II SAB/Go 203/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. We wniosku z dnia [...] października 2019 r. skierowanym drogą elektroniczną do Starosty [...], J.K. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. wszystkich umów i aneksów zawartych z firmą I., 2. wszystkich faktur wystawionych na firmę I. Informacja i zeskanowane dokumenty miały być przesłane na adres e-mail [...]. W odpowiedzi pismem z [...] października 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że nieprecyzyjny sposób sformułowania wniosku, bez podania jakiego okresu dotyczy informacja, nie pozwala na określenie zakresu żądania i powoduje, że żądanie nie może być potraktowane jako wniosek o dostęp do informacji publicznej. W dniu 31 października 2019 r. wnioskodawca skierował do organu pismo, w którym zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wszystkich faktur wystawionych przez firmę I. W odpowiedzi pismem z [...] listopada 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że nieprecyzyjny sposób sformułowania wniosku, bez podania jakiego okresu dotyczy oraz podmiotu na rzecz którego wystawiono faktury, nie pozwala na określenie zakresu żądania, co powoduje, że żądanie nie może być potraktowane jako wniosek o dostęp do informacji publicznej. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc w niej o zobowiązanie organu do pełnego załatwienia wniosku z dnia [...] października 2019 r. doprecyzowanego w dniu 31 października 2019 r. i orzeczenie, że Starosta dopuścił się bezczynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, przez niezrealizowanie wniosku o udostepnienie informacji o działalności podmiotu zobowiązanego, - art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej jako u.d.i.p.) w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna jest udostępniana na wniosek przez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niezrealizowaniu złożonego wniosku z powodu nieprecyzyjnego zakresu żądania, podczas gdy treść wniosku nie budziła wątpliwości. W uzasadnieniu skargi J.K. podkreślił, że aby żądanie nie mogło zostać potraktowane jako wniosek o dostęp do informacji publicznej musi być sformułowane w sposób mylący, dwuznaczny, nieprecyzyjny do tego stopnia, że niemożliwe jest ustalenie jego zakresu. Zdaniem skarżącego zawarte w jego wniosku sformułowania są jednoznaczne i nie powinny budzić wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019. 2325, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r., uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej stan bezczynności ma miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może mieć dowolną postać, o ile zaś wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Mimo zatem, że wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym, to jednak minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 2889/12). W związku z tym przyjmuje się, że żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (zob. M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świcie, Warszawa 2014, s. 447). W sytuacji gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., I OSK 59/17). W ocenie Sądu wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony przez skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji. Mianowicie z treści wniosku nie wynikało jakich umów zawartych z firmą I. wniosek dotyczy, w szczególności z jakiego okresu. Jeżeli przyjąć, że wnioskodawcy chodziło o wszystkie umowy zawarte z tą firmą przez Powiat, to teoretycznie mógłby to być okres nawet od daty powstania powiatu. Z treści wniosku nie wynika też jakich faktur wniosek dotyczy. Z brzmienia wniosku z [...] października 2019 r. wynikało, że chodzi o wszystkie faktury, których płatnikiem była firma I., przy czym nie określono podmiotu wystawiającego faktury, natomiast z pisma z [...] października 2019 r. uzupełniającego wniosek wynikało, że chodzi o wszystkie faktury, w których wystawiającym była firma I., ale nie określono kto miał być płatnikiem. Przy tym w jednym i drugim przypadku nie wiadomo dlaczego wszystkimi fakturami firmy I. miałby dysponować organ. Ponieważ, jak wskazano wyżej, organ nie miał możliwości wezwania do uzupełnienia braków wniosku w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., za wystarczająca formę odniesienia się do takiego wniosku, należało uznać pisma organu z [...] października 2019 r. i [...] listopada 2019 zawiadamiające o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06). Reasumując należy stwierdzić, że złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej był na tyle nieprecyzyjny, że organ nie miał możliwości rozpoznania żądania w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym brak było podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej skarżącemu. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.