II SAB/Go 25/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego, domagając się w niej wydania orzeczenia, w którym Sąd zobowiąże organ do przestrzegania terminów przy rozpatrywaniu wniosków strony o przyznanie pomocy finansowej. Wezwany do wykazania, iż przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie w trybie art. 37 kpa na bezczynność wskazanego wyżej organu, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione, T.C. nie udzielił odpowiedzi w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem, wobec okoliczności, iż przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, wyjaśnić należy, iż środkiem zaskarżenia, wskazanym w art. 52 § 1 p.p.s.a. - w takim przypadku - jest zażalenie do organu wyższego stopnia, o którym art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej jako "kpa". Zgodnie bowiem z przepisem art. 37 § 1 kpa stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji, gdy ww. organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Stosownie do treści art. 17 pkt 1 kpa organem wyższego stopnia, o którym mowa także w art. 37 § 1 in fine kpa, wobec organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze. Obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą (art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia jakie przysługiwały mu w przedmiotowej sprawie, gdyż nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 kpa. Wezwany przez Sąd do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wniósł do SKO zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa, pod rygorem przyjęcia, iż takiego zażalenia nie wnosił, T.C. nie udzielił żadnej odpowiedzi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 22 maja 2013 r., co oznacza iż termin do wykonania powyższego wezwania Sądu upłynął dla skarżącego z dniem 29 maja 2013 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął bezskutecznie. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Jedną z objętych tym przepisem "innych przyczyn" jest właśnie niewyczerpanie środków zaskarżenia przewidzianych w art. 52 p.p.s.a. , w tym przypadku zażalenia z art. 37 kpa. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie znaleziono podstaw, aby skorzystać z uprawnień przyznanych w art. 155 p.p.s.a.