II SAB/Go 26/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.H. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie podziału lub rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. H.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. W wyniku podjętych czynności procesowych Sąd ustalił, że przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie podziału lub rozgraniczenia nieruchomości działki nr [...]. W toku czynności wstępnych Sąd wezwał pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżącą do wykazania, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza, złożyła na podstawie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2016r. poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie stronie w dniu 18 marca 2016 r. Z analogicznym pytaniem Sąd zwrócił się także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (wezwanie z dnia [...] marca 2016 r.), a także do Burmistrza Gminy (wezwanie z dnia [...] marca 2016 r.). Po mimo upływu zakreślonego w wezwaniu z dnia [...] marca 2016 r. terminu do wykazania, że strona przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła zażalenie do właściwego organu w trybie art. 37 k.p.a., skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi w tym zakresie. Z kolei z wyjaśnień udzielonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]) oraz przez Burmistrza Gminy ( pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]) wynika, że strona skarżąca nie złożyła do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza zawsze analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego, a także czy strona skarżąca wyczerpała, przed wniesieniem skargi, przysługujące jej środki prawne zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako "p.p.s.a."), zaś wniesiona skarga nie jest obarczona brakami formalnymi i została prawidłowo opłacona. W przypadku, gdy przedmiotem skargi wniesionej do sadu administracyjnego jest bezczynność organu administracji publicznej, wniesienie tej skargi do sądu musi być zawsze poprzedzone wniesieniem do tego organu wyższego stopnia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ( w przypadku braku organu wyższego stopnia, wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego bezpośrednio do organu, którego zarzut bezczynności dotyczy), co stanowi o wykorzystaniu środków prawnych przysługujących stronie w zakresie zwalczania bezczynności organu. Zgodnie bowiem z powołanym art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia (lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi przesłankę skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy, wobec którego zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium odwoławcze. Jak wynika z ustaleń poczynionych w niniejszej przez Sąd w oparciu o przesłane przez organy- Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Burmistrza Gminy, a także wyjaśnienia udzielone przez te organy, skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci zażalenia (ani też nie złożyła ewentualnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Okoliczność ta wyłącza możliwość merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, i czyni skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe skargę tą, jako niedopuszczalną z innych przyczyn, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.