II SAB/Go 13/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie robót budowlanych postanawia odrzucić skargę kasacyjną. J. M. i J. M. wnieśli skargę na szereg decyzji administracyjnych, wydanych w ciągu kilkunastu lat wobec G. i J. K., a także na bezczynność organów nadzoru budowlanego, m. in. Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "na okoliczność bezprawnego uchylania się od obowiązku ustawowego wydania pp. K.m nakazu rozbiórki wszelkich i wszystkich inwestycji dokonywanych (po dacie 1 grudnia 1989 r. do dziś) na ich własności (...) gdyż pp. K. nigdy nie byli w posiadaniu jakiejkolwiek decyzji, pozwolenia na budowę czy też użytkowanie, która zostałaby wydana drogą formalno-prawną." Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę J. M. i J. M. na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie robót budowlanych z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie w administracyjnym toku instancji. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego (skargi kasacyjnej) doręczono skarżącym w dniu 9 czerwca 2008r. (k. 38-39 akt sądowych). W ustawowym terminie J. M. i J. M. wnieśli sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wymaga podkreślenia, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 §1,2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153 póz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2 i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko- Sygn. akt II SAB/Go 13/08 radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż sporządzona samodzielnie przez J. M. i J. M. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osoby nie będące adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Tytułem pouczenia wskazać dodatkowo należy, iż odrzucenie niniejszym postanowieniem skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżących - nie będących radcą prawnym ani adwokatem nie zamyka im możliwości wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez ustanowionego adwokata, a przypadku upływu terminu do jej wniesienia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Zgodnie bowiem z utrwaloną praktyką sądów administracyjnych, jeżeli po odrzuceniu skargi kasacyjnej zostanie przywrócony termin do jej wniesienia, postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej staje się bezprzedmiotowe, w związku z czym nie wymaga uchylenia, przy czym zgodnie ze stanowiskiem większości glosatorów odrzucenie skargi kasacyjnej nie wywołuje skutków w zakresie powagi rzeczy osądzonej (vide: glosy do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1999 roku, sygn. Akt II CZ 139/99, OSP z 2001r., nr 2, póz. 25; W. Brodniewicz, OSP z 2001 r, nr 2, póz. 25 oraz A. Zieliński M. Pr. z 2001 r., nr 18, str. 939). Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.