II SAB/Go 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu dnia 16 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S., J.S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udrożnienia drogi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2014r. J. i S.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza, w której odnosząc się do "zaniechania i udostępnienia korzystania z drogi publicznej gminnej" wnieśli o zobowiązanie organu do udrożnienia i umożliwienia korzystania ze stanowiącej działkę nr [...] drogi publicznej położonej w obrębie geodezyjnym [...]. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 21 stycznia 2015r. wezwano skarżących do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem skargi skierowali w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na bezczynność Burmistrza do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz do nadesłania do tutejszego Sądu odpisu wniesionego ewentualnie zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2015r. poinformowali, iż nie wnosili zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie - dnia [...] lutego 2015r. - nadesłali do Sądu kserokopię kierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołania z dnia [...] lutego 2011r. odnoszącego się do pisma Burmistrza nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, zgodnie z którą sądy administracyjne, jako powołane do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego, nie mogą zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. Należy każdorazowo mieć na względzie, że sądowa kontrola stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, uruchamiany dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy zawiodły. W przypadku skargi na bezczynność zastosowanie znajduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. To ten organ, a nie sąd administracyjny w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, zgodnie z żądaniem strony. Istotą działania organu wyższego stopnia jest ustalenie faktu zaistnienia lub niezaistnienia bezczynności organu niższego, a przy uznaniu zażalenia za uzasadnione wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy (art. 37 § 2 kpa). W rozpatrywanej sprawie J. i S.S., wnosząc skargę z dnia [...] października 2014r., powyższego wymogu nie dochowali. Stwierdzając powyższe Sąd miał przy tym na względzie, że przedstawione przez skarżących w odpowiedzi na wezwanie Sądu pismo J.S. z dnia [...] lutego 2011r. stanowiące "odwołanie od pisma Burmistrza z dnia [...] stycznia 2011 roku nr [...]" nie nosi cech zażalenia, o jakim mowa w art. 37 kpa. Skarżący operując określeniem "odwołanie" domagał się w nim od Samorządowego Kolegium Odwoławczego "uchylenia pisma Burmistrza i wydania decyzji zbliżonej do pozytywnej", nie odwołując się w żaden sposób do uregulowanej w powyższym przepisie instytucji zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ. Przyjąć zatem należało, iż złożenie przez J. i S.S. do tutejszego Sądu skargi na bezczynność Burmistrza bez uprzedniego wyczerpania przysługującego im środka zaskarżenia było przedwczesne. Skarga taka, jako niedopuszczalna, stosownie do dyspozycji do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu, o czym postanowiono jak w sentencji. Końcowo podkreślić należy, iż odrzucenie przedmiotowej skargi nie zamyka skarżącym drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność Burmistrza, po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 kpa.