II SAB/Go 16/14

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. P.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego. W skardze strona wskazała, iż w dniu 7 października 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie jej stypendium socjalnego wraz z niezbędnymi dokumentami. Wyjaśniła, iż w jej ocenie niedopuszczalnym było pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania, pozbawiając ją tym samym środków odwoławczych, pozwalających na zweryfikowanie stanowiska Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie. Wezwana do wykazania, iż przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi złożyła do organu wyższego stopnia zażalenie w trybie art. 37 kpa na niezałatewienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione, P.D. wyjaśniła, iż nie składała żadnego zażalenia, bowiem zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie organu z dnia [...] listopada 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Uwzględniając treść skargi z dnia [...] grudnia 2013 r. a także wyjaśnień złożonych przez skarżącą w piśmie z dnia 3 lutego 2013 r. wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, iż pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) nie można uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Czynność pozostawienia podania bez rozpoznania nie oznacza bowiem, że organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego, gdyż ten skutek następuje z mocy prawa z datą doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) – w odniesieniu do postępowania prowadzonego na żądanie strony, nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Dlatego też, pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe, przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w takiej sytuacji pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Dlatego też pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tak właśnie: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13). Mając powyższe na uwadze, Sąd zakwalifikował skargę P.D. jako skargę na bezczynność Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego. W dalszej kolejności, oceniając dopuszczalność w/w skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego, a zatem powinna być poprzedzona wniesieniem zażalenia na bezczynność (nie załatwienie sprawy w terminie) tego organu do Odwoławczej Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału [...] przy Uniwersytecie (art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 4 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu z dnia [...] września 2013r. ). Z wyjaśnień skarżącej, udzielonych pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, iż nie składała ona zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., kierując się pouczeniem zawartym w piśmie organu z dnia [...] listopada 2013 r. o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Również z dokumentów przekazanych przez organ nie wynika, by skarżąca takie zażalenie wnosiła. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Na ocenę Sądu nie ma wpływu okoliczność, iż pismo z dnia [...] listopada 2013 r. zawierało błędne pouczenie, gdyż nie ma ono mocy prawotwórczej, i nie może wpływać na ocenę zachowania przez stronę warunków określonych przez właściwe przepisy ustawy. Nadto Sąd zauważył, że zarówno z wyjaśnień strony, oraz akt sprawy wynika również, że skarżąca nie dopełniła nawet wskazanego w tym piśmie trybu – wezwania do usunięcia prawa. Na marginesie nadmienić należy, iż niniejsze postanowienie nie pozbawia skarżącej prawa do powtórnego złożenia skargi w tym przedmiocie, po uprzednim wyczerpaniu właściwego toku instancyjnej kontroli działalności administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu