II SAB/Go 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G.D. na przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) na wniosek G.D., na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: P.b), decyzją z [...] grudnia 2010 r., nr [...] nakazał E sp. z o. o, w linii elektroenergetycznej średniego napięcia, odcinek: stacja trafo [...] – słup linii głównej nr [...], odgałęzienia idące w kierunku działki nr [...], wymienić drewniane słupy na sprawne technicznie w terminie 100 dni od daty otrzymania decyzji. Wnioskiem z [...] maja 2012 r., uzupełnionym pismem z [...] sierpnia 2012 r., G.D. (współwłaściciel działki nr [...]), powołując się także na działanie w imieniu M.H., zwrócił się do .Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2010r. Zdaniem wnioskodawcy wtargnięcie na jego nieruchomość bez jego pozwolenia w celu postawienia nowych słupów betonowych w miejsce drewnianych, stanowi rażące naruszenie prawa, tj. Konstytucji PR i przepisów P.b. Postanowieniem z [...] lipca 2012r. nr [...] WINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2010r., nr [...]. Organ uznał, że skoro sprawa dotyczy usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego – linii elektroenergetycznej średniego napięcia, to Z. i G.D., w świetle art. 61 P.b, mówiącego o obowiązkach właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, nie posiadają w tej sprawie interesu prawnego. Na to postanowienie Z. i G.D. złożyli zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB). GINB postanowieniem z [...] sierpnia 2012r., nr [...] uchylił postanowienie WINB z [...] lipca 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WINB. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie GINB stwierdził, że wnioskodawcy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2010 r., nr [...] posiadają interes prawny w sprawie stanu technicznego przebiegającej m.in. nad ich nieruchomością linii elektroenergetycznej oraz słupów usytuowanych na terenie ich działki. Decyzją z [...] października 2012r., nr [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010r., nr [...], wskazując, że decyzja wydana na podstawie art. 66 P.b nie jest obarczona wadą skutkującą jej nieważnością. Od tej decyzji odwołali się Z. i G.D.. GINB decyzją z [...] grudnia 2012r., nr [...] uchylił decyzję WINB z [...] października 2012r., nr [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. GINB wskazał, że nie ma wątpliwości co do faktu, że wnioskodawcą w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010 r., nr [...] jest Z.D. i G.D., to jednak w aktach sprawy brak jest wniosku M.H., który upoważniałby właściwy organ do wszczęcia, na wniosek tego podmiotu, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. 20 grudnia 2012r. do WINB wpłynęło pismo z [...] grudnia 2012r. podpisane przez G.D. ze wskazaniem, że występuje z upoważnienia M.H.. Do pisma dołączono potwierdzone notarialnie pełnomocnictwo z [...] grudnia 2012r., udzielone G.D. przez M.H.. Decyzją z [...] lutego 2013 r., nr [...] WINB ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010 r., nr [...], przyjmując, że w sprawie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2010 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r., nr [...] GINB po rozpoznaniu zażalenia G.D. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez WINB, uznał zażalenie za nieuzasadnione. G.D. złożył skargę na przewlekłość postępowania WINB. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 28 maja 2012 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010 r., nr [...] organ ten od 7 miesięcy nie załatwił sprawy. W ocenie skarżącego działanie WINB polega jedynie na ruchach pozornych, by uniknąć formalnie bezczynności. Zdaniem skarżącego sam fakt, że WINB "podchodzi" do sprawy już trzeci raz (dwa razy decyzji WINB były uchylone przez GINB) już świadczy o niekompetencji lub celowej obstrukcji sprawy, względnie działania tych negatywnych czynników jednocześnie. Odpowiadając na skargę WINB opisując przebieg postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2010r., nr [...], wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) obejmuje również przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 § 1 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie G.D. przedmiotem swojej skargi do Sądu uczynił przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010r., nr [...], którą to decyzją organ nakazał E sp. z o. o, w linii elektroenergetycznej średniego napięcia, odcinek: stacja trafo [...] – słup linii głównej nr [...], odgałęzienia idące w kierunku działki nr [...], wymienić drewniane słupy na sprawne technicznie w terminie 100 dni od daty otrzymania decyzji. Skarga ta okazała się nieuzasadniona albowiem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie miała miejsca przewlekłość. W literaturze przyjmuje się, że przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 K.p.a, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego, a w szczególności – konieczność wywiązania się z pewnych obowiązków procesowych przez stronę (np. przedłożenia przez nią dokumentacji niezbędnej dla podjęcia decyzji lub wzięcia udziału w czynnościach dowodowych), bądź gdy bieg terminu jest zatrzymany (Zbigniew Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 6/2011, s. 33). W orzecznictwie podnosi się natomiast, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania istnieje zatem wówczas, gdy można organowi skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przewlekłością mamy zatem do czynienia gdy organ podejmuje czynności pozorne, nieistotne dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postepowania należy odróżnić od bezczynności organu administracji publicznej. Bezczynność organu oznacza bowiem zaniechanie jakichkolwiek działań zmierzających do załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie pierwotny wniosek skarżącego z [...] maja 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010 r., nr [...] wpłynął do WINB [...] maja 2012r. Pierwsze rozstrzygnięcie w sprawie organ wydał [...] lipca 2012 r. Następnie w związku z postanowieniem GINB z [...] sierpnia 2012r. akta sprawy zostały przekazane do WINB 24 sierpnia 2012r. i organ ten wydał kolejne rozstrzygnięcie w sprawie – decyzję z [...] października 2012 r. To rozstrzygnięcie także zostało uchylone przez GINB – decyzją z [...] grudnia 2012 r. i akta zostały przekazane do WINB 18 grudnia 2012 r. Kolejne zaś rozstrzygnięcie organ wydał [...] lutego 2013 r. odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2010r. W międzyczasie także GINB rozpoznając zażalenie skarżącego na przewlekłość prowadzonego postepowania postanowieniem z [...] stycznia 2013 r., uznał to zażalenie za nieuzasadnione. Powyższe pozwala na przyjęcie, że WINB niewątpliwie nie rozpoznał sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. Nie można jednak zdaniem Sądu, a tego domaga się skarżący, przypisać mu przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Owszem, WINB nie załatwił sprawy w terminie, lecz nie podejmował czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ wydawał w sprawie rozstrzygnięcia merytoryczne, wprawdzie nie są one zgodne z wolą skarżącego, jednak nie świadczy to o przewlekłym prowadzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] maja 2012 r. Także sama okoliczność uchylania przez GINB rozstrzygnięć WINB nie może świadczyć o przewlekłym prowadzeniu postepowania przez ten organ. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a, w myśl którego, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.