej dalej u.w.b.), który posiada odpowiednią certyfikację oraz dopuszczony jest do obrotu (m.in. na terenie Polski) na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE U 88 z 04.04.2011, str. 5), a tym samym w ogóle nie znajduje do nich zastosowania przywołany przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia, zaś organ I instancji, jak również organ II instancji nie był uprawniony do żądania szczegółowych rozwiązań projektowych takiego wyrobu budowlanego; 2) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 29a u.p.b. i § 8 ust. 3 pkt 2 i 6 rozporządzenia poprzez ustalenie, że przedłożony projekt budowlany jest wadliwy, gdyż nie zawiera rozwiązań w zakresie tzw. infrastruktury przyłączeniowej, tj. instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi, podczas gdy: - dopuszczenie przez przepisy u.p.b (art. 29a u.p.b. oraz dopuszczone w orzecznictwie oddzielenie realizacji inwestycji głównej oraz infrastruktury przyłączeniowej), aby infrastruktura przyłączeniowa objęta została odrębnym trybem administracyjnego udzielenia zgody na realizację oznacza, że nie ma obowiązku przedstawiania w tym zakresie dokładnych rozwiązań projektowych w dokumentacji projektowej dla inwestycji kubaturowej; - infrastruktura przyłączeniowa nie jest elementem, który jest niezbędny do funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem w niniejszym postępowaniu jako obiektu budowlanego; 3) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. zw. z § 13a rozporządzenia poprzez ustalenie, że informacja o obszarze oddziaływania nie zawiera określenia zasięgu oddziaływania przez podanie konkretnych działek, podczas gdy projekt budowlany zawiera te informacje i wyraźnie wskazuje, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany, czyli obejmuje działkę stanowiącą adres inwestycji, tj. działkę nr [...]; 4) art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. w zw. z § 5 rozporządzenia poprzez ustalenie, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie jest kompletny i/lub zawiera wady, gdyż załączniki oraz część rysunkowa do projektu nie zostały opatrzone numeracją, podczas gdy: projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z prawem, a załączniki oraz część rysunkowa do projektu są należycie ponumerowane, a ponadto wątpliwości organu II instancji co do prawidłowości numeracji załączników, niezależnie od innych okoliczności, nie mogą być nawet teoretycznie podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; 5) art. 35 ust. 1 u.p.b. poprzez merytoryczną kontrolę przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i zawartych w nim rozwiązań projektowych poza zakresem przewidzianym w tym przepisie i oparcie na wynikach tej kontroli decyzji odmownej (jak również zaakceptowanie dokonania takiej niedopuszczalnej kontroli przez organ I instancji), podczas gdy kognicja organu wydającego pozwolenie na budowę w odniesieniu do badania projektu jest ograniczona wyłącznie do kwestii określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. i kwestionowanie merytorycznych, w szczególności technicznych i projektowych, rozwiązań projektu budowlanego nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 35 ust. 4 w zw. z art 35 ust. 1 oraz 32 ust 4 u.p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 u.p.b., a tym samym organ I instancji, a następnie organ II instancji, zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja ta ma charakter decyzji związanej i organ zobowiązany jest do jej wydania po stwierdzeniu spełnienia wymogów wynikających z przywołanych przepisów; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 3 u.p.b. oraz art. 6,7,8,9 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez: - utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której organ I instancji nie wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych przez siebie naruszeń art. 35 ust. 1 u.p.b., które to naruszenia były podstawą odmowy, podczas gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia procedury naprawczej określonej w art. 35 ust. 3 u.p.b.; - utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której organ I instancji nie wezwał inwestora do przedstawienia wyjaśnień lub uzupełnień odnoszących się do kwestii, które organ I instancji uznał za wątpliwe lub niewystarczająco wyjaśnione przez inwestora, albo też stanowiły oczywiste i błahe omyłki, podczas gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniej próby wyjaśnienia takich kwestii, co doprowadziło do tego, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, która wydana została przedwcześnie i mimo braku wyczerpania przez organ I instancji wymaganych prawem działań mających na celu ustalenie okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę; 8) art. 35 ust. 3 u.p.b. oraz art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również art. 136 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy odmowę udzielenia pozwolenia na budowę) na nowych okolicznościach, które stanowić miały o naruszeniu przez dokumentację projektową art. 35 ust. 1 u.p.b., tj. przede wszystkim: - braku możliwości stwierdzenia zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych; - braku możliwości stwierdzenia zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do planowanego utwardzenia terenu, które to okoliczności nie były przedmiotem badania przez organ l instancji oraz w sytuacji, w której organ II instancji nie zastosował trybu wezwania inwestora do usunięcia stwierdzonych przez siebie naruszeń (art. 35 ust. 3 u.p.b. ), podczas gdy organ, administracji architektoniczno-budowlanej (także organ II instancji) nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia procedury naprawczej określonej w art. 35 ust. 3 u.p.b., a co doprowadziło do tego, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie i mimo braku wyczerpania przez organ II instancji wymaganych prawem działań mających na celu ustalenie okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę; 9) przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez należytego uzasadnienia, co prowadzi do wniosku, że organ II instancji w takim zakresie nie dokonał pełnego ustalenia stanu prawnego i faktycznego sprawy naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a co odnosi się w szczególności do problematyki: - braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej; - braku pełnego wyjaśnienia, które spośród zaskarżonych odwołaniem argumentów organu I instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji I instancji uznano za zasadne, a które uznane zostały za niedające podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co doprowadziło do tego, że zaskarżona decyzja zawiera wady, które uniemożliwiają lub nadmiernie utrudniają jej sądową kontrolę, pozbawiając stronę prawa do rozpoznania sprawy w pełnym postępowaniu w dwóch instancjach administracyjnych, jak również jednoznacznie wskazują, że zaniechano ustalenia okoliczności istotnych dla ustalenia spełnienia przesłanek odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazując na przytoczone zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie również decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawione zostały w sposób bardzo obszerny wywody uzasadniające podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. V. Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę dodatkowo akcentując wadliwy sposób przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.p.b i podnosząc, że odbyło się spotkanie przedstawicieli inwestora z przedstawicielami Starosty, podczas którego ustalono występujące braki i sposób w jaki mają być usunięte. Inwestor z ustaleń tych się wywiązał, mimo to organ I instancji zajął w decyzji odmienne stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 2. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [...], siłowni wiatrowej o mocy do 3,0 MW, obejmującej turbinę z wiatrakiem o rozpiętości 122 m (średnica rotora) usytuowaną na wieży o wysokości 119 m, posadowionej na żelbetowym monolitycznym fundamencie. Przeprowadzone w określonych w pkt 1 ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. 3. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz.U. z 2016 r., poz. Nr 23 ze zm., powoływanej jako: u.p.b. ) w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego, zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ( art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.), a także kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). Treść powyższej regulacji ustawowej, w powiązaniu z przepisami powoływanego już rozporządzenia wykonawczego tj. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm. – określanego jako: rozporządzenie projektowe) wskazuje, że zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje wewnętrznych rozwiązań projektowych obiektu budowlanego i nie daje organom podstawy do kwestionowania tych rozwiązań. Organy architektoniczno-budowlane nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie, zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ( art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b) Przepis art. 35 ust. 1 u.p.b., po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) wprowadził bowiem zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. W myśl art. 20 u.p.b do podstawowych obowiązków projektanta należy bowiem opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego, sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, określenie obszaru oddziaływania obiektu, uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów, wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań, sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem, uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zostały zatem ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( decyzji o warunkach zabudowy ), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ uprawniony został do nałożenia postanowieniem ( art. 35 ust. 3 u.p.b.) na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 4. W kontekście omówionego stanu prawnego za zasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego ustalenia przez Wojewodę, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie jest kompletny i zawiera wady bowiem nie przedstawia wszystkich rozwiązań dotyczących projektowanego obiektu jak też bezpodstawnego kwestionowania stopnia szczegółowości rozwiązań projektowych, co pozostawało poza kognicją organu administracji architektoniczno-budowlanej i skutkowało nieuprawnionym poszerzeniem przez ten organ kognicji o badanie kwestii konstrukcyjnych i projektowych, pozostających w zakresie odpowiedzialności projektanta. W ocenie Sądu, w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem wniosku strony skarżącej istotne pozostaje, że bez wątpienia realizacja wnioskowej inwestycji wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do będącej przedmiotem wniosku inwestora siłowni wiatrowej pozostaje istotne na nie tyle to, czy jej wieża stanowi "budowlę" lub "część budowlaną", lecz czy jest "wyrobem budowlanym". Z przedłożonego i uzupełnionego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że wieża siłowni wiatrowej dostarczona będzie na miejsce budowy jako gotowy wyrób budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych ( tj. Dz.U. z 2016 poz. 1570 r ze zm. – określanej dalej u.w.b.), który posiada odpowiednią certyfikację oraz dopuszczony jest do obrotu (m.in. na terenie Polski) na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE U 88 z 04.04.2011, str. 5). Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.w.b ilekroć jest w tej ustawie mowa o wyrobie budowlanym - należy przez to rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 305/2011 czyli każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych; przez zestaw zaś rozumieć należy wyrób budowlany wprowadzony do obrotu przez jednego producenta jako zestaw co najmniej dwóch odrębnych składników, które muszą zostać połączone, aby mogły zostać włączone w obiektach budowlanych (art. 2 pkt 2 rozporządzenia ). Stosownie do art. 4 u.w.b "wyrób budowlany może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym, jeżeli nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i zamierzonemu zastosowaniu co oznacza, że jego właściwości użytkowe umożliwiają prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym, w których ma on być zastosowany w sposób trwały, spełnienie podstawowych wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane". W myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy, wyrób budowlany objęty normą zharmonizowaną lub zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem Nr 305/2011. Zasady umieszczania na wyrobach budowlanych oznakowania CE określa art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2011. Oznakowanie CE wskazuje, że producent bierze na siebie odpowiedzialność za zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz za jego zgodność ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w przywołanym rozporządzeniu i innym stosownym ustawodawstwie harmonizacyjnymi Unii odnoszącym się do umieszczania tego oznakowania. Dla każdego wyrobu budowlanego objętego normą zharmonizowaną lub dla którego wydana została europejska ocena techniczna oznakowanie CE jest jedynym oznakowaniem potwierdzającym zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi w odniesieniu do jego zasadniczych charakterystyk, objętych tą normą zharmonizowaną lub europejską oceną techniczną. 5. Wieża siłowni wiatrowej, o jakiej mowa w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym odpowiada przytoczonej definicji wyrobu budowlanego, tj. jest rzeczą ruchomą przeznaczoną do obrotu i wytworzoną w celu zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym oraz wprowadzaną do obrotu jako zestaw wyrobów do stosowania we wzajemnym połączeniu stanowiącym integralną całość użytkową i, jako taki wyrób, korzysta z oznaczenia znakiem CE. Nie ma znaczenia, czy wieża będzie wchodzić w skład "części budowlanej" obiektu budowlanego łącznie z fundamentem. Uzyskanie certyfikatu pozwalającego na oznaczanie jej jako wyrobu budowlanego znakiem budowlanym CE, stanowi dowód tego, że jako wyrób została przebadana przez kompetentną jednostkę certyfikacyjną, która potwierdziła zgodność tego wyrobu z normą zharmonizowaną albo europejską aprobatą techniczną bądź krajową specyfikacją techniczną i że może on być oznaczany takim znakiem. Oznakowanie wskazanym znakiem służyć ma unikaniu konieczności przedstawiania każdorazowo dokumentacji technicznej takiego wyrobu organowi architektoniczno-budowlanemu przy każdym wniosku o pozwolenie na budowę zmierzającym do realizacji inwestycji z jego wykorzystaniem. Skoro wieża siłowni wiatrowej ma status prawny "wyrobu budowlanego" w omówionym znaczeniu, oznaczonego znakiem CE, który - jako gotowa całość - jest przywożony na miejsce lokalizacji inwestycji, to organ domagając się przedstawienia rozwiązań projektowych wewnętrznego układu i rozwiązań technologicznych wieży jak i jej rozwiązań wewnętrznych w zakresie komunikacji pionowej – windy i/lub drabiny, wchodzących w zakres konstrukcji wieży jako wyrobu gotowego, przekracza zakres swej kognicji wynikający z przytoczonych przepisów. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż przedstawione w nim zostały rozwiązania i rysunki umożliwiające wzniesienie planowanego obiektu budowlanego (siłowni wiatrowej) z zastosowaniem wyrobu gotowego (wieży). W szczególności wskazano w nim na rozwiązania projektowe w zakresie połączenia tego wyrobu z fundamentem. Konstrukcję wieży siłowni wiatrowej należy traktować tak, jak konstrukcję każdego innego urządzenia ustawianego na fundamencie. Część rysunkowa projektu powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego i wymagane są rysunki, które dotyczyłyby wybudowania obiektu i jego powiązania z podłożem, a nie sposobu skonstruowania wyrobów budowlanych, z których obiekt ma zostać wykonany. Nie może w takim przypadku budzić wątpliwości, iż wymogi stawiane ustawą Prawo budowlane i rozporządzeniem wykonawczym nie mogą dotyczyć nabytych przez inwestora gotowych wyrobów budowlanych. Zgodzić się zatem należy, że w sprawie nie znajduje zastosowania przywołany przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia projektowego, zaś organ I instancji, jak również organ II instancji nie były uprawnione do żądania szczegółowych rozwiązań projektowych wieży turbiny siłowej zważywszy na jej prawny charakter jako wyrobu budowlanego i złożenie przez projektanta i osobę sprawdzającą wymaganych prawem oświadczeń. 6. Na uwzględnienie zasługiwał też zarzut bezpodstawnego przyjęcia przez organ, że przedłożony projekt budowlany jest wadliwy – niekompletny, gdyż nie zawiera rozwiązań w zakresie tzw. infrastruktury przyłączeniowej. Sąd podziela bowiem pogląd strony skarżącej co do możliwości udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji gdy projekt budowlany nie zawiera rozwiązań w zakresie przyłączy. W niniejszej sprawie dotyczy to instalacji łączących turbinę z kontenerem zasilająco-pomiarowym oraz sieciami zewnętrznymi. W tej kwestii wskazać trzeba, że przepis art. 33 ust. 1 zdanie 1 u.p.b. zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyjątki od niej wprowadza dalsza część tego przepisu. Za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a u.p.b. Celem tego przepisu dodanego ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20 przyłączy. Zgodnie z przepisem art. 29a ich budowa może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 1 i 2 art. 29a). Ustawodawca przewidział zatem dwa alternatywne rozwiązania realizacji budowy przyłączy, wymienionych w art. 29 ust. pkt 20 u.p.b., normując w art. 30 ust. 1 pkt 1a u.p.b., iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 – z zastrzeżeniem art. 29a u.p.b. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że inwestor ma prawo wyboru procedury związanej z budową przyłączy. Spełniając przesłanki z art. 29a ust. 1 i ust. 2 u.p.b., inwestor zwolniony jest z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a u.p.b. Decydując się na budowę przyłączy w oparciu o procedurę określoną w art. 29a powołanej ustawy inwestor musi przedstawić plan sytuacyjny sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 1), a także spełnić inne wymogi przewidziane w przepisach prawa energetycznego, ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 2). Przepis art. 3 pkt 9 u.p.b. zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę takiego obiektu jak siłownia wiatrowa nie musi więc obejmować przyłączy, które nie są jego częścią składową. Należy zauważyć, iż prawo budowlane nie zawiera definicji użytego w art. 33 ust. 1 u.p.b. terminu "całe zamierzenie budowlane". Wykładnia tego terminu musi więc nastąpić w drodze orzecznictwa. Wymóg z art. 33 ust. 1u.p.b., określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące tylko część zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane, muszą one stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 u.p.b. Zgodnie z nim do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy ( vide: wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12 LEX 1358525, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2015 r., II SA/Łd 556/15 LEX 1930273 ). Z powyższego wynika zatem, iż możliwość realizacji przyłączy we wskazanych odrębnych trybach oznacza, że nie muszą one być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego w jego zasadniczej części. Innymi słowy brak jest wymogu, by przyłącza były realizowane łącznie z obiektem budowlanym lub stanowiły inwestycję wyprzedzającą budowę. W konsekwencji błędne pozostawało stanowisko organu co do uznania przedłożonego projektu budowlanego za niekompletny w zakresie infrastruktury przyłączeniowej w stopniu uniemożliwiającym jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć należy, że projekt zagospodarowania terenu ( rys. A-01-T14 ) zawiera lokalizację - przewidzianych do odrębnego opracowania - kontenera pomiarowo zasilającego wraz z określeniem przebiegu linii kablowych łączących go z turbiną, jak też przebieg projektowanych linii kablowych SN łączących kontener zasilająco-pomiarowy z sieciami zewnętrznymi. Dokumentacja projektowa zawiera zatem zatem również układ wzajemnego położenia konternera i wieży, wskazując jego powierzchnię i wzajmne odległości. Zdaniem Sądu wskazanie to spełnia wymóg wynikający z art. 33 ust. 1 zdanie końcowe u.p.b. Zgodnei z nim jeżeli pozowlenie na budowę dotyczy wybranych obiektów, to inwestor obowiązany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. 7. Zasadny okazał się także zarzut skargi co do tego, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że informacja o obszarze oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem nie zawiera określenia zasięgu oddziaływania przez podanie konkretnych działek, a tym samym inwestor nie zrealizował wymogu o jakim mowa w § 13a rozporządzenia projektowego, jednakże w aspekcie innym niż podnoszony przez stronę skarżącą. Stosownie do przepisu § 13a rozporządzenia projektowego, informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawierać powinna wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Nałożenie na inwestora (projektanta) obowiązaku zawarcia w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.p.b. ma konkretny cel – służy wyznaczeniu kręgu stron postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 28 ust. 2 tej ustawy stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jeżeli przedstawiona przez inwestora w tym zakresie informacja zostanie przez organ wydający pozwolenie na budowę zakwestionowana, to jest on zobowiązany w myśl zasad wynikających z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. do samodzielnego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie będąc związanym deklaracjami inwestora. Jak wynika z części opisowej projektu budowlanego pkt 4.16 obszar oddziaływania inwestycji stanowiącej przedmiot wniosku został określony jako zawierający się w granicach nieruchomości stanowiących adres inwestycji "oraz w granicach obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwała Rady Gminy z dnia 30 września 2010 r. Wskazane zostały też przepisy prawa w oparciu o które projektant go ustalił. Zwrócić jednakże należy uwagę, iż projekt budowlany zawierał też załącznik nr. 1 – Zakres oddziaływania obiektu, zawierający oznaczenie działek ewidencyjnych we wskazanym przez inwestora obszarze w oparciu o który organ już 23 marca 2016 r. ustalił krąg stron postępowania, uznając za nie właścicieli działek ewidencyjnych na nim położonych. Skoro więc przywołany przepis § 13a rozporządzenia projektowego wskazuje, że informacja inwestora może mieć także postać graficzną to należy uznać, iż przedłożone dokumenty czyniły zadość jego wymaganiom, zwłaszcza, że analizowany przepis nie formułuje wymogu wskazania przez inwestora numerów działek ewidencyjnych znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. 8. Analiza zarzutów strony skarżącej, nakierowanych na zakwestionowanie stanowiska organu odwoławczego w zakresie oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy nr XXXI/276/10 z dnia 30 września 2010r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie wsi [...], wskazuje na zasadność skargi w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym była przedmiotem zainteresowania organów dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a Wojewoda zajmując w tym zakresie stanowisko negatywne dla inwestora nie sprecyzował swych wątpliwości i zastrzeżeń w odniesieniu do tej kwestii i nie wezwał go, przed wydaniem decyzji, do udzielenia wyjaśnień, co stanowi naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. oraz 136 k.p.a. W kwestii stwierdzeń Wojewody, iż brak rozwiązań projektowych w zakresie instalacji dla wieży wiatraka oznacza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może zostać uznane za zgodne z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym nakazano wykonanie zabezpieczeń konstrukcji wieży przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych, wadliwość stanowiska organu wynika z omówinej już kwestii bezpodstawnego domagania się przedstawienia rozwiązania konstrucyjnych dla wieży, w sytuacji jej charakteru prawnego - wyrobu budowlanego. W takiej sytuacji dla oceny zgodnośći inwestycji z wymogiem planu i posiadania przez konstrukcję wieży zabezpieczeń przed porażeniem prądem oraz przed emisją fal elektromagnetycznych, oragn powinien dokonać analizy informacji zawrtych w projekcie co do wieży jako wyrobu budowlanego, ewentualnie wezwać inwestora do przedstawienia w tym zakresie wyjaśnień czy np. informacji handlowej producenta tego wyrobu gotowego. 9. Wadliwe pozostawało też stanowisko organu II instancji w zakresie tego, że plan miejscowy nie przewiduje do realizacji na działce objętej inwestycją utwardzenia terenu jako takiego gdyż na terenie objętym inwestycją dopuszczona została jedynie realizacja "dróg dojazdowych oraz placów manewrowych wykonanych na czas montażu wież dla celów serwisowych w okresie eksploatacji" oraz, że w projekcie budowlanym brak jest informacji na temat funkcji jaką spełniać będzie projektowane utwardzenie terenu. W pierwszej kolejności wskaząc należy, że organ nie wykazał się dostateczną starannością przy analizie regulacji planu miejscowego. Zgodnie bowiem z jego § 11 ust. 3 " na terenie planu wydzielony zostanie dla każdej elektrowni wiatrowej teren utwardzony o nawierzchni przepuszczalnej, o powierzchni ok. 1800 m² związany z obsługą i serwisem elektrowni. Projektowane drogi wewnętrzne dojazdowe do elektrowni wiatrowych będą wykorzystane również dla obsługi terenów rolnych". W tej sytuacji brak jest podstaw do formułowania wobec inwestora zastrzeżeń (i to stanowiących jedną z przyczyn wydania decyzji odmownej) na temat braku informacji na temat funkcji, jaką ma spełniać projektowane utwardzenie terenu, skoro funkcja ta wynika z całokształtu okoliczności sprawy – ma ono umożliwiać obsługę i serwis elektrowni. Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki ( rys. nr A-01-T13 ) wynika jednoznacznie, że projektowane utwardzenie terenu na działce nr [...] ma powierzchnię 1402,53 m2. Wskazane są też na nim dokładne wymiary zarówno placu manewrowego jak i drogi dojazdowej. 10. W odniesieniu do kwestii braku numeracji stron projektu budowlanego zgodnej ze spisem treści Wojewoda prawidłowo uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji za nie mogącą skutkować rozstrzygnięciem odmownym. Dostrzegając pewne nieprawidłowości inwestora w tym zakresie, wywołane głównie sposobem zamieszczenia w projekcie dodatkowych materiałów, stanowiących jego uzupełnienie – w wykonaniu zobowiązania organu I instancji - wskazać należy, że wobec jego trwałego połączenia okoliczność nie wpływa na jego przejrzystość i nie stwarza obawy nieuprawnionej ingerencji w jego treść. Za wyjaśnioną przez organ odwoławczy, w sposób korzystny dla inwestora - przez przyjęcie, iż zostało to wykazane przez stronę na etapie postępowania odwoławczego - uznać też należy sprawę dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby zawodowej, aktualnych na dzień sporządzenia projektu ( art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. ). 11. W ocenie Sądu, poczynione wywody dotyczące omówionych kwestii, pozostawały decydujące dla uznania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy administracyjnej, co prowadziło do ich usunięcia z obrotu prawnego. Pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące w szczególności wadliwości uzasadnień decyzji organów obu, nieprecyzyjności i niejasności postanowienia Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r., wpisują się niejako w zasadnicze zarzuty skargi, uznane przez Sąd za zasadne. Miały niejako charakter uboczny i podnoszone samodzielnie nie rzutowałyby na wynik sprawy sądowodadmnistracyjnej. Z powyższych względów zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] października 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji, rozstrzygając ponownie w przedmiocie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, winny w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu i wypływające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Organ też wyjaśni treść wniosku złożonego 16 marca 2016 r. w zakresie dotyczącym działki na której ma zostać zrealizowania inwestycja ( pkt D.4 wniosku ). Pierwotnie wpisane w nim zostały pismem maszynowym działki nr [...]. Numery dwóch ostatnich działek zostały ręcznie przekreślone, co opatrzono parafą ( AG ) prawdopodobnie osoby składającej wniosek w imieniu skarżącej – A.G.. Wyrażona w decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. odmowa dotyczyła inwestycji na działkach [...]. 12. Końcowo jedynie wskazać należy wskazać, że w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organom administracji architektoniczno- budowlanej, powinna przyświecać, zasada wypływająca z art. 4 u.p.b., zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Komentowany przepis kreuje zasadę wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Tak więc podmiot uprawniony do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie powszechnie obowiązującego prawa w sposób dowolny według swojego uznania. Co prawda musi to uczynić również zgodnie z prawem miejscowym jak też wiążącymi decyzjami ostatecznymi, ale postanowienia wypływające ze wskazanych aktów prawnych i decyzji należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. W przypadku, gdy projektowana inwestycja – zgodna z wolą inwestora – mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. 13. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu kwoty 997 zł złożyły się: zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi wynoszącego 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193), równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony przez profesjonalnego pełnomocnika wynoszącego 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U z 2015 r., poz. 1804).