II SAB/Go 173/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia na podstawie art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwrócić stronie skarżącej M.P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., na jego koszt, kwotę 10 (słownie: dziesięć) złotych tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r., wydanym w sprawie ze skargi M.P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zobowiązał organ do załatwienia punktu 3 wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności. Sąd stwierdził też, że bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a nadto w pozostałej części skargę oddalił. Zasądził również od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 1 kwietnia 2021 r. do Sądu wpłynął wniosek M.P. o stwierdzenie prawomocności powyższego wyroku. Skarżący uiścił również z tego tytułu na rachunek bankowy Sądu kwotę 10 zł. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. WSA w Gorzowie Wlkp. odmówił stwierdzenia prawomocności wyroku z dnia 4 lutego 2021 r., ponieważ Dyrektor Aresztu Śledczego złożył od niego skargę kasacyjną. Sąd nie mógł zatem zadośćuczynić żądaniu skarżącego i stwierdzić prawomocność powyższego wyroku, wobec czego uiszczoną przez skarżącego opłatę kancelaryjną w wysokości 10 zł należało uznać za uiszczoną nienależnie, co wypełniło przesłankę z art. 225 p.p.s.a. i obligowało Sąd do jej zwrotu. Zgodnie bowiem z tym przepisem opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 225 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.