II SA/Go 992/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. przeciwko Prezesowi Sądu Okręgowego w przedmiocie zapłaty postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., uzupełnionym w dniu 27 lipca 2017 r. K.S. nie zgodziła się z prawomocnymi wyrokami sądów, w tym Sądu Okręgowego, wydanych w latach 2000 - 2015 r. oddalających w całości jej roszczenia, uznając je za niesprawiedliwe. Jednocześnie skarżąca nie precyzuje jakie wyroki sądów powszechnych objęte zostały jej skargą. Ponadto skarżąca domaga się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwrotu poniesionych przez nią kosztów sądowych w wyniku prowadzonych procesów sądowych z lat 2000 - 2015 w kwocie 40.000,00 zł wraz z odsetkami, "gdyż na ten cel zaciągała kredyty w banku" oraz uwzględnienia poniesionych przez nią kosztów leczenia sanatoryjnego, które miała pokryć w całości, w kwocie przekraczającej 100.000,00 zł. Skarżąca zarzuca sądom powszechnym, w tym Sądowi Okręgowemu szereg nieprawidłowości w toczących się z jej powództwa postępowaniach sądowych mających polegać na tym, że sądy te miały otrzymywać od niej dokumenty o pogarszającym się stanie zdrowia, jednak nie przyznały jej świadczenia rehabilitacyjnego, renty, zadośćuczynienia czy odszkodowania za wyrządzone krzywdy. Sądy miały nie dopatrzyć się również błędów popełnionych przez pozwane jednostki organizacyjne Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż została ona wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego i może być skutecznie zgłoszone do rozpoznania jedynie przed takim sądem, a nie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako - p.p.s.a.). Zgodnie z pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga wniesiona w niniejszej sprawie może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowana w niej wyroki wydane przez sądy powszechne oraz działanie tych sądów, takiej kontroli sądowej nie podlega. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2 a cyt. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, iż w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych. W pojęciu zaś sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać przede wszystkim należy, iż z treści skargi i jej uzupełnienia wynika, że skarżąca nie zgadza się z prawomocnymi wyrokami sądów, w tym Sądu Okręgowego, wydanych w latach 2000 - 2015 r. oddalających w całości jej roszczenia, uznając je za niesprawiedliwe. Jednocześnie skarżąca nie precyzuje jakie wyroki sądów powszechnych objęte zostały jej skargą. Ponadto skarżąca domaga się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwrotu poniesionych przez nią kosztów sądowych w wyniku prowadzonych procesów sądowych z lat 2000 - 2015 w kwocie 40.000,00 zł wraz z odsetkami, "gdyż na ten cel zaciągała kredyty w banku" oraz uwzględnienia poniesionych przez nią kosztów leczenia sanatoryjnego, które miała pokryć w całości, w kwocie przekraczającej 100.000,00 zł. Skarżąca zarzuca sądom powszechnym, w tym Sądowi Okręgowemu szereg nieprawidłowości w toczących się z jej powództwa postępowaniach sądowych mających polegać na tym, że sądy te miały otrzymywać od niej dokumenty o pogarszającym się stanie zdrowia, jednak nie przyznały jej świadczenia rehabilitacyjnego, renty, zadośćuczynienia czy odszkodowania za wyrządzone krzywdy. Sądy miały nie dopatrzyć się również błędów popełnionych przez pozwane jednostki organizacyjne Skarbu Państwa. Z treści skargi wnika zatem, że skarżąca nie podnosi zarzutów względem aktów czy czynności określonych w art. 3 p.p.s.a., lecz kwestionuje działania sądów powszechnych (w przedmiotowej sprawie Sądu Okręgowego). Z tych względów należało uznać, z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, określonej w art. 1 p.p.s.a., że kwestie poruszone w rozpoznawanej skardze związane z uzyskaniem przez skarżącą zasądzenia zapłaty tytułem świadczenia rehabilitacyjnego, renty, zadośćuczynienia czy odszkodowania za wyrządzone szkody, mogą być rozpoznawane na drodze sądowej, ale jedynie przed sądem powszechnym, ponieważ dotyczą one roszczeń mających źródło w stosunkach cywilnoprawnych. Sąd administracyjny nie ocenia cywilnoprawnych stosunków zachodzących pomiędzy podmiotami prawa prywatnego, lecz kontroluje wyłącznie działalność organów administracji publicznej. Przedmiotem działania sądu administracyjnego może być zatem konkretny akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż ani przepis art. 3 § 2 p.p.s.a., ani żaden inny obowiązujący przepis prawa polskiego nie przewiduje możliwości dokonywania przez sąd administracyjny oceny orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Rozważana sprawa niewątpliwie ma związek z działalnością sądów powszechnych, nie podlegającą właściwości sądu administracyjnego. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o zasądzenie od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zwrotu poniesionych przez nią kosztów sądowych w wyniku prowadzonych procesów sądowych z lat 2000 - 2015 w kwocie 40.000,00 zł wraz z odsetkami oraz uwzględnienia poniesionych przez nią kosztów leczenia sanatoryjnego, które miała pokryć w całości, w kwocie przekraczającej 100.000,00 zł, należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania o roszczeniach osób za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie organów, albowiem tego rodzaju sprawy nie mają charakteru administracyjnego, lecz cywilny, a te są przedmiotem rozpoznawania przez sądy powszechne. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.