II SAB/Go 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.G. na decyzję Burmistrz Miasta z dnia r. Nr w przedmiocie : przyznanie mieszkania socjalnego p o s t a n a w i a #FOR ODM_WYNIKI Odrzucono skargę U.G. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta polegającej na niewydaniu decyzji w sprawie złożonego wniosku o przyznanie mieszkania socjalnego, pomimo zobowiązania wynikającego z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wymaga podkreślenia, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W konsekwencji dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie należy zatem odpowiedź na pytanie, czy sprawa z wniosku U.G. o nawiązania stosunku najmu lokalu socjalnego jest rozstrzygana poprzez wydanie aktu z zakresu określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Analizując to zagadnienie należy odwołać się do ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust 1 cyt. ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (ust. 2). W myśl art. 20 ust. 1 w/w ustawy, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy. Z zasobu mieszkaniowego gmina wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne (art. 22 cyt. ustawy). W judykaturze na gruncie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787 ze zm.), która została uchylona przez obecnie obowiązującą ustawę o ochronie paw lokatorów wyjaśniono, iż sprawy dotyczące najmu lokali mieszkalnych lub zamiany takich lokali nie podlegają władczej kompetencji organów administracji publicznej (postanowienie Sadu Najwyższego Kolegium Kompetencyjne z dnia 18 maja 2001 r., III KKO 3/01, OSNP 2002, nr 7, poz. 173). Ustawa z 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, która wprowadziła zasadę regulowania najmu lokali mieszkalnych umowami cywilnoprawnymi zawieranymi między stronami. W tym stanie prawnym wszelkie spory wynikłe na tle zawierania i rozwiązywania umów najmu lokali mieszkalnych rozstrzygane są nie na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, lecz w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 1996 r., SA/Gd 3548/95, LEX nr 44088). Reasumując w ocenie Sądu, skarga U.G. nie dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Organ administracji, któremu skarżąca zarzuciła bezczynność, nie ma bowiem kompetencji do władczego rozstrzygnięcia aktem administracyjnym (decyzją) sprawy będącej przedmiotem jej wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lipca 2004 r., OSK 547/04 (ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 51) stwierdził, że w sytuacji gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez stronę organ, a która ponadto nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, lecz w drodze umowy, właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.