II SAB/Go 23/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej radcy prawnego J.P.-K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej sporządzenie opinii o bezzasadności wnoszenia zażalenia w sprawie ze skargi S.K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim radcy prawnemu J.P.-K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej sporządzenie opinii o bezzasadności wnoszenia zażalenia. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 23/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę S.K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku. W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. Referendarz Sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych jako pełnomocnika skarżącej wskazał radcę prawnego J.P.-K.. W dniu 30 czerwca 2016 r. do Sądu wpłynęła sporządzona przez pełnomocnika skarżącej opinia w sprawie bezprzedmiotowości wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik wskazał w opinii na stan faktyczny i prawny w sprawie, następnie dokonując analizy uznał rozstrzygnięcie Sądu za uzasadnione i prawidłowe, nie znajdując podstaw do wniesienia zażalenia. W końcowej części opinii pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia w związku z pomocą udzieloną skarżącej oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805); dalej; rozporządzenie. Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie nowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Skoro ustawodawca w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. wskazał, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego nowego rozporządzenia (czyli przed dniem 2 listopada 2016r.) należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, to w niniejszej sprawie, w której Sąd I instancji wydał wyrok w dniu 9 września 2015 r., a więc przed wejściem w życie nowego rozporządzenia (2 listopada 2016 r.) należy stosować przepisy rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Jak stanowi § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 - 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy /.../ ( § 4 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia, opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł. Przyjąć należy, iż w sytuacji, gdy w sprawie podjęte zostało postanowienie, na które przysługuje zażalenie, wyznaczonemu radcy prawnemu należy się co do zasady wynagrodzenie zarówno z tytułu sporządzenia i wniesienia zażalenia na to postanowienie, jak i z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do jego wniesienia. Nie stwierdzając zaistnienia przesłanek podwyższenia przyznawanej opłaty, o których mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia, należało ją więc ustalić w wysokości 120 zł. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, zostaje ona podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z tych względów, na podstawie art. 250 p.p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit "d" oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Sąd orzekł jak w sentencji.