II SAB/Go 183/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku skarżącego [...] w [...] z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego [...] w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu, wiadomość nadana [...] sierpnia 2025 r., godz. 22:22) [...] w [...] (dalej: skarżący) zwróciło się za pośrednictwem poczty elektronicznej (z adresu e-mail: [...]) do Urzędu Miasta i Gminy w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej związanej z posiedzeniami Komisji ds. Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w [...], które odbyły się w dniu [...] maja i [...] czerwca 2025 r., a w szczególności o udostępnienie: protokołów z obu posiedzeń komisji, zawierających pełny przebieg obrad, listy obecności członków komisji i ewentualnych gości, pełnych treści skarg będących przedmiotem rozpatrzenia, treści wniosków i petycji omawianych w dniu [...] czerwca 2025 r., korespondencji urzędowej dotyczącej skargi, wniosków i petycji, opinii prawnych, ekspertyz i analiz stanowisk sporządzonych na potrzeby tych posiedzeń lub odnoszących się do omawianych spraw, wszelkich innych dokumentów, które były podstawą rozpatrzenia w/w skarg, wniosków i petycji lub do których odwoływano się w trakcie obrad komisji, informacji o wynikach obu posiedzeń tj. podjętych rozstrzygnięciach, rekomendacjach, opiniach oraz głosowaniach. Skarżący wskazał, że preferowaną formą udostępnienia powyższych informacji będzie forma elektroniczna na adres e-mail: [...]. W dniu [...] sierpnia 2025 r. Burmistrz [...] (dalej: organ), w piśmie przesłanym na adres podany we wniosku, wezwał skarżącego, powołując się na przetworzony charakter żądanej informacji publicznej do wykazania w terminie 7 dni w szczególnej istotności dla interesu publicznego w zakresie pozyskania wnioskowanych informacji publicznych. Jednocześnie organ wezwał do podania danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. wyjaśnił, że wnioskowane informacje stanowią informację prostą, a jej udostępnienie związane jest ze zindentyfikowaniem, odnalezieniem stosownych dokumentów w zasobach archiwalnych, a nie wymaga procesu analitycznego. Pismem z dnia [...] września 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienia informacji publicznej, opisanego na wstępie, zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na udostępnienie żądanej informacji przez organ upłynął bezskutecznie w dniu [...] sierpnia 2025 r. Dod dnia złożenia skargi organ nie udostępnił informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] września 2025 r. organ zawiadomił skarżącego o pozostawieniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. bez rozpoznania. Organ powołując się na art. 64 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) poinformował, że w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku z [...] sierpnia 2025 r., do dnia 25 sierpnia 2025 r. braki nie zostały uzupełnione w wymagany sposób (nie wskazano, iż pozyskanie danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie podano danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, przedstawiając opisany powyżej przebieg postępowania odnośnie wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. Organ podał, iż uwzględnił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z [...] maja 2025 r. i możliwość potraktowania wniosku jako dotyczącego informacji przetworzonej, w związku z czym skierowane zostało do wnioskodawcy wezwanie z [...] sierpnia 2025 r. W nadesłanej w terminie odpowiedzi na wezwanie jednak strona nie wykazała, że udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] sierpnia 2025 r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz nie podano dokładnych danych adresowych, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została rozpoznana przez w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w zakresie rozpoznania opisanego na wstępie wniosku skarżącego z dnia sierpnia 2025 r. (w istocie wniosek złożony w dniu [...] sierpnia 2025r.) o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że organ jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżącego informacje - dotyczące dokumentów z posiedzeń Komisji ds. skarg, wniosków i petycji - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przypomnieć jednocześnie należy, że co do zasady postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest uproszczone. Ustawa nie przewiduje także jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1701/16). W kontrolowanej sprawie termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. biegł od dnia wpływu wniosku skarżącej do organu (tj. 4 sierpnia 2025 r.) i upływał w dniu [...] sierpnia 2025 r. Wprawdzie treść art. 13 u.d.i.p. w zakresie terminów odnosi się wprost nie tyle do terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ile do terminu udostępnienia takiej informacji w następstwie wniosku, zasadne jest jednak posłużenie się wykładnią funkcjonalną, pełniącą funkcje gwarancyjne. Stąd przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21). Organ uznając, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r., a zatem jeszcze w terminie ustawowym 14 dni, poinformował o tym skarżącego i wezwał go - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania pisma do wykazania, iż pozyskanie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Końcowo organ wniósł też o podanie przez wnioskodawcę dokładnych danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. Skarżący udzielił odpowiedzi [...] sierpnia 2025 r. (za pośrednictwem systemu e-Doręczeń), informując, że nie zgadza się z interpretacją organu co do zakwalifikowania wniosku jako dotyczącego informacji przetworzonej. W piśmie strona skarżąca podała także swoje dane adresowe (znajdują się w nagłówku pisma). Organ po otrzymaniu powyższej odpowiedzi, ani nie udostępnił stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia jako informacji publicznej przetworzonej, lecz powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a., poinformował skarżącego pismem z dnia [...] września 2025 r. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Organ poinformował, że do dnia [...] sierpnia 2025 r. skarżący nie uzupełnił braków formalnych tj. nie wskazano, iż pozyskanie danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie podano danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. Oceniając powyższe działania Sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny odnośnie charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r., tj. czy jest ona informacją przetworzoną. Ocena taka dokonywana może być dopiero podczas badania zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która uznana została przez organ za informację przetworzoną. W ocenie Sądu błędne jest działanie organu polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. z uwagi na uznanie, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mają charakter przetworzony, a strona skarżąca, zdaniem organu, nie wykazała, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wnioskodawca nie wykazał - pomimo wezwania - szczególnej istotności dla interesu publicznego, to powinien o tym rozstrzygnąć w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wyjaśnić bowiem należy, że brak wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy to z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie do wykazania czy też w sytuacji, gdy udzielona odpowiedź nie wskazuje na wystąpienie takiego interesu, nie jest brakiem formalnym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który uniemożliwia nadanie mu biegu, lecz jest brakiem merytorycznym, tzn. uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku. W konsekwencji niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielenia informacji dla interesu publicznego, nie daje organowi podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania, lecz do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie na art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zatem nawet brak jakiejkolwiek reakcji wnioskodawcy na informację organu, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, nie zwalnia organu od załatwienia wniosku (por. wyroki NSA: z 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12; z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13). Brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne, a w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12 czy z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2426/23, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 12/12). W orzecznictwie wskazuje się, iż bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu tylko w drodze decyzji (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1408/22). Z kolei co do danych adresowych skarżącego, o których podanie zwrócił się organ do strony skarżącej w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2025 r., Sąd uznał także w tym zakresie stanowisko organu za nieuprawnione. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż w tym zakresie w istocie organ nie wezwał skarżącej w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] lipca 2025 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie wskazano ani na podstawę prawną w tym względzie, ani też nie sformułowano wezwania do usunięcia braku formalnego, jak również nie wskazano na konsekwencje, tj. nie pouczono skarżącej, że nieusunięcie tego braku skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż także w powyższym zakresie pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, ze wskazaniem na ww. argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, iż w odpowiedzi na wezwanie tj. w piśmie z [...] sierpnia 2025 r. skarżący podał dane adresowe, znajdują się w nagłówku pisma. Stąd stanowisko organu nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż organ pozostawiając wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2025 r. bez rozpoznania, nie rozpoznał w istocie w sposób prawidłowy wskazanego wniosku, czyniąc tym samym podniesiony w skardze zarzut bezczynności uzasadnionym. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę skarżącego na bezczynność organu, zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku. Rozpatrując wniosek strony skarżącej organ mógł albo udostępnić żądaną informację, albo kierując się dyspozycją art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia jako informacji przetworzonej uznając, że strona skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, wymagają zatem dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące", to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku strony skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, obejmujących kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.