II SAB/Go 10/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie odszkodowania za działki postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia [...] J. i W. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie odszkodowania za działkę zarzucając organowi niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę gruntu nr ewid. [...] położoną w obrębie 43 w Z. wydzieloną pod drogi publiczne oraz działki nr [...] położone w obrębie 43 w Z. zajęte pod kolektor kanalizacji sanitarnej i kolektor kanalizacji deszczowej i wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta Z. do wydania decyzji orzekającej o przyznaniu odszkodowania za w/w działki gruntu. Skarżący podnieśli w skardze, że w związku z zatwierdzeniem przez Prezydenta Miasta Z. projektu podziału nieruchomości stanowiącej ich własność, złożyli wniosek do Prezydenta o wydanie decyzji odszkodowawczej. W związku z brakiem reakcji ze strony organu, złożyli następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W związku z tym, że Kolegium uznało zażalenie za uzasadnione, Prezydent Miasta wydał dnia 5 maja 2006r. decyzję, którą odmówił wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne. Skarżący złożyli odwołanie od tej decyzji, które zostało uwzględnione przez Kolegium. W dniu 23 listopada 2006r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent wydał kolejną decyzję, którą ponownie odmówił wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania za w/w działki. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Wojewoda Lubuski, któremu zostało ono przekazane przez SKO do rozpoznania zgodnie z właściwością, uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W pozostałej części skargi skarżący podali, że w związku z dalszym uchylaniem się Prezydenta od załatwienia przedmiotowej sprawy wnieśli do Wojewody Lubuskiego skargę na działania Prezydenta Miasta, po rozpoznaniu której Wojewoda wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy i zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Pismem z dnia 19 marca 2008r. pełnomocnik Prezydenta Miasta Z. złożył odpowiedź na skargę i wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi pełnomocnik opisał dotychczas przeprowadzone przez Prezydenta postępowanie w sprawie, a ponadto podał, że zatwierdzenie podziału nieruchomości nr 2 i 3 położonych w Z. w obrębie nr 43 nastąpiło na wniosek skarżących. Powstałe w wyniku tego podziału działki nie przeszły na własność Gminy Z. i nie zostały przeznaczone na drogi publiczne; pozostały one własnością skarżących, ponieważ między skarżącymi a Gminą nie została zawarta żadna umowa cywilnoprawna, na mocy której Gmina stałaby się właścicielem nowopowstałych działek. W związku tym Prezydent Miasta wydał decyzję (dwukrotnie), którą odmówił wypłacenia skarżącym wnioskowanego odszkodowania. Pełnomocnik organu wskazał również, że działając na wniosek skarżących, który wpłynął do Urzędu w dniu 25 lutego 2008r., Prezydent Miasta zmienił swoją uprzednio wydaną decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania w taki sposób, że możliwym stało się wypłacenie skarżącym odszkodowania za grunt przeznaczony pod drogę publiczną położony w Z. w obrębie 43, oznaczony jako działka nr [...]. W dniu 11 marca 2008r. skarżący i organ podpisali protokół uzgodnień oraz umowę, w której ustalono, że działka nr [...] przechodzi na własność Miasta Z., w zamian za co skarżący otrzymali odszkodowanie w wysokości 123.360 zł. Wypłata odszkodowania nastąpiła w dniu 18 marca 2008r. Pełnomocnik podnosił też, że nie można zarzucić Prezydentowi bezczynności w sytuacji, gdy podejmował on w sprawie szereg czynności zmierzających do zakończenia postępowania, dokonując m. in. zmiany swojej decyzji i wypłacając odszkodowanie skarżącym. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo podał, że obecnie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie scalenia i podziału nieruchomości, które obejmuje również częściowo sporne działki [...]. Dla ustalenia stosunków własnościowych niezbędne jest zakończenie tego postępowania, a zatem wydanie w chwili obecnej decyzji w przedmiocie odszkodowania co do tych działek jest niemożliwe z uwagi na inne toczące się postępowanie, od wyniku którego uzależnione jest rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Prezydent Miasta zadeklarował, iż po zakończeniu stosowną uchwałą postępowania scaleniowego możliwe będzie wykupienie gruntów zajętych pod kolektor kanalizacyjny od Skarżących. Zarządzeniem Sędziego z dnia 18 kwietnia 2008r. skarżący zostali wezwani do złożenia oświadczenia, czy wobec okoliczności wskazywanych w odpowiedzi na skargę, podpisania protokołu uzgodnień i zawarcia w dniu 11 marca 2008 r. umowy dotyczącej wypłaty odszkodowania podtrzymują złożoną skargę i w jakim zakresie. W odpowiedzi skarżący podali, że podtrzymują skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w części dotyczącej wypłaty odszkodowania za grunty zajęte przez kolektor sanitarny - działka [...]. W ocenie skarżących Urząd Miasta Z. ponosi odpowiedzialność za przewlekłe załatwianie sprawy, za treść i formę wydawanych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym decyzji, pism i postanowień, a za bezczynność uznają również wydawanie niezgodnych z prawem decyzji i postanowień. W dniu 12 czerwca 2008r. organ nadesłał do Sądu nadesłano faksem (a w dniu 19 czerwca 2008r. - pocztą) dokumenty potwierdzające, że sprawa dotycząca zakupu przez Gminę Z. działek nr [...] została zakończona: decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...], którą organ umorzył postępowanie w części dotyczącej wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] położoną w obrębie 43 miasta Z., przeznaczoną pod drogę publiczną powstałą w wyniku podziału działek nr [...] oraz odmówił ustalenia odszkodowania za działki nr [...] położone w 43 obrębie miasta Z., zajęte przez sieć kanalizacji, powstałe w wyniku podziału działek nr [...] (od decyzji tej skarżący wnieśli odwołanie, ale zostało ono przez nich wycofane), zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta Z. z dnia 13 maja 2008r. w sprawie nabycia spornych nieruchomości od skarżących, protokół z rokowań z dnia 19 maja 2008r. spisany na okoliczność uzgodnienia warunków nabycia spornych nieruchomości przez Gminę Z. potwierdzający fakt, iż strony doszły do porozumienia oraz zawartą w dniu 12 czerwca 2008r. w formie aktu notarialnego pomiędzy skarżącymi a przedstawicielem Gminy umowa sprzedaży nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] ( przed scaleniem oznaczone jako działki [...] ) . W dniu 17 czerwca 2008r. do Sądu wpłynęło pismo J. i W. K., w którym złożyli oświadczenie, iż cofają wniesioną skargę ze względu na fakt, iż sprawa odszkodowania za ich działki zajęte pod inwestycje miejskie stała się bezprzedmiotowa ze względu na zawarcie dniu 12 czerwca 2006 roku umowy notarialnej. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływana jako ppsa ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Konsekwencją skutecznego ( tj. dopuszczalnego w świetle przesłanki wskazanego przepisu) cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie bowiem do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie ostatecznie skarżący skargę na bezczynność organu cofnęli w całości. Pismem procesowym z dnia 24 kwietnia 2008 roku skarżący podtrzymali skargę na bezczynność organu jedynie w zakresie odszkodowania za działki [...] zaś oświadczeniem z dnia 14 czerwca cofnęli skargę w całości. Przyczyną tej czynności procesowej skarżących było - jak wskazali -bezprzedmiotowość skargi wynikająca z faktu zawarcia z Gminą umowy sprzedaży nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...]. Zdaniem Sądu, cofnięcie skargi na bezczynność dokonane przez skarżących nie zmierza do obejścia prawa. Nie ma też podstaw do przyjęcia, iż uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne prowadziłoby do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności skoro przedmiotem skargi była bezczynność organu. Tym samym zaszły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi dokonane przez skarżących jest skuteczne i obliguje Sąd do umorzenia postępowania. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżących o zasądzenie kosztów postępowania Sąd uznał, iż brak podstaw do jego uwzględnienia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ppsa). Zgodnie z przepisem art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę ( art. 200 ppsa ) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Oznacza to, iż rozstrzygnięcie o kosztach należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu l instancji uwzględniającego skargę oraz wyroku NSA, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej uwzględniającego tę skargę oraz ją oddalającego. Ponadto należy je zawrzeć w postanowieniach o umorzeniu postępowania, ale tylko wtedy gdy umorzenie nastąpiło w wyniku zastosowania przez organ samokontroli (art. 54 § 3 ppsa), a także przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 ppsa ), o których mowa w art. 201 ppsa. Brak jest natomiast podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 ppsa tj. np. w przypadku umorzenia postępowania wskutek cofnięcia skargi przez skarżącego. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2004 r, FZ 504/04 (niepubl.). Podobnie wypowiedział się w postanowieniu z dnia 23 lutego 2006 roku w sprawie MÓW 50/05 (ONSAiWSA 2006/4/101). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w postanowieniu .