II SAB/Go 131/16

Dnia 23 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji "W" Spółki z o.o. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Dnia 18 lipca 2016 r. A.F., korzystając z serwera należącego do Agencji "W" Spółki z o.o., zwrócił się pocztą elektroniczną do Prezydenta Miasta z pytaniem dotyczącym kursowania autobusów MZK do określonych kąpielisk. Dnia 30 lipca 2016 r. Agencja "W" Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi podniesiono, iż przesłana pocztą elektroniczną wiadomość stanowiła wniosek o udostępnienie informacji publicznej prostej w postaci zapytania prasowego dotyczącego kursowania autobusów MZK. Skarga została wniesiona pocztą elektroniczną za pośrednictwem organu, nie została własnoręcznie podpisana, nie załączono do niej dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, a także nie został uiszczony wpis sądowy od skargi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podniósł , iż w jego ocenie skierowane do organu zapytanie nie miało charakteru wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślił, iż nie posiadał również żądanej informacji, a tym samym nie miał obowiązku jej udostępniać. Podkreślił, że w jego odczuciu wniesiona skarga jest skargą na działanie organu administracji publicznej wniesiona w trybie działu VIII ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, co czyni ją niedopuszczalną w świetle art. 58 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie ppsa). W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2016 r. Agencja "W" Spółka z o.o. została pismem z dnia 1 września 2016 r. wezwana do uzupełnienia wskazanych wyżej braków formalnych skargi poprzez złożenie skargi własnoręcznie podpisanej oraz złożenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej – w szczególności aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej Spółki. Jednocześnie doręczono stronie skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi (zarządzenie z dnia 24 sierpnia 2016 r.). Oba wezwania zostały doręczone osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej Spółki dnia 5 września 2016 r.. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie ppsa), skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie (m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 ppsa. Jednym z tych wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Natomiast w myśl art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Zgodnie z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało prawidłowo i skutecznie doręczone stronie skarżącej dnia 5 września 2016 r.. Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzeń rozpoczął zatem swój bieg od następnego dnia, tj. 6 września 2016 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 12 września 2016 r. W wyznaczonym terminie dokument, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony skarżącej nie został złożony, skarga nie została też własnoręcznie podpisana przez osobę legitymującą się takim umocowaniem. W tym samym terminie doręczono stronie skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, jednakże także i ten termin upłynął stronie bezskutecznie. W świetle art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa orzeczono jak na wstępie. Wprawdzie w dniu 15 września 2016 r. do tut. Sądu na skrzynkę poczty elektronicznej wpłynęło pismo A.F. korzystającego z serwera należącego do Agencji "W" Spółki z o.o., w którym składa on oświadczenie o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie. Pismo to obarczone jest brakami analogicznymi jak w/w skarga. Sąd odstąpił od podejmowania w odniesieniu do niego czynności w trybie art. 49 § 1 ppsa, bowiem nie byłoby to uzasadnione z punktu widzenia zasad ekonomiki postępowania. Skoro bowiem skarga z przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa, podlegałaby odrzuceniu, zawarte w przesłanym w dniu 15 września 2016 r. oświadczenie nie mogłoby być uwzględnione, nie można bowiem cofnąć skargi, która nie została prawidłowo wniesiona i podlega odrzuceniu. Tym samym wzywanie strony do uzupełnienia braków formalnych tego pisma pociągałoby za sobą nieuzasadnione koszty zarówno po stronie Skarbu Państwa oraz strony skarżącej.