II SAB/Go 151/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpatrzeniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika strony skarżącej adw. A.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.B. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi A.S. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat A.S. (k. 26 akt sądowych). W dniu 10 listopada 2016 r. substytut pełnomocnika skarżącego zapoznał się z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 151/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę M.B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.718) zwanej dalej p.p.s.a. W dniu 9 grudnia 2016 r. wyznaczony pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości lub w części oraz pismo informujące Sąd o braku podstaw do zaskarżenia postanowienia Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. i wnosząc o przyznanie kosztów z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu stanowi w rzeczywistości wniosek o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga, że żaden z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.), nie zobowiązuje sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. Zgodnie z treścią art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1 (§ 2). Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 – określanego dalej jako rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r.) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) przestało obowiązywać. Na mocy § 22 nowego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi zostało wydane w dniu 24 listopada 2016 r. zatem wniosek o przyznanie wynagrodzenia za postępowanie I-instancyjne należało rozpoznać na nowych zasadach. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust 3 powołanego rozporządzenia podwyższa się o stawke podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 295,20 zł. W myśl natomiast § 3 ww. rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia w związku z reprezentowaniem strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i wniosek ten zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.