II SA/Go 99/22

Dnia 5 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] o ustaleniu dla skarżącego wysokości odpłatności za pobyt ojca – Z.K. w Domu Pomocy Społecznej w kwocie 1.314 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie p.p.s.a.), do czasu wydania przez sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie z uwagi na – jak podano – "oczywistą obrazę przez organy prowadzące postępowanie tj. przepisów dotyczących postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego polegającą na działaniu opisanym szczegółowo poniżej". W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ II instancji skarżący wniósł o rozpatrzenie go przez sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu zaznaczyć należy, iż z uwagi na to, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowiła wydane w II instancji rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, jak również z uwagi na treść art. 61 p.p.s.a., normującego kwestię wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego, przyjąć należało, iż zawarty w skardze wniosek dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...]. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186, postanowienie WSA w Gdańsku z 26 lipca 2005 r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z 3 marca 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Odnosząc się do argumentacji stanowiącej uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ("oczywistej obrazy przez organy prowadzące postępowanie tj. przepisów dotyczących postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego" szczegółowo opisanej – jak wskazano –w uzasadnieniu zarzutów skargi) należy stwierdzić, iż przekonanie strony wnoszącej skargę o słuszności zarzutów podniesionych względem zaskarżonej decyzji nie spełnia ustawowego wymogu wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym uznać należy, iż powyższe przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie zostały wykazane. Ponadto uwzględnienie przez sąd omawianego wniosku wyłącznie z uwagi na "oczywistość" zarzutów podniesionych w skardze stanowiłoby w istocie antycypację orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, co na obecnym etapie tego postępowania jest niedopuszczalne. Odnosząc się natomiast do faktu, że zaskarżona decyzja nakłada na skarżącego obowiązek o charakterze pieniężnym, nie przesądzając w żadnym stopniu o zasadności zarzutów podniesionych w skardze ani o treści orzeczenia kończącego postępowanie wskazać trzeba, iż każda decyzja czy postanowienie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności, pociągające za sobą z natury rzeczy pewnego rodzaju ubytek finansowy nie oznacza, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem sama okoliczność nałożenia na stronę tego rodzaju obowiązku nie stanowi jeszcze o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Zaznaczyć też trzeba, iż ewentualne uiszczenie na podstawie takiego aktu kwoty pieniężnej ma ze swojej natury w razie uwzględnienia skargi charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2019 r., I OSK 1129/29). Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako niezasadny, należało oddalić na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.