II SAB/Go 216/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2021 r. Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie umożliwienia mu zapoznania się z dokumentacją procesową z uwagi na brak możliwości jej odczytania na wyznaczonym stanowisku komputerowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi podając, iż wniosek, na który powołuje się skarżący nie wpłynął do Dyrektora Zakładu Karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek z dnia [...] lutego 2021 r., którego rozpoznania domagał się skarżący w ogóle nie został przedłożony organowi, tzn. Dyrektorowi Zakładu Karnego. W okresie od dnia [...] stycznia 2021 r. do dnia [...] lutego 2021 r. odnotowano w dzienniku korespondencyjnym Zakładu Karnego łącznie 33 prośby Z.S., w tym 3 kierowane do Dyrektora tego Zakładu, lecz żadna z nich nie dotyczyła przedmiotu skargi, tj. zapoznania się z dokumentacją procesową z uwagi na brak możliwości jej odczytania na wyznaczonym stanowisku komputerowym. W powyższej sytuacji brak jest w istocie przedmiotu zaskarżenia, co skutkować musi uznaniem wniesionej w niniejszej sprawie skargi za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a w konsekwencji jej odrzuceniem. Na marginesie wskazać także należy, że sądowi z urzędu wiadomym jest, iż skarżący składa do różnych sądów w Polsce liczne skargi dotyczące organizacji i działalności zakładów karnych, w których przebywa, a powołane w nich okoliczności wskazują, iż winny one być skierowane do właściwych w tym zakresie organów, którym w pierwszej kolejności jest sędzia penitencjarny, sprawujący – zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 676 ze zm.) – nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej, tymczasowego aresztowania, zatrzymania, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie psychiatrycznym. Poza tym wszelkie prośby i wnioski dotyczące działalności jednostki organizacyjnej Służby Więziennej załatwia kierownik tej jednostki w ramach prowadzonej przez siebie działalności (§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 647 ze zm.), natomiast skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza lub pracownika Służby Więziennej, załatwiają w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych odpowiednio: kierownik danej jednostki organizacyjnej, dyrektor okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości (§ 3 rozporządzenia) i to do tych podmiotów skarżący winien kierować wszelkie wnioski i uwagi dotyczące danej jednostki organizacyjnej. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak we wstępie.