II SAB/Go 167/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi A.F. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozgraniczenia działek I. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpoznania pisma skarżącego A.F. z dnia [...]r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami, II. stwierdza, iż organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego A.F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.F. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...] pismem opatrzonym datą "[...] maja 2017 r.", które wpłynęło w dniu 11 maja 2018 r., o wydanie postanowienia o rozgraniczenie z urzędu działek nr [...] położonych w [...]. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o rozgraniczenie z urzędu działek nr [...], z uwagi na to, iż postanowieniem z [...] lipca 2011 r. , sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] dokonał rozgraniczenia wyżej wskazanych nieruchomości. Postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło postanowienie organu I instancji, wskazując, iż brak było podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy wspomniane powyżej postanowienie Sądu Rejonowego zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r, sygn. akt. [...], a wniosek został odrzucony. Pismem z [...] października 2018 r. A.F., w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z [...] października 2018 r., oświadczył, iż wnosi o "wydanie rozgraniczenia z urzędu". Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. nr [...] Burmistrz ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o rozgraniczenie z urzędu działek nr [...] ze względu na to, iż nie wystąpiły przesłanki do wszczęcia tego postępowania z urzędu wskazane w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 – określanej dalej jako u.p.g.k.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] lutego 2019 r. [...], kolejny raz uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, iż prawidłową reakcją na wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego z urzędu jest pismo informujące o braku podstaw do wszczęcia postępowania, a nie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Pismem z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Burmistrz poinformował A.F., w odpowiedzi na jego pisma dotyczące wydania postanowienia o rozgraniczenie z urzędu działek nr [...] położonych w [...], że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu by zakończyć konflikt społeczny, który miałby potwierdzić własność części nieruchomości. Zdaniem organu podstawą wszczęcia takiego postępowania nie mogą być również zarzuty podnoszone przez wnioskodawcę, co do nabycia nieruchomości bez zachowania formy aktu notarialnego, gdyż dotyczą one interesu prywatnego, a nie społecznego. Brak jest również - w ocenie Burmistrza – przesłanek potrzeb gospodarki narodowej czy interesu społecznego. Ustalenie zatem innego niż dotychczasowy przebieg granicy co do zasady powinno leżeć w interesie prywatnym, a nie społecznym. W piśmie z [...] lutego 2019 r., które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu 1 marca 2019 r., A.F. nie zgodził się z powyższym stanowiskiem organu, stwierdzając jednocześnie, że grupa urzędników narusza przepisy i je przekracza. Jednocześnie przywołał przepis art. 30 ust. 1 u.p.g.k, zgodnie z którym wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony, pogrubiając końcową część przepisu, wskazując, iż "burmistrz jest zobowiązany wydać na wniosek strony i przestrzegać przepisów prawa geodezyjnego". Pismem z [...] marca 2019 r. nr [...] Burmistrz ponownie poinformował stronę, iż nie może wszcząć postępowania rozgraniczeniowego z urzędu by zakończyć konflikt, który miałby potwierdzić własność części nieruchomości. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie wystąpiła sytuacja, w której wnioskodawca żąda wszczęcia postępowania przy braku potrzeb gospodarki narodowej czy interesu społecznego, a taką możliwość wyklucza art. 30 ust. 2 u.p.g.k. Zgodnie z powyższym przepisem postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie brak jest interesu społecznego oraz potrzeb gospodarki narodowej a właścicielami działek nr [...] są osoby prywatne oraz tylko jedna z nich kwestionuje przebieg granicy. Ustalenie innego niż dotychczasowy przebieg granic w przedmiotowej sprawie co do zasady powinno leżeć w interesie prywatnym , a nie społecznym. Pismem z [...] marca 2019 r. A.F. - nie zgadzając się ze stanowiskiem Burmistrza - stwierdził, iż "złożył wniosek o rozgraniczenie występuje jako strona w sprawie pomiędzy działkami nieruchomościami". W ocenie strony obowiązkiem Burmistrza jest "wydanie rozgraniczenia stronie i zakończenia konfliktu społecznego do którego przyczynili się urzędnicy [...]". Ponadto kolejny raz przywołał treść art. 30 ust. 1 u.p.g.k, obok przepisów kodeksu karnego, których naruszenia mieli dopuścić się urzędnicy. Pismem z [...] czerwca 2019 r. A.F. złożył do Wojewody [...] ponaglenie, wnosząc o stwierdzenie, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności "przewlekając prowadzenie postępowania". Pismo to zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako do organu właściwego. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia bezczynności Burmistrza i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o wydanie postanowienia o rozgraniczenie z urzędu działek nr [...] położonych w [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. A.F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na "urząd [...] i ich pracowników" oraz na "bezczynności organów w sprawie" i wniósł o ukaranie najwyższą karą grzywny pracowników urzędu [...] i Burmistrza oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów sądowych. Uzasadniając skargę na bezczynność strona wskazała na następujące okoliczności: 1. "Brak odpowiedzi na pismo z dnia [...].03.2019r.,minęło 75 dni w sprawie bardzo pilnej. 2. Lekceważenie Samorządu Kolegium Odwoławczego który kilka krotnie uchylał postanowienie urzędu [...]. 3. Od roku 1985-stwierdzono przez organy władzy że występuje rozbieżności granic piśmie z dnia [...].04.1985r.Urzad Wojewódzki pod Zn. [...]i pismo [...] z dnia [...].06.1985r pod Zn. [...] Potwierdził że A. F. ma prawo do rozgraniczenia pomiędzy działkami [...]. 4. utrudniono wydania rozgraniczenia na wniosek strony od roku 1984 r. do dnia dzisiejszego i dalej. 5. szukanie wszelkich haków, matactwa, krętactwa, że nie mają geodety do rozgraniczenia a gdyż geodeta podjął czynności prawne nie wydano postanowienia w terminie przez okres 52 dni, był zmuszony zrezygnować z zawartej umowy w roku 2007 r. 6. zaprzeczanie że nie jest to sprawa społeczna do którego się przyczynił organ społeczny URZĄD [...]". W odpowiedzi na skargę Burmistrz uznał zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne oraz przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanej w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Burmistrza w sprawie rozpatrzenia wniosku A.F. o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], położonych w [...]. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2 b p.p.s.a.). Skarżący spełnił ten warunek składając w dniu 3 czerwca 2019 r. ponaglenie, które zostało rozpoznane opisanym powyżej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2019 r. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – określanej dalej jako k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przy czym zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. Z kolei w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Powołany powyżej art. 149 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "bezczynności" organu i "przewlekłego prowadzenia postępowania". Ustawodawca celowo je wyodrębnił nadając im odmienny zakres znaczeniowy. Znaczenie obu pojęć ukształtowała w pierwszej kolejności judykatura oraz piśmiennictwo. Aktualnie pojęcia te zdefiniowano w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.) stanowiącym, iż stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją, gdyż z pierwotnego wniosku skarżącego, który wpłynął do organu w dniu 11 maja 2018 r., po jego sprecyzowaniu w piśmie z dnia [...] października 2018 r., jednoznacznie wynika, że wyżej wymienionemu chodzi o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego przewidzianego w art. 29 i nast. u.p.g.k. z urzędu, a nie na wniosek. Powodowało to, iż powyższe pismo w dniu jego wpływu do organu nie zainicjowało postępowania jurysdykcyjnego. W odniesieniu do tego wniosku analiza przedstawionych czynności organu w pierwszej części uzasadnienia pozwala na stwierdzenie, że były podejmowane bez zbędnej zwłoki, w terminie nie przekraczającym jednego miesiąca. Poza oceną sądu w niniejszej sprawie pozostawała natomiast trafność podjętych w tym zakresie rozstrzygnięć. W postępowaniu toczącym się w sprawach ze skarg na bezczynność sąd nie bada merytorycznej treści rozstrzygnięcia, ocenia jedynie czy zostało ono wydane w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2011 r., II OSK 107/11) . Ostatecznie organ poinformował skarżącego pismem z [...] lutego 2019 r. o braku podstaw do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego z urzędu, wobec niespełnienia przesłanek wszczęcia tego postępowania z urzędu. Zgodnie z art. 30 ust. 2 u.p.g.k. postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Powyższa forma załatwienie sprawy była prawidłowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd, że w sytuacji, gdy organ administracji uznaje, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie ma obowiązku ani wydawania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu bądź też wszczęcia takiego postępowania, a następnie jego umorzenia, ani też w innej formie procesowej. Wystarczające jest w takiej sytuacji pisemne poinformowanie osoby, która żąda wszczęcia przez organ administracji postępowania z urzędu, że brak jest podstaw do jego wszczęcia (por. wyroki NSA: z 10 kwietnia 2015 r., II OSK 2487/14 oraz z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 2893/16, wyrok WSA w Opolu z 21 listopada 2016 r., II SAB/Op 58/16, wyroki WSA we Wrocławiu z 15 lutego 2018 r., II SAB/Wr 85/17 i z 4 stycznia 2017 r., II SAB/Wr 41/16, wyrok WSA w Gdańsku z 6 listopada 2018 r., II SAB/Gd 71/18). W kontekście podnoszonych przez skarżącego argumentów należy jedynie na marginesie zauważyć, iż niedopuszczalne jest interpretowanie pojęcia interesu społecznego w rozumieniu art. 30 ust. 2 u.p..g.k., poprzez proste nawiązanie do dorobku z zakresu nauki prawa administracyjnego oraz sądów administracyjnych, podejmowanego w warunkach interpretacji i wykładni postanowień art. 7 k.p.a. W konsekwencji zgodzić się należy z tezą prezentowaną w uzasadnieniu wyroku NSA z 16 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 449/11, że nie jest w szczególności zasadne wiązanie ewentualnych błędów organów administracji przy sporządzaniu dokumentacji geodezyjnej w przeszłości – jak to czyni również skarżący w niniejszej sprawie - z jednoznacznym naruszeniem interesu społecznego, zwłaszcza w sytuacji gdy możliwe jest na gruncie art. 30 ust. 1 u.p.g.k. prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek. Sprawa rozgraniczeniowa jest w istocie sprawą cywilną, wolą ustawodawcy pierwotnie poddawaną rozpatrzeniu i załatwieniu w postępowaniu administracyjnym, co powoduje, że mamy w tym przypadku do czynienia z tzw. czasową niedopuszczalnością drogi sądowej w sprawie cywilnej (art. 2 § 4 k.p.c. w zw. z art. 34 ust. 2 i ust. 3 u.p.g.k.). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie Burmistrz w sposób niedostateczny wyjaśnił natomiast charakter pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r., w którym strona powoływała się na treść art. 30 ust. 1 u.p.g.k., pogrubiając końcową część przepisu odnoszącą się do przeprowadzenia postępowania na wniosek, podkreślając jednocześnie, iż organ jest zobowiązany wydać postanowienie o rozgraniczeniu na wniosek strony. Może to wskazywać, iż strona po otrzymaniu informacji o braku podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, domaga się wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego na wniosek, a nie z urzędu. Tę wątpliwości umacnia treść kolejnego pisma skarżącego, opatrzonego datą [...] marca 2019 r., pozbawionego jednak podpisu strony, stanowiącego uzupełnienie wcześniejszego pisma, w którym skarżący wskazuje, iż złożył wniosek o rozgraniczenie i występuje jako strona. Przy tak nie do końca jasno sformułowanym zakresie żądania, przedwcześnie zatem organ kolejny raz skierował do skarżącego pismo z dnia [...] marca 2019 r. informujące o braku podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu. To na organie administracji publicznej w ramach czynności podejmowanych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nakazanych art. 7 k.p.a., spoczywa obowiązek ustalenia zakresu żądania strony i przedmiotu sprawy. Ciężar ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa głównie na tym organie administracji publicznej, do którego wpłynęło pismo o załatwienie określonej sprawy. Dopiero jednoznaczne ustalenie treści żądania wnioskodawcy umożliwi sprecyzowanie materialnej podstawy załatwienia sprawy zakreślonej żądaniem strony. Przepisem umożliwiającym organowi wywiązanie się z powyższego obowiązku jest art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie nie krótszym niż siedem dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2017 r., II OSK 2768/15). Zredagowanie żądania przez wnoszącego podanie w taki sposób, że budzi ono wątpliwości organu administracji co do jego rzeczywistej treści, jest brakiem formalnym, który wnoszący powinien usunąć na wezwanie organu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Ustalenie rzeczywistej treści żądania, jeżeli budzi ono wątpliwości, należy do organu administracji publicznej, który postępuje w tym zakresie zgodnie z art. 9 (por. wyroki NSA z 19 lipca 2012 r., II GSK 1018/11 oraz z 12 września 2013 r., II OSK 919/12), a ponadto organ nie jest uprawniony do samodzielnego kształtowania treści wniosku niezgodnie z jego treścią bądź wbrew rzeczywistej woli podmiotu. Stąd też należało uznać, iż organ dopuścił się bezczynności nie wyjaśniając zakresu żądania skarżącego wynikającego z jego pism z [...] lutego 2019 r. oraz z [...] marca 2019 r., ograniczające się do wysłania pisma z [...] marca 2019 r. Byłaby to bowiem właściwa reakcja jedynie w sytuacji, gdyby rzeczywiście kolejny raz skarżący domagał się wszczęcia postępowania z urzędu. Bez znaczenia dla sprawy miało odwoływanie się przez skarżącego do wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. wydanego w sprawie II SA/Go 343/08, który odnosił się do innego postępowania rozgraniczeniowego zainicjowanego przez skarżącego w dniu 29 listopada 2007 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz aktami (pkt I wyroku), stwierdzając, jednocześnie na podstawie 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż organ dopuścił się bezczynności (pkt II). Sąd ponadto na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż stwierdzona powyżej bezczynność była spowodowana przedwczesną oceną pisma skarżącego z [...] lutego 2019 r., iż stanowi on kolejny wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu. Organ zareagował na pismo skarżącego, jednakże w sposób nieadekwatny. Nie było to zatem celowe działanie, nie nosiło ono cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez k.p.a. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a., w tym żądanej przez skarżącego grzywny, którą można wymierzyć jednak tylko organowi, a nie poszczególnym pracownikom urzędu. Z tych względów Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w pozostałym zakresie (pkt III wyroku). O należnych skarżącemu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz kosztów dojazdu na rozprawę w wysokości 100 zł.