II SAB/Go 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. G.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania zaświadczenia. Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2016 r., doręczonym w dniu 19 września 2016 r., wezwano G.D. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (sto) stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003r. Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221 poz. 2193 ze zm.). W zarządzeniu tym wskazano, że wpis sądowy należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pismem z dnia 13 września 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do wykazania, w terminie 7 dniu od dnia doręczenia tego wezwania, że złożył na podstawie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2016r. poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez niego wniesione. Wezwanie to także doręczono skarżącemu w dniu 19 września 2016 r. Po mimo upływu zakreślonego w wezwaniu z dnia 25 sierpnia 2016 r. terminu do uiszczenia wpisu sądowego, skarżący nie uiścił wskazanej kwoty. Ponadto nie udzielił odpowiedzi w zakresie wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył zażalenie do właściwego organu w trybie art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Jednym z ustawowo określonych warunków nadania skardze biegu, jest uiszczenie opłaty sądowej. Zgodnie bowiem z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd. Jednocześnie zasygnalizować należy, że nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi, stanowiąc przeszkodę dla dalszego nadania jej biegu, skutkuje tym, że skargi takiej nie uznaje się za wniesioną skutecznie, co wyłącza możliwość dysponowania ta skargą w trybie art. 60 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w niniejszej sprawie przesłano listem poleconym, na adres wskazany w skardze, i skutecznie doręczono skarżącemu osobiście w dniu 19 września 2016 r., co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął wraz z dniem 26 września 2016 r. Jak wynika z ustaleń Sądu termin ten upłynął bezskutecznie, bowiem strona skarżąca nie uiściła żądanego wpisu sądowego. W świetle powyższego, Sąd nie mógł uwzględnić złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, lecz mając na względzie treść art. 220 § 3 p.p.s.a. zobowiązany był orzekł jak w sentencji. Na marginesie jedynie wskazać należy, że niezależnie od okoliczności nieuiszczenia wpisu sądowego, skarżący nie wykazał, aby przed złożeniem skargi do tut. Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do właściwego organu. Stosownie do wezwania skierowanego do skarżącego pismem z dnia 13 września 2016 r. uznać należy, że skarżący tego zażalenia nie złożył, co w konsekwencji prowadzić musi do wniosku, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących jemu środków prawnych zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowić może samodzielną podstawę odrzucenia skargi.