II SAB/Go 2/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.S. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi R.S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia przywrócić termin do usunięcia braku formalnego skargi. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego złożonej skargi poprzez podanie w terminie 7 dni swojego numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 stycznia 2021 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwanie skarżący zamieścił informację, iż nie ma możliwości odpowiedzi, gdyż decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego ma zakaz wysyłania korespondencji. W dniu 5 marca 2021 r. do Sądu wpłynął wniosek R.S. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W odrębnym piśmie załączonym do wniosku skarżący uzupełnił brak wniesionej przez siebie skargi poprzez podanie numeru PESEL. We wniosku R.S. podał, że w dniu 29 stycznia 2021 r. oddał administracji Aresztu Śledczego do wysłania korespondencję do Sądu, jednakże Dyrektor AŚ odmówił jej wysłania. Pismem sądowym z dnia [...] maja 2021 r. zwrócono się do Dyrektora Aresztu Śledczego o wskazanie, czy R.S. w miesiącu styczniu i lutym 2021 r. dysponował jakimikolwiek środkami pieniężnymi, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2021 r. Dyrektor AŚ podał, że w okresie od [...] czerwca 2020 r. do [...] lutego 2021 r., tj. w czasie pobytu w AŚ, skarżący nie posiadał żadnych własnych środków finansowych. Organ zaznaczył też, że skarżący odmówił podjęcia odpłatnego zajęcia w Areszcie Śledczym pomimo tego, że pozwoliłoby mu to uzyskać środki finansowe m. in. na prowadzenie swojej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Zdaniem Sądu, w złożonym wniosku skarżący wskazał na okoliczność, która uprawdopodobnia brak jego winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wskazał bowiem na niemożność osobistego wysyłania korespondencji w związku z przebywaniem w areszcie śledczym oraz odmową wysłania korespondencji przez administrację aresztu, co uniemożliwiło mu wywiązanie się z powyższego zobowiązania. Jako osoba, która wskutek pozbawienia wolności, ma możliwość wysyłania korespondencji wyłącznie za pośrednictwem zakładu karnego, której go pozbawiono, skarżący uprawdopodobnił, że nie był w stanie wykonać zobowiązania Sądu w terminie. Dopiero po przeniesieniu do Zakładu Karnego skarżący uzyskał możliwość skutecznej wysyłki korespondencji do Sądu, co wykorzystał składając wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi i jednocześnie uzupełniając go przez wskazanie numeru PESEL. Ponadto z pisma Dyrektora AŚ z dnia [...] maja 2021 r., wynika, że podczas pobytu w tamtejszej jednostce skarżący nie posiadał żadnych własnych środków pieniężnych. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.