II SAB/Go 23/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.L. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na bezczynność Starosty S. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 czerwca 2010 r., J.Ł. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Dnia 25 czerwca 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku J.Ł. podała, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1.092 zł (netto). Skarżący wskazał, że posiadany dochód nie wystarcza na utrzymanie, zakup lekarstw. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej J.Ł. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości majątkowe. Należy wskazać, że skarżący z tytułu emerytury dysponuje dochodem w wysokości 1.092 zł (netto). Zważyć trzeba, że skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym znajdującym się w złym stanie technicznym. Z treści formularza PPF wynika, że nie posiada on oszczędności ani majątku. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji materialnej. W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że środki pieniężne pozwalają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Reasumując należy stwierdzić, że J.Ł. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.