II SAB/Go 155/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Starosty o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2021 r. w przedmiocie przyznania kosztów postępowania w sprawie ze skargi D.H. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 155/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę D.H. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pismem z [...] października 2021 r. pełnomocnik organu złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez przyznanie organowi od skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało oddalić. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dział V "Koszty postępowania", Rozdział 1 "Zwrot kosztów postępowania między stronami") ściśle określają sytuacje procesowe, w których stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania, a sąd ma obowiązek o tych kosztach orzec. Stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Zasadą jest zatem, zgodnie z treścią art. 199 p.p.s.a., że strony postępowania sądowoadministracyjnego ponoszą koszty związane ze swym udziałem w postępowaniu. Przepis ten zawiera podstawową regułę orzekania o kosztach sądowych, przewidującą iż koszty związane z poszczególnymi czynnościami procesowymi ponosi osoba, która ich dokonała. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki w odmienny sposób regulujące kwestie związane ze zwrotem kosztów postępowania. Artykuł 200 p.p.s.a. określa zasadę zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, i stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zatem z treści wskazanych przepisów wynika, iż jedynie skarżącemu i to w sytuacji uwzględnienia skargi przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Natomiast zwrot kosztów postępowania stronie przeciwnej tj. organowi administracji publicznej w sytuacji oddalenia czy też odrzucenia skargi, nie przysługuje. Odnosząc żądanie profesjonalnego pełnomocnika organu, do wskazanych powyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, iż w niniejszym postępowanie nie było podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W wyroku z dnia 14 października 2021r., sąd orzekł o całości skargi oraz nie miał podstaw, aby zamieścić w wyroku dodatkowe orzeczenie, dotyczące kosztów sądowych, wobec czego wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie co do kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony (vide: postanowienie WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1400/18; postanowienie WSA w Lublinie z 15 października 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 221/10, opublikowane w bazie CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 199 p.p.s.a.