II SAB/Go 136/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego do załatwienia wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Dyrektor Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 177 (sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiło za pośrednictwem poczty elektronicznej e-mail do Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego o udzielenie informacji publicznej w postaci skanów faktur na zakup ze środków publicznych papieru w formacie A4 w czwartym kwartale 2018 roku. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. organ skierował do wnioskodawcy wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku. W piśmie tym organ poinformował, iż wniosek został zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej o charakterze przetworzonym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej jako u.d.i.p.) – jako stanowiący sumę tzw. informacji prostych. Kwalifikacja ta została dokonana zgodnie ze wskazaniem zawartym w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05. W tym stanie rzeczy: 1) na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez wykazanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, że uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu powołanego przepisu, 2) na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez wskazanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pełnej nazwy wnioskodawcy określonego we wniosku zaledwie jako "Stowarzyszenie" oraz adresu jego siedziby – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w sytuacji gdyby zaistniała konieczność rozstrzygnięcia w sprawie w drodze decyzji, o której mowa w powołanym przepisie. Jednocześnie, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ poinformował, że rozstrzygnięcie w sprawie wniosku nastąpi w terminie 14 dni, począwszy od upływu zakreślonego 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Stowarzyszenie [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim stanowi normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej. Wobec powyższego wniosło o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2019 r., zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem organu, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną. Chodzi tu bowiem o zeskanowanie faktur po ewentualnej ich uprzedniej anominizacji. Nie jest to proces przetworzenia informacji. Następnie wskazało, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., I OSK 2032/13). Postępowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, uproszczonym i ma na celu realizowanie prawa wynikającego z art. 61 Konstytucji RP. Ponadto z przepisów u.d.i.p. nie wynika jaką formę musi przyjąć wniosek i co musi zawierać, aby został rozpatrzony. Jak wynika z wyroku WSA w Krakowie z 6 lipca 2015 r. (II SAB/Kr 82/15) wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi być w pełni zidentyfikowana, skoro nie ma obowiązku wykazywać swojego interesu prawnego lub faktycznego w zakresie, w jakim korzysta z przysługującego jej prawa. Stowarzyszenie podniosło, że w temacie wiadomości e-mail, stanowiącej wniosek, w sposób jednoznaczny określono, że wiadomość e-mail jest "wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej". Adres na jaki został wysłany wniosek znajduje się w BIP Samorządu Województwa oraz na stronie internetowej podmiotu zobowiązanego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do udostępnienia żądanej informacji upłynął 28 marca 2019 r. Pomimo upływu tego terminu, podmiot skarżony, do którego skierowano wniosek, nie udostępnił żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, iż w sprawie nie zaistniała zarzucana bezczynność, gdyż sprawa była w toku procedowania - przy biernej postawie strony skarżącej, która nie tylko zaniechała odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] marca 2019 r., a w postępowaniu w sprawie wniosku nigdy nie wskazała swojej nazwy ani adresu do doręczeń ani z własnej inicjatywy, ani na wezwanie organu – co w szczególności zupełnie uniemożliwiało wydanie przez organ ewentualnej decyzji w sprawie (w trybie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 40 § 1 k.p.a.). Dalej organ wskazał, że skarżąca nigdy nie ujawniła swojego adresu do doręczeń ani nazwy, określając się we wniosku zaledwie jako "stowarzyszenie.w.s", co organ wyinterpretował z treści adresu e-mail. Strona ujawniła swoją nazwę oraz adres do doręczeń dopiero w treści skargi na bezczynność – ignorując przy tym zupełnie wezwanie z [...] marca 2019 r. do usunięcia braków formalnych wniosku (pkt 2 wezwania). W ocenie organu powyższe okoliczności czynią bezzasadnym zarzut Stowarzyszenia o bezczynności organu. Strona skarżąca zupełnie zignorowała wezwanie organu do usunięcia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zamiast zastosować się do niego złożyła skargę na bezczynność. Brak wskazania przez stronę jej nazwy i adresu do doręczeń skutecznie uniemożliwił organowi wydanie ewentualnej decyzji w trybie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 40 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie to dotyczy ściśle realizacji konstytucyjnego prawa do informacji (art. 61 Konstytucji RP). Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p., na gruncie której udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jednak jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W szczególności walor informacji publicznej mają informacje o majątku publicznym, o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p., w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. Żądanie zawarte we wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] marca 2019 r. dotyczące udostępnienia skanów faktur na zakup ze środków publicznych papieru w formacie A4 w czwartym kwartale 2018 r. stanowiło bezspornie informację publiczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu Dyrektor Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego – jako organ reprezentujący podmiot wykonujący zadania publiczne – jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej prostej, czy też przetworzonej. Jakkolwiek "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności zwłaszcza, gdy ze względu na szeroki zakres wniosku - powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, takie żądanie może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., I OSK 1061/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z informacją prostą. Inne, liczne sprawy skarżącego Stowarzyszenia dotyczące identycznego w treści wniosku wskazują, że udzielenie informacji nie jest czynnością ani pracochłonną, ani generującą jakieś dodatkowe koszty. Udzielenie przedmiotowej informacji publicznej nie wymaga bowiem wykonania obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie istotnych określonych środków osobowych i finansowych organu. Wbrew stanowisku organu, w związku z uznaniem, że sporna informacja nie stanowi informacji przetworzonej, nie było podstaw do wzywania strony skarżącej do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Należy również zauważyć, że u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12, z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji – z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, CBOSA). W realiach rozpoznawanej sprawy z uwagi na fakt, że sporna informacja nie stanowi informacji przetworzonej, nie znajdował zastosowania tryb określony w art. 64 § 2 k.p.a. Z kolei o bezczynności na gruncie u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje dodatkowego terminu, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, jej udostępnienia i przyczynach nie zachowania terminu czternastodniowego, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej lub, iż nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3) bądź, że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2) ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub umarzającej postępowanie (art. 16). W niniejszej sprawie organ błędnie potraktował objętą wnioskiem informację jako informację przetworzoną i bezpodstawnie wzywał stronę skarżącą do wykazania szczególnego interesu publicznego. Skoro podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie załatwił do dnia orzekania przez Sąd wniosku strony o udzielenie informacji publicznej w formie przewidzianej prawem, ani pozytywnie, ani negatywnie, to należało uznać, że skarga na bezczynność jest zasadna. Mając na względzie prosty charakter informacji Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi (pkt I sentencji wyroku). Zgodnie z nakazem zawartym w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd stwierdził bezczynność organu, przy czym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał nadto obowiązek z urzędu ocenić, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie takiej kwalifikowanej cechy Sąd się nie doszukał uznając, że zaniechanie wynika raczej z braku rozeznania co do instytucji informacji publicznej, niż złej woli. Sąd uwzględnił również to, że takiej kwalifikacji nie domagał się skarżący (pkt II sentencji wyroku). O kosztach orzeczono w punkcie III sentencji wyroku, a rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd oparł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 209 p.p.s.a. zasądzając zwrot wpisu od skargi, opłatę od pełnomocnictwa i 1/8 wynagrodzenia radcowskiego (60 zł z 480 zł). Na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd obniżył należne stronie skarżącej koszty zastępstwa procesowego. Oceniając nakład pracy pełnomocnika w analizowanej sprawie Sąd wziął pod uwagę, że niniejsza skarga jest jedną z kilku tożsamych treściowo, które wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oraz w Olsztynie, sporządzonych według tego samego wzoru, opartych na tym samym stanie faktycznym i prawnym. Nadto sprawa nie charakteryzowała się dużym stopniem skomplikowania, co w sumie prowadzi do wniosku, że nakład pracy pełnomocnika nie był stosunkowo znaczny. Ponadto Sąd uwzględnił specyfikę działania i społeczny charakter podmiotu zobowiązanego. ----------------------- # 2