II SAB/Go 28/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zakończenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. M.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zakończenia postępowania w sprawie robót budowlanych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – zwanej dalej "k.p.a.") do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36, pod rygorem odrzucenia skargi. Odrębnym zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 200 zł, również pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 11 kwietnia 2016 r. W dniu 21 kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo M.N. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. należało wnieść do organu nadrzędnego, czyli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazany środek prawny stanowi środek zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po jego wyczerpaniu skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wobec powyższego M.N. została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto, zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W świetle natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W związku z powyższym, odrębnym zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 200 zł, również pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca oba wezwania została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 11 kwietnia 2016 r., od dnia następnego zaczął zatem biec termin do udzielenia przez skarżącą stosownej informacji oraz uiszczenia wpisu i upłynął bezskutecznie w dniu 18 kwietnia 2016 r. W dniu 21 kwietnia 2016 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo M.N., w którym skarżąca wniosła o "wycofanie" skargi. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga nie mogła otrzymać dalszego biegu wskutek niewyczerpania wszystkich środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w administracyjnym toku instancji oraz wskutek jej nieopłacenia, należało uznać, że nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego nie jest dopuszczalne jej cofnięcie. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowiono o odrzuceniu skargi.