II SAB/Go 174/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi J.L. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, II. stwierdza, iż Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz J.L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.L. – reprezentowany przez pełnomocnika K.J. – wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,4999 MW zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Pismo to wpłynęło do wyżej wymienionego organu w dniu 11 kwietnia 2019 r. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy, powołując się na art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – określanej dalej jako k.p.a.), zawiadomił pełnomocnika wnioskodawcy, iż powyższy wniosek jest niekompletny i w związku z tym należy: 1) doprowadzić wniosek do zgodności z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 – określanej dalej jako u.p.z.p.), w myśl którego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; do wniosku nie dołączono wymaganej przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, lecz mapę ewidencyjną w skali 1:2000 (jak dla inwestycji liniowych); 2) uzupełnić część tekstową wniosku w zakresie charakterystyki inwestycji przez określenie zapotrzebowania energii elektrycznej (kW) dla inwestycji; do wniosku nie dołączono zapewnienia dostaw energii elektrycznej wydanego przez zarządcę sieci energetycznej oraz zapewnienia odbioru wytworzonej energii elektrycznej; zapewnienie dostaw energii jest niezbędna do sprawdzenia warunku dopuszczalności wydania decyzji zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 3) uzupełnić część tekstową wniosku o wskazanie sposobu zagospodarowania wód deszczowych; 4) przedłożyć charakterystykę i technologię biogazowi rolniczej oraz wskazać ilość i pochodzenie substratów niezbędne do realizacji cyklu technologicznego wraz ze wskazaniem miejsca i sposobu magazynowania produktów; 5) wyjaśnić czy budowa biogazowi jest zamierzeniem inwestycyjnym związanym z rozbudową gospodarstwa rolnego; 6) określić jednoznacznie - zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. dane charakteryzujące wpływ przedmiotowej inwestycji na środowisko. W końcowej części tego pisma organ wskazał, iż nieusunięcie powyższych braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 30 kwietnia 2019 r. W piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 6 maja 2019 r., pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że do wniosku złożonego w dniu 11 kwietnia 2019 r dołączono charakterystykę projektowanej inwestycji, obejmującej określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu w formie graficznej opracowaną na kopii mapy zasadniczej do celów projektów w skali 1:1000, na załączniku tym kolorami zaznaczono odpowiednio granicę działki, granicę inwestycji, granicę oddziaływania inwestycji oraz planowane obiekty z ich opisem. Ponadto wniesiono o wykorzystanie map załączonych do poprzedniego tożsamego wniosku, który został wycofany, a map nie zwrócono mimo, iż zażądano ich zwrotu. Wyjaśniono również, iż planowana inwestycja jest źródłem wytwórczym energii i potrzeby własne będzie realizować z wytwarzanego przez siebie prądu, jednakże na wypadek przestojów serwisowych energię elektryczną będzie zabezpieczać zwiększone z 20 kW do 180 kW przyłącze energetyczne, załączając jednocześnie warunki przyłączenia z [...] listopada 2017 r. oraz aneks do umowy o przyłączenie z [...] lipca 2018 r. Opisano ponadto w powyższym piśmie sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych, przedstawiono charakterystykę i technologię biogazowni wraz ze wskazaniem ilości i pochodzenia substratów niezbędnych do realizacji cyklu technologicznego oraz podano miejsca ich magazynowania. Ponadto wyjaśniono, iż budowa biogazowni jest zamierzeniem inwestycyjnym związanym z rozbudową gospodarstwa oraz przedstawiono wpływy zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. W piśmie z [...] maja 2019 r. [...] skierowanym do pełnomocnika strony Burmistrz Miasta i Gminy [...] stwierdził, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest nadal niekompletny i powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wskazał, że należy: 1) doprowadzić wniosek do zgodności z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ; do wniosku nie dołączono wymaganej przez u.p.z.p. kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, lecz mapę ewidencyjną w skali 1:2000 (jak dla inwestycji liniowych); 2) wskazać ilości i pochodzenie substratów niezbędne do realizacji cyklu technologicznego wraz z określeniem miejsca i magazynowania produktów; 3) uzupełnić wniosek o dokumenty, z których wynika, że wnioskodawca jest rolnikiem indywidualnym, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. , poz. 1405 – określanej dalej jako u.k.u.s.), a mianowicie: – zaświadczenie poświadczone przez Burmistrza o wielkości prowadzonego gospodarstwa rolnego; – zaświadczenie o zameldowaniu na stałe przez okres co najmniej 5 lat na terenie gminy, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego; – dokumenty o kwalifikacjach rolniczych osoby prowadzącej gospodarstwo rolne 4) podać obsadę jednostek przeliczeniowych inwentarza DJP utrzymywanych w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy, na dzień złożenia wniosku oraz planowaną obsadę docelową; 5) jednoznacznie określić dane charakteryzujące wpływ przedmiotowej inwestycji na środowisko; w uzupełnieniu wyjaśniono bowiem, że etapie złożenia wniosku szacuje się, że wpływ projektowanej inwestycji na jej otoczenie będzie niewielki. - w terminie 14 dni od daty doręczenia tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 20 maja 2019 r. Jeszcze przed doręczeniem tego pisma, a mianowicie w dniu 13 maja 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył dokumenty potwierdzające, że J.L. jest czynnym rolnikiem, płacącym podatek rolny. Ponadto w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. strona wskazała, że na dzień złożenia wniosku w jej gospodarstwie rolnym obsada inwentarza wynosi ok. 60 DJP, po rozbudowie gospodarstwa wynosić będzie 1370 DJP. Natomiast odpowiadając na wezwanie z [...] maja 2019 r. pełnomocnik strony w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 21 maja 2019 r., wyjaśnił jeszcze raz co i w jakiej ilości będzie substratem w planowanej biogazowni, skąd będzie on pochodzić oraz w jaki sposób będzie magazynowany i transportowany. Pokreślono, iż budowa biogazowni o mocy do 0,499 MW nie spowoduje zmian w środowisku naturalnym, a na podstawie § 3 ust. 1 pkt 45 i 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 – określanego dalej jako r.p.m.z.o.ś.) tego rodzaju biogazownie nie są sklasyfikowane jako inwestycje mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dołączono do tego pisma kopię mapy zasadniczej w skali 1:000, dotyczącej terenu objętego projektowaną inwestycją oraz wskazano, że odpowiedź na pozostałe punkty wezwania udzielono wcześniej. W piśmie z [...] maja 2019 r. nr [...] - doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy K.J. w dniu 31 maja 2019 r. - Burmistrz Miasta i Gminy wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie związane jest z rozbudową, przebudową i montażem instalacji realizowanych w związku z chowem i hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, a zatem należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 r.p.m.z.o.ś. Wobec powyższego organ uznał, że konieczne jest - zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm. – określanej dalej jako u.u.i.ś.) - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i wezwał do przedłożenia tej decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z [...] czerwca 2019 r. wskazał, że rozbudowa gospodarstwa rolnego stanowiła odrębne postępowanie zakończone prawomocnym pozwoleniem na budowę. Natomiast dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W dniu 12 czerwca 2019 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika wnioskodawcy r.pr. R.B., w którym zwrócono się o jak najszybsze skoncentrowanie materiału dowodowego i podkreślając, że wniosek jest kompletny. Do tego pisma załączono pełnomocnictwo udzielone przez J.L. wyżej wskazanej radcy prawnej oraz adw. H.S. Zawiadomieniem z [...] czerwca 2019 r. [...] Burmistrz Miasta i Gminy poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. jego wniosku z [...] kwietnia 2019r., opisanego na wstępie, bez rozpoznania. W uzasadnieniu tego zawiadomienia organ wskazał, że przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieprzedłożenie przez wnioskodawcę wymaganej przez art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, a to wobec uznania, że planowane przedsięwzięcie związane jest z rozbudową gospodarstwa rolnego, w którym przewidziano chów zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Powyższe zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy K.J. w dniu 27 czerwca 2019 r. Pismem z [...] lipca 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu 11 lipca 2019 r., wnioskodawca – reprezentowany przez r.pr. R.B. – wystąpił do Samorządowego Kolegium z ponagleniem na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a. , w którym domagał się m.in. stwierdzenia, że działania organu miały znamiona bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ponaglenie to zostało przesłane organowi wyższego stopnia w dniu 16 lipca 2019 r. wraz z aktami i pismem przewodnim organu ustosunkowującym się do niego. Natomiast w dniu 2 sierpnia 2019 r. wpłynęła do organu skarga J.L. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W skardze tej zarzucono naruszenie: 1) art. 59 ust. 1 u.p.z.p. przez pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania i niewydanie decyzji o warunkach zabudowy w konsekwencji błędnego uznania, że wniosek skarżącego był niekompletny, bowiem wniosek należało zakwalifikować jako realizację zamierzenia inwestycyjnego w ramach rozbudowy istniejącego gospodarstwa rolnego zgodnie z § 2 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 51 r.p.m.z.o.ś., gdyż jest ono związane z rozbudową, przebudową i montażem budowli instalacji realizowanych w związku z chowem i hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP (duża jednostka przeliczeniowa inwentarza), przy czym wniosek skarżącego wbrew błędnym ustaleniom organu dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - budowy biogazowi rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,499 MW na działce ewidencyjnej nr [...], która to inwestycja zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 45 oraz § 3 ust. 1 pkt. 80 r.p.m.z.o.ś. a contrario nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, albowiem przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto polega na budowie biogazowni, nie zaś rozbudowie gospodarstwa rolnego, co spowodowało błędne wezwanie skarżącego do przedłożenia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która nie była wymagana w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; 2) art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 45 oraz § 3 ust. 1 pkt. 80 r.p.m.z.o.ś. przez niezastosowanie przepisów wyżej wymienionej ustawy i błędne uznanie, że wniosek skarżącego był niekompletny, bowiem wniosek należało zakwalifikować jako realizację zamierzenia inwestycyjnego w ramach rozbudowy istniejącego gospodarstwa rolnego zgodnie z § 2 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 51 r.p.m.z.o.ś., gdyż jest ono związane z rozbudową, przebudową i montażem budowli instalacji realizowanych w związku z chowem i hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP (duża jednostka przeliczeniowa inwentarza), przy czym wniosek skarżącego wbrew błędnym ustaleniom organu dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - budowy biogazowi rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,499 MW na działce ewidencyjnej nr [...], tym samym wezwanie skarżącego do przedłożenia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych nie było wymagane przepisami prawa w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; 3) art. 72 ust. 1 pkt. 3 u.u.i.ś. przez jego zastosowanie i uznanie, że przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konieczne i następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przedmiotowej sprawie, przy czym skarżący nie miał obowiązku uzyskiwania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych z powołaniem na powyższe zarzuty; 4) art. 37 § 4 k.p.a. przez nieprzekazanie ponaglenia do organu wyższego stopnia do rozpoznania, jak również poprzez nieustosunkowanie się do treści złożonego ponaglenia, co skutkowało zainicjowaniem niniejszego postępowania; 5) art. 64 § 2 k.p.a. przez wielokrotne bezzasadne wzywanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku i dokonywanie przez organ oceny treści merytorycznej wniosku wraz z załącznikami, przy czym stosowanie powyższego przepisu przez organ administracyjny powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających z określonych materialnie przepisów prawa, chociażby żądanie przez organ prowadzący sprawę dodatkowej mapy terenu otaczającego teren inwestycji w toku prowadzonego postępowania winno należeć do postępowania dowodowego i winno być oparte o reguły normujące to postępowanie, kwestia ta nie mogła być natomiast rozstrzygana w oparciu o przepis art. 64 k.p.a., co więcej żądanie dokumentów, tj. - zaświadczenia poświadczonego przez Burmistrza o wielkości prowadzonego gospodarstwa rolnego, zaświadczenia o zameldowaniu na stałe przez okres co najmniej 5 lat na terenie gminy, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego (organ dysponuje w/w dokumentami), dokumentów o kwalifikacjach rolniczych osoby prowadzącej gospodarstwo rolne, w tym o pozostawaniu skarżącego rolnikiem indywidualnym, ewidentnie nie ma podstaw w obowiązujących przepisach prawa materialnego, tym samym bezpośrednio wpływa na przedłużenie prowadzonego postępowania i doprowadza do jego przewlekłości; 6) art. 40 § 2 k.p.a. przez skierowanie zawiadomienia z [...] czerwca 2019 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na adres skarżącego, zamiast na adres siedziby reprezentującego go pełnomocnika, który został ustanowiony w sprawie już począwszy od dnia [...] czerwca 2019 r., jeżeli bowiem strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi; tym samym skoro J.L. ustanowił pełnomocnika, który działa w jego imieniu i na jego rzecz, stąd wszelka korespondencja dotycząca rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - budowy biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, powinna być kierowana bezpośrednio na adres siedziby pełnomocnika skarżącego; 7) art. 35 § 1 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, niepełne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji brak dokonania wszechstronnej oceny dowodów w zakresie ustalenia, że wniosek skarżącego wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, albowiem przedmiotowa inwestycja ma charakter przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto polega na rozbudowie gospodarstwa rolnego, w konsekwencji spowodowało wezwanie skarżącego do przedłożenia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która jednak nie była wymagana w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i niewydanie decyzji administracyjnej wskutek powstałej bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia sprawy, w konsekwencji pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku skarżącego pomimo jego kompletności z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, ponadto poprzez wyżej wymienione działanie organu w zakresie wielokrotnego wzywania skarżącego do uzupełnienia wniosku, jak też do przedłożenia dokumentów, które były w posiadaniu organu na etapie wcześniej złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i nie były konieczne do wydania decyzji w sprawie, doszło do - mimo istnienia ustawowego obowiązku - niezakończenia postępowania wydaniem w terminie decyzji zgodnie z art. 35 k.p.a. ; 8) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez niewydanie decyzji przez organ wskutek powstałej bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia sprawy, w zakreślonym ustawowo terminie, jak również z pominięciem korzyści dla mieszkańców Gminy, ponadto zaś w związku z naruszeniem przepisów ustaw prawa materialnego, bez uwzględnienia, iż w sprawie bez znaczenia jest żądanie przedłożenia przez stronę decyzji środowiskowej, co doprowadziło do nierozpoznania złożonego ponaglenia, jak również naruszenia zasady zaufania obywateli do działań podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz zasady szybkości postępowania; 9) art. 7 k.p.a. przez niewydanie przez organ instancji rozstrzygnięcia w sprawie wskutek powstałej bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia sprawy z pominięciem uwzględnienia interesu społecznego wyrażającego się w zapewnieniu odpowiednich warunków mieszkaniowych właścicieli lokali usytuowanych w sąsiedztwie nieruchomości rolnej skarżącego i pominięcie słusznego interesu obywateli wyrażającego się w zapewnieniu działań ochronnych środowiska w postaci możliwej z korzyścią dla mieszkańców utylizacji powstałej gnojowicy świńskiej w powstałej biogazowni przy rozbudowywanym gospodarstwie rolnym skarżącego, co winno służyć ochronie życia i zdrowia, podczas gdy organ zaniechał wydania w sprawie merytorycznej decyzji i pominął kompletność złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Burmistrza Miasta i Gminy nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu - Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2.000 zł; 4) zasądzenie od organu - Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezakończenie w dniu wniesienia skargi postępowania w przedmiocie ponaglenia, względnie o umorzenie postępowania z uwagi na rozpatrzenie wniosku skarżącego ewentualnie o oddalenie skargi. Z uzupełnionych po wniesieniu skargi akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ponaglenie w sprawie przewlekłego postępowania za uzasadnione, stwierdziło że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz wyznaczyło dodatkowy 14 - dniowy termin na załatwienie wniosku. Powyższe postanowienie wpłynęło do organu w dniu 9 sierpnia 2019 r. W dniu 12 sierpnia 2019 r. organ przesłał pełnomocnikowi skarżącego K.J. zawiadomienie, iż został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji, informując w nim o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni oraz pouczając, iż brak przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zawiadomienie to zostało doręczone wyżej wskazanemu pełnomocnikowi skarżącego w dnu 23 sierpnia 2019 r. Pismem z [...] sierpnia 2019 r. tenże pełnomocnik kolejny raz wyjaśnił organowi, że brak jest podstaw prawnych do żądania w przypadku planowanej biogazowni przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. [...] – doręczoną pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 września 2019 r. - Burmistrz Miasta i Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni wraz infrastrukturą towarzyszącą o mocy 0,499 MW na działce nr [...], położonej w [...]. W dniu 26 września 2019 r. wpłynęło do organu odwołanie strony od powyższej decyzji, które zostało przekazane organowi odwoławczemu w dniu 1 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanej w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie rozpatrzenia wniosku J.L. z [...] kwietnia 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,4999 MW zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2 b p.p.s.a.). Treść tego przepisu jest jednoznaczna. Brak jest w nim jakiegokolwiek unormowania, które pozwalałoby pod pojęciem "w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia" rozumieć jakiś inny termin początkowy do wniesienia skargi. W szczególności przepis ten ani nie wskazuje, że datą początkową do wniesienia skargi na bezczynność jest rozpoznanie tego ponaglenia przez organ wyższego stopnia albo upływ terminu do rozpoznania ponaglenia przez właściwy organ (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r., II OSK 1660/18, postanowienie WSA w Kielcach z 18 stycznia 2018 r., II SAB/Ke 97/17, postanowienie WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2017 r., IV SAB/Po 70/17). Skarżący takie ponaglenie złożył w dniu 11 lipca 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a. Natomiast skarga na bezczynność wpłynęła do tego ostatniego organu w dniu 2 sierpnia 2019 r. Tym samym została złożona po wniesieniu ponaglenia, a w konsekwencji został spełniony warunek przewidziany w art. 53 § 2 b p.p.s.a. i brak było podstaw do odrzucenia skargi zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę. Niezasadne było również żądanie organu umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w tym przepisie, należy łączyć z takim zdarzeniem uniemożliwiającym merytoryczne rozpoznanie przez sąd skargi, które zaistniało w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a więc po jego skutecznym wszczęciu. Postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie podstawą do takiego rozstrzygnięcia mogłoby być wydanie przez organ decyzji kończącej postępowanie w sprawie po wniesieniu skargi i to tylko w zakresie zobowiązania do wydania aktu administracyjnego (por. uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie zwalnia to jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i 1 a p.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. orzeczenia w kwestii czy organ dopuścił się bezczynności, czy bezczynność miała rażący charakter oraz (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania stronie sumy pieniężnej (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12). W kontrolowanej sprawie nie wydano decyzji kończącej postępowanie, lecz zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., które nie podlega zaskarżeniu. Kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu po uprzednim wniesieniu ponaglenia. Nieuzasadnione pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego prze nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (por. uchwałę składu siedmiu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2). Wobec tego w niniejszej sprawie istota sporu sprowadzała się do oceny, czy zasadne były wezwania organu do usunięcia braków formalnych, a konsekwencji, czy trafnie organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, czy też doszło do nieuprawnionego nierozpoznania sprawy w terminie. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przy czym zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. Z kolei w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Powołany powyżej art. 149 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "bezczynności" organu i "przewlekłego prowadzenia postępowania". Ustawodawca celowo je wyodrębnił nadając im odmienny zakres znaczeniowy. Znaczenie obu pojęć ukształtowała w pierwszej kolejności judykatura oraz piśmiennictwo. Aktualnie pojęcia te zdefiniowano w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.) stanowiącym, iż stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto podanie wniesione pisemnie lub ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół również przez pracownika, który go sporządził (art. 63 § 3 k.p.a.). Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania ( art. 64 § 1 k.p.a.). Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Stosowanie przez organ administracyjny art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7–8, poz. 136 i 30 września 1999 r., I SAB 89/99, B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, C.H. BECK 2019, t. 6 do art. 64). Art. 64 § 2 KPA służy do usunięcia braków formalnych, a nie nakładaniu na stronę obowiązku przedłożenia dowodów w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11). W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, iż wniosek skarżącego spełniał wymogi wprost wynikające z art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Sporna była natomiast kwestia czy spełniał pozostałe wymogi przewidziane przez przepisy szczególne. Zgodnie z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów, c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego. Ponadto stosowanie do art. 64 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży. Mając na uwadze charakter planowanej inwestycji w kontrolowanej sprawie do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie miały zastosowanie wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 3 i art. 64 ust. 2 u.p.z.p. Należało zatem przeanalizować wniosek skarżącego oraz wezwań organu do usunięcia braków w kontekście wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż do wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2019 r., znajdującego się w aktach administracyjnych, w kształcie przedstawionym przez organ, załączono kopię mapy zasadniczą w skali 1:500, na której określono granice terenu inwestycji objętej wnioskiem, granice jej oddziaływania, ponadto miejsce położenia projektowanych obiektów oraz dróg i placów. Stąd niezasadne było wzywanie skarżącego do usunięcia tego braku w pismach organu z dnia [...] kwietnia 2019 r. i [...] maja 2019 r. We wniosku rzeczywiście nie sformułowano jednoznacznie zapotrzebowania na energię elektryczną, wskazując jedynie na moc planowanej elektrowni oraz przeznaczenie części wyprodukowanej energii elektrycznej na potrzeby własne, a części na odprowadzenie do krajowego systemu elektroenergetycznego. Stąd wezwanie do wskazania wielkości zapotrzebowania na energię było zasadne i skarżący w piśmie z [...] maja 2019 r. udzielił żądanej informacji. Brak natomiast było podstaw do wzywania do przedłożenia umów na dostawę oraz odbiór energii elektrycznej. Ustalenie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, może wymagać od organu przeprowadzenia odpowiednich czynności dowodowych polegających m.in. na zebraniu i przeprowadzeniu dowodu z dokumentów określonych w art. 61 ust. 5 u.p.z.p., nie może natomiast przesądzać o tym, że dokumenty te stanowią konieczny element wniosku w sprawie warunków zabudowy w świetle art. 54 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 września 2019 r., II SAB/Gd 82/19). Zasadne były - w świetle postanowień art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a i c u.p.z.p. - wezwania zawarte w pkt 3, 4 i 6 pisma organu z [...] kwietnia 2019 r. dotyczące sposobu odprowadzania wód opadowych, charakterystyki rozwiązań technologicznych planowanej biogazowni i ilości używanych substratów oraz ich miejsca magazynowania oraz danych charakteryzujących wpływ na środowisko. W szczególności we wniosku ustalenie warunków zabudowy nie można sprowadzić wymogów odnoszących się do wpływu na środowisko do stwierdzenia, iż inwestycja nie spowoduje istotnych zmian. To, że wedle twierdzeń skarżącego inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć mogący zawsze albo potencjalnie oddziaływać na środowisko nie oznacza, że takiego wpływu w ogóle nie ma. Braki w tym zakresie zostały przez skarżącego uzupełnione w piśmie z [...] maja 2019 r. i niezasadne było ponawianie wezwań odnoszących do tych kwestii w pkt 2 i 5 pisma z [...] maja 2019 r. Wbrew twierdzeniem organu analiza wpływu na środowisko zawarta w piśmie skarżącego z [...] maja 2019 r. nie sprowadzała się jedynie do konstatacji, że wpływ projektowanej inwestycji na jej otoczenie był niewielki. Zawierała bowiem szerszą argumentację. Natomiast ilości zużywanych substratów do produkcji energii wynikały ze strony drugiej pisma z [...] maja 2019 r., przy okazji określenia sposobu ich składowania, co zresztą zostało potwierdzone w piśmie [...] maja 2019 r. Niezasadne było również domaganie się od skarżącego wyjaśnień, czy budowa biogazowni jest zamierzeniem inwestycyjnym związanym z rozbudową gospodarstwa rolnego (pkt 5 wezwania organu z dnia [...] kwietnia 2019 r.). Wynikało to bowiem wprost z pkt 4 a wniosku z [...] kwietnia 2011 r. Ponadto parametry tej inwestycji zostały określone w odrębnym postępowaniu, a tym samym musiałby być znane organowi. Stąd też brak było podstaw do domagania się uzupełnienia wniosku co do ilości chowanych zwierząt. Do warunków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy w świetle przywołanych powyżej przepisów u.p.z.p. i k.p.a. nie należały również dokumenty wykazujące, iż skarżący jest rolnikiem indywidualnym w rozumieniu art. 6 u.k.u.r. Bezpodstawne było także domaganie się od wnioskodawcy przez organ w piśmie z [...] maja 2019 r. - w trybie uzupełnienia braków formalnych - przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Sąd nie kwestionuje stanowiska, iż przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ obowiązany jest ustalić, czy inwestor winien się legitymować decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych, co jednoznacznie wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. Jednak następuje to nie na etapie badania, czy wniosek spełnia warunki formalne. Organ na tym etapie postępowania nie może żądać od strony spełnienia innych wymogów niż określone w art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nawet jeśli ich spełnienie byłoby pożądane dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro badanie wniosku o wydanie warunków zabudowy z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzależnione od konkretnych okoliczności danej sprawy i nie w każdej sprawie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wynika z tego jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa. Powyższe stanowisko uzasadnia również fakt, że w przypadku gdy inwestor legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, to organ rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy, bada jego zgodność z tą decyzją, a nie tylko czy decyzja taka została wydana. Niespełnienie przesłanki materialnoprawnej wyznaczonej przepisami prawa materialnego nie uzasadnia zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., II OSK 2369/18). W konsekwencji niezasadne było pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania z powodu nieprzedstawienia powyższej decyzji przez skarżącego. Tym samym organ nie rozpoznał wniosku w terminie wynikającym z art. 35 § 2 k.p.a., dopuszczając się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie był natomiast uprawniony do wypowiadania się w niniejszej sprawie , czy w istocie planowania inwestycja, jako związana z rozbudową gospodarstwa rolnego, wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czego dotyczy część zarzutów sformułowanych w skardze. Należy to bowiem do sfery ocen merytorycznych, które mogą być badane przez sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi na decyzję organu odwoławczego rozpoznającej odwołanie od decyzji organu I instancji odmawiającej albo ustalającej warunki zabudowy, a nie w postępowaniu ze skargi na bezczynności, w którym badana jest terminowość podejmowanych przez organ czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2011 r., II OSK 107/11), czy też zasadność pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Kwestie związane z doręczaniem pism w niniejszej sprawie bezpośrednio skarżącemu pozostawało bez wpływu na bieg postępowania. Doręczanie to bowiem miało jedynie charakter informacyjny. Niezależnie bowiem od tego pisma były doręczane również pełnomocnikowi skarżącego K.J. zgodnie z art. 40 § 2 z d. 1 k.p.a., którego pełnomocnictwo nie zostało odwołane. W przypadku, gdy ustanowiono kilku pełnomocników – stosownie do art. 40 § 2 z d. 2 k.p.a. – doręcza się tylko jednemu. Ponadto z pełnomocnictw ani z dalszych pism nie wynika, aby skarżący wskazał któregokolwiek z pełnomocników jako tego, któremu należy doręczać pisma stosownie do art. 40 § 2 z d. 3 k.p.a. Wybór, któremu pełnomocnikowi doręczać pisma pozostawiono zatem organowi. Nie budzą zastrzeżeń działania organu w zakresie ich terminowości podejmowane po wniesieniu przez skarżącego ponaglenia, które – wbrew zarzutom skargi – zostało przekazane organowi wyższego stopnia w terminie wskazanym w art. 37 § 4 k.p.a. Ponaglenie bowiem wpłynęło do organu w dniu 11 lipca 2019 r. , a zostało przekazane w dniu 16 lipca 2019 r. wraz z aktami i ustosunkowaniem się do niego. Podobnie należy ocenić czynności organu, które wykonano po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2019 r., uwzględniającego ponaglenie. Były bowiem podejmowane bez zbędnej zwłoki i zakończyły się wydaniem w dniu [...] września 2019 r. decyzji kończącej postępowanie. Ponadto złożone odwołanie zostało przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w terminie określonym w 133 k.p.a. Skoro organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem, wydał decyzję kończącą postępowanie w pierwszej instancji postępowanie sądowe w części dotyczącej nakazania organowi wydania w określonym terminie aktu podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku. Stosownie bowiem do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Wydanie powyższej decyzji po wniesieniu skargi a przed jej rozpoznaniem, nie zwalniało jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12). W związku z powyższym Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż organ po wpłynięciu wniosku podjął szereg czynności, które nie wszystkie jednak były dotknięte wadliwością w całości, co wynika z powyżej przedstawionej analizy. Ponadto część kierowanych wezwań oraz ostatecznie pozostawienie bez rozpoznania wniosku wynikała z błędnego nieodróżniania warunków formalnych od przesłanek merytorycznych. Nie było to zatem celowe działanie organu, nie nosiło ono cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez k.p.a. Sąd ponadto uwzględnił, iż ostatecznie organ wydał decyzję kończącą postępowanie. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a., w tym przyznania żądanej przez stronę sumy pieniężnej. Zauważyć bowiem należy dodatkowo, iż powyższe środki mają charakter fakultatywny, a w związku z postawą organu, który wydał decyzję, zastosowanie dolegliwości pieniężnej nie ma tym samym merytorycznego uzasadnienia. Cel skargi, polegający na wymuszeniu na organie wydania decyzji został osiągnięty jeszcze przed wyrokowaniem. Z tych względów Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w pozostałym zakresie (pkt III wyroku). O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 597 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 100 zł, ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł określone zgodnie z § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 295). ----------------------- I 3.