II SAB/Go 187/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi R.A. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego do załatwienia wniosku R.A. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie pkt 1, 3, 4 oraz 5 tego wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałej części skargę oddala. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. R.A. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie: 1) kopii raportu stanu żywionych i kopii asygnaty rozchodowej artykułów żywnościowych na dzień 12 marca 2021 r.; 2) kopii dokumentów potwierdzających prawo wykonywania zawodu przez dwóch lekarzy dentystów zatrudnionych w Zakładzie Karnym, tj: a) dyplomu ukończenia akademii medycznej na kierunku lekarsko-dentystycznym, b) zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza dentysty, c) zaświadczenia o posiadanych specjalizacjach, d) zaświadczenia o wpisie do rejestru okręgowej izby lekarskiej; 3) kopii dokumentów stwierdzających (atest), że urządzenia "Lion Alcoblow", "Alcohit X100" stosowane w Zakładzie Karnym do badania w organizmie obecności alkoholu oraz urządzenia "Rapiscan" zostały poddane okresowej kalibracji i spełniają obowiązujące normy; 4) kopii protokołu kontroli poziomu cen towarów stosowanych w kantynie tutejszej jednostki penitencjarnej z cenami tych towarów na rynku lokalnym za IV kwartał 2020 roku; 5) kopii zarządzenia Nr 41/II/2019 Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 14 czerwca 2019 r. w sprawie określenia przedmiotów niedozwolonych, ich ocechowania, miejsc przechowywania, trybu kontroli ich wykorzystania oraz miejsc i zasad deponowania przedmiotów niedozwolonych w Zakładzie Karnym oraz w Oddziale Zewnętrznym i w Oddziale Zewnętrznym; 6) kopii aktualnie obowiązującej umowy zawartej pomiędzy Dyrektorem Zakładu Karnego a podmiotem dostarczającym ryby i przetwory rybne wraz z załącznikami. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego poinformował wnioskodawcę, iż w ocenie organu dokumenty wskazane w pkt 1-5 powyższego wniosku nie stanowią informacji publicznej. Udostępnieniu w tym trybie podlega jedynie informacja wymieniona w pkt 6 wniosku. Wraz z odpowiedzią organ przekazał wnioskodawcy kopię umowy z dnia [...] marca 2021 r., której dotyczył pkt 6 wniosku. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. R.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej m.in. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r., zarzucając naruszenie przepisów normujących dostęp do informacji publicznej oraz wnosząc o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie organowi grzywny, o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a także o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarządzeniem z dnia 23 września 2021 r. skargi R.A. zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. zostały rozdzielone w ten sposób, iż przedmiot rozpoznania w sprawie niniejszej stanowi skarga na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem datowanym na [...] kwietnia 2021 r., natomiast skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z pozostałymi wnioskami wymienionymi w tym piśmie zostały wyłączone do odrębnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje m.in. bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, w której dany podmiot mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez przepisy prawa nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale również w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. i art. 52 § 2 p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w postępowaniu administracyjnym w postaci ponaglenia, w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa (wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18). Wprawdzie dodany wówczas art. 53 § 2b p.p.s.a. mógłby sugerować, że każda skarga na bezczynność lub przewlekłość niezależnie od rodzaju sprawy, której ona dotyczy, powinna zostać poprzedzona ponagleniem, to jednak mając na uwadze, że ponaglenie jest środkiem prawnym uregulowanym w k.p.a., przepis ten znajduje zastosowanie tylko w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłość, toczących się w oparciu o przepisy k.p.a. Sprawa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie jest natomiast sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Tryb udostępniania informacji w całości reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w niej odesłanie do przepisów k.p.a. jest bardzo wąskie i dotyczy wyłącznie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji i decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Wobec powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Powołana ustawa stanowi rozwinięcie i realizację konstytucyjnej oraz konwencyjnej zasady obywatelskiego dostępu do informacji publicznej, wedle której informacja publiczna jest jawna i dostępna, poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty przez użycie zwrotu "w szczególności". Sprawia to, że dostęp do informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich lub jest w ich posiadaniu. Za takowe uznaje się bowiem wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. W myśl art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1064 ze zm., dalej w skrócie u.s.w.) Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną. Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 53 ze zm.) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Zgodnie z art. 7 pkt 3 u.s.w. organem Służby Więziennej jest dyrektor zakładu karnego. Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej są m.in. zakłady karne (art. 8 ust. 1 pkt 3 u.s.w.). Z kolei koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa (art. 6 u.s.w.). W myśl art. 13 ust. 1 u.s.w. zakładem karnym kieruje dyrektor. Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego należy m.in. realizacja zadań wynikających z innych ustaw (art. 13 ust. 2 pkt 7 u.s.w.). W świetle treści powyższych przepisów Dyrektor Zakładu Karnego spełnia przesłanki do uznania go za podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność wskazanego wyżej organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wynikającej z wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. Odnośnie pkt 1 omawianego wniosku należy zwrócić uwagę, iż w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Raport stanu żywionych (podstawowy i uzupełniający) oraz asygnata rozchodowa są dokumentami w zakresie żywienia ludzi i zwierząt, wymienionymi w § 16 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Dokumenty te stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Stąd też organ powinien rozpoznać wniosek skarżącego w zakresie jego pkt 1 – bądź to przez udostępnienie żądanej informacji publicznej, z uwzględnieniem ewentualnej anonimizacji raportu stanu żywionych w zakresie, w jakim zawiera on dane dotyczące prywatności osób fizycznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (o ile oczywiście dokument ten zawiera takie dane), bądź to przez ewentualne wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w części dotyczącej raportu stanu żywionych, o ile anonimizacja raportu pozbawiłaby ten dokument waloru informacyjnego (por. przykładowo wyrok NSA z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie pkt 3 wniosku wskazać należy, iż dokumentacja w postaci atestów urządzeń wykorzystywanych w Zakładzie Karnym do badania obecności alkoholu w organizmie niewątpliwie służy do realizacji przez tę placówkę penitencjarną zadań o charakterze publicznym. Są to informacje dotyczące funkcjonowania zakładu karnego, a więc stanowiące informację publiczną (por. wyroki WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2018 r., II SA/Po 485/18 oraz z 13 lipca 2021 r., II SAB/Po 19/21). Odnośnie pkt 4 wniosku wskazać trzeba, iż żądany dokument w postaci kopii protokołu kontroli poziomu cen towarów stosowanych w kantynie tutejszej jednostki penitencjarnej z cenami tych towarów na rynku lokalnym za IV kwartał 2020 roku, sporządzany (jak wynika z ogólnie dostępnych danych, do których Sąd sięgnął, albowiem organ nie wskazał w odpowiedzi na skargę podstawy sporządzania tego dokumentu) na podstawie wytycznych Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu organizacji i zasad funkcjonowania punktów sprzedaży dla osób osadzonych, również stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.d.i.p. Dokument ten ma bowiem niewątpliwie związek z realizacją przez placówkę penitencjarną zadań o charakterze publicznym. Co więcej, okoliczność, że docelową grupą nabywców w kantynach zakładów karnych są w szczególności osoby osadzone w tych zakładach, stanowi dodatkowy argument przemawiający za uznaniem protokołów kontroli poziomu cen towarów w tych kantynach za informację publiczną. Odnośnie pkt 5 wniosku (dotyczącego zarządzenia nr 41/II/2019 Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 14 czerwca 2019 r. w sprawie określenia przedmiotów niedozwolonych, ich ocechowania, miejsc przechowywania, trybu kontroli ich wykorzystania oraz miejsc i zasad deponowania przedmiotów niedozwolonych w Zakładzie Karnym oraz w Oddziale Zewnętrznym i w Oddziale Zewnętrznym) wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, m.in. o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Zarządzenie to również stanowi informację publiczną, zwłaszcza że jego treść może dotyczyć ustawowych obowiązków czy uprawnień osadzonych (np. na podstawie upoważnień zawartych w ustawie konkretyzować sposób realizacji tych obowiązków i uprawnień). Należy tu jednakże zastrzec, iż jeśli omawiane zarządzenie objęte jest klauzulą niejawności bądź zawiera elementy objęte taką klauzulą, wówczas organ rozpoznając wniosek skarżącego w tym zakresie, powinien rozważyć zastosowanie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się do argumentacji organu dotyczącej pkt 1, 3, 4 oraz 5 wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r., zawartej w udzielonej skarżącemu odpowiedzi na wniosek oraz w odpowiedzi na skargę na temat dokumentów o charakterze wewnętrznym, organizacyjnym wskazać należy, iż przywołane przez organ na jej poparcie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczą innych kwestii (księgi wejść i wyjść, protokołów posiedzeń komisji, wewnętrznej korespondencji mailowej w jednostce organizacyjnej itp.). Ponadto żądania zawarte pkt 1, 3, 4 oraz 5 omawianego wniosku dotyczą dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. Tym samym argumentacja organu w tym zakresie nie mogła wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jako bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej traktuje się nie tylko niezałatwienie wniosku, ale jak wynika z orzecznictwa sądowego, również udostępnienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do wniosku (wyrok WSA w Szczecinie z 10 stycznia 2013 r. II SA/Sz 51/12). W świetle powyższych rozważań, skarga podlegała uwzględnieniu w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji publicznej, gdyż organ udzielając odpowiedzi w sposób niepełny, ogólnikowy, nie załatwił wniosku we właściwy sposób, co prowadzi do konkluzji, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie pkt 1, 3, 4 oraz 5 wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r., w określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt I wyroku). Organ powinien załatwić wniosek skarżącego, czy to poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej, czy to poinformowanie, gdzie objęte wnioskiem informacje zostały opublikowane (o ile taka publikacja miała miejsce, np. w Biuletynie Informacji Publicznej), poinformowanie, iż udostępnienie żądanych informacji jest niemożliwe z innych względów (np. z powodu ich nieposiadania przez organ), ewentualnie poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej, o ile zachodzą ku temu ustawowe przesłanki. Jednocześnie w ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Odnośnie natomiast pkt 2 wniosku (zawierającego żądanie udostępnienia skarżącemu kopii dokumentów potwierdzających prawo wykonywania zawodu przez dwóch lekarzy dentystów zatrudnionych w Zakładzie Karnym, tj: dyplomu ukończenia akademii medycznej na kierunku lekarsko-dentystycznym, zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza dentysty, zaświadczenia o posiadanych specjalizacjach, zaświadczenia o wpisie do rejestru okręgowej izby lekarskiej) należy stwierdzić, iż żądana dokumentacja nie stanowi informacji publicznej. Posiadanie odpowiedniego wykształcenia lub kwalifikacji do wykonywania określonego zawodu nie jest bowiem informacją publiczną dostępną dla każdego. Konsekwencją uznania, że uprawnienia do wykonywania określonego zawodu lub wykształcenie danej osoby wchodzi w zakres informacji publicznej, byłaby możliwość udostępniania dokumentów potwierdzających ich uzyskanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu podmiotowi. Jest to zbyt daleko idące. Sąd dostrzega fakt, że wykonywanie pewnych zawodów lub profesji związane jest ze świadczeniem usług w pewnym sensie o charakterze publicznym. Tytułem przykładu można wskazać lekarzy, kierowców zawodowych, nauczycieli, itp. Świadczenie takich usług nie uprawnia jednak każdego podmiotu do żądania udostępnienia dokumentów potwierdzających kwalifikacje czy uprawnienia do ich świadczenia w trybie u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2013 r., II SAB/Gd 36/13). Stąd też nie jest informacją publiczną nośnik informacji w formie dokumentu prywatnego, np. dyplom ukończenia uczelni (wyrok NSA z 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I OSK 683/09), przy czym w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzenie to należy odnieść również do pozostałych dokumentów wymienionych w pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Dokument prywatny skierowany do organu przez osobę ubiegającą się np. o zatrudnienie w danej jednostce organizacyjnej nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został skierowany do tego organu. Fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 28 stycznia 2021 r., II SAB/Sz 54/20). Słusznie zatem Dyrektor Zakładu Karnego, odnosząc się do pkt 2 wniosku skarżącego stwierdził, że w tym zakresie nie dotyczy on informacji publicznej. Ponadto Sąd nie przychylił się do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w związku z zaistniałą w sprawie bezczynnością. Z literalnej wykładni art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika bowiem, iż wymierzenie takiej grzywny zależy od uznania sądu (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony). Ponadto należy mieć na względzie, iż środek ten powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach bezczynności w załatwieniu sprawy. Tym samym chodzi o sytuacje, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto musi istnieć uzasadniona obawa, że bez dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, co wykluczało celowość wymierzenia organowi grzywny. W konsekwencji skargę w części obejmującej pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r., jak również w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny oraz w zakresie żądania zasądzenia kosztów postępowania (skarżący nie poniósł w niniejszej sprawie kosztów wymienionych w art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.) oddalono w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).