II SAB/Go 14/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K., W.K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zameldowania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. M. i W. małżonkowie K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zameldowania. Skarżący zarzucili organowi administracji publicznej uchylanie się od przywrócenia zameldowania pod adresem [...], gdzie jak podali małżonkowie K. zamieszkują od 1978 r. do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz uznał skargę za nieuzasadnioną. Organ podał, iż w dniu [...] listopada 2008 r. orzekł o wymeldowaniu skarżących oraz K.K. ze wskazanego wcześniej adresu, gdyż w związku z wykonaniem przez Komornika sądowego wyroku eksmisyjnego w/w tam nie zamieszkiwali. Organ dodał, iż decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. Zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 26 maja 2010 r. skarżący wezwani zostali przez tutejszy Sąd do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zameldowania wnieśli do właściwego organu tj. Burmistrza wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 1153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie takie nie zostało skierowane. Udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący nie podali, aby przed złożeniem przez nich skargi uprzednio złożone zostało do Burmistrza wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie zameldowania. Skarżący wskazali w sposób ogólnikowy, iż odwołują się bezskutecznie na każde pismo jakie otrzymują z różnych instytucji. W pozostałej części pisma skarżący przedstawili problemy dotyczące odrębnych postępowań (w tym postępowania wieczystoksięgo), a nie związanych z postępowaniem o zameldowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Przedmiotem skargi na gruncie niniejszej sprawy, zgodnie z oświadczeniem skarżących zawartym w skardze, jest bezczynność organu – Burmistrza w przedmiocie zameldowania. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zameldowanie, jak i wymeldowanie to instytucje znajdujące uregulowanie w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). W myśl art. 47 cyt. ustawy organ gminy prowadzący ewidencje ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (§ 2). Zameldowanie w istocie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji. Tego rodzaju czynność jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Czynność taka w myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega kontroli sadów administracyjnych, jako inna niż określona w pkt 1-3 (decyzje oraz postanowienia w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym, na które służą zażalenia) z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 26 marca 2008 r., II SA/Ol 1031/07). Tym samym zaskarżeniu do sądu administracyjnemu podlega także bezczynność organów w przedmiocie zameldowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy jednak, iż skarga złożona do sądu administracyjnego może ostać merytorycznie rozpoznana dopiero wówczas, gdy spełnia określone przepisami p.p.s.a. wymogi. Jednym z nich, zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.ps.a., w odniesieniu do czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (czyli m.in. czynności materialo-technicznej), jest wymóg wniesienia skargi dopiero po uprzednim wezwaniu właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedzieli się lub mogli się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż złożenie przez skarżących przedmiotowej skargi winno zostać poprzedzone wniesieniem przez nich wezwania do usunięcia naruszenia prawa do organu, od którego domagają się dokonania czynności zameldowania, tj. Burmistrza. Skarżący wezwani zostali przez tutejszy Sąd do wykazania w terminie 7 dni, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zameldowania wnieśli do właściwego organu tj. Burmistrza wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało skierowane. Skarżący nadesłali do tutejszego Sądu odpowiedź oraz kserokopie dokumentów nie związanych z postępowaniem w przedmiocie zameldowania, jednakże żaden z nadesłanych dokumentów nie potwierdził złożenia przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa adresowanego do Burmistrza. Stąd Sąd stwierdził, że przed wniesieniem do tutejszego Sądu przez M. i W. małżonków K. skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zameldowania, skarżący nie złożyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa wymaganego w myśl art. 52 § 3 p.ps.a. Z tych powodów Sąd uznał, iż złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej, z pominięciem wniesienia omawianego wezwania do właściwego organu czyli Burmistrza jest przedwczesne. Skarga taka, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu przez Sąd bez możliwości merytorycznego zbadania jej zasadności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.