II SAB/Go 29/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Zarządu Zakładu [...] spółki z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Zarząd Zakładu [...] spółki z o.o. do załatwienia wniosku skarżącego J.K. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Zakładu [...] spółki z o.o. na rzecz skarżącego J.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017r. J.K. zwrócił się do Zakładu [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wszystkich dokumentów na podstawie których przyznano nagrody Prezesowi Zarządu od 2010 r. do 2016 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Prezes Zarządu Zakładu [...] wskazał, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 7 dni, organ wezwał wnioskodawcę do wykazania: 1) dlaczego żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, 2) do wskazania kryteriów wytworzenia tej informacji ( użyte we wniosku określenie "wszystkich" dokumentów jest zbyt ogólne, nieprecyzyjne; w takiej sytuacji organ wytwarzający informację publiczną nie jest uprawniony do wyinterpretowania zamiaru wnioskodawcy). J.K. wniósł skargę na bezczynność Zakładu [...] w załatwieniu jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi nie została wydana decyzja odmowna udzielenia informacji, ani nie udostępniono żądanej informacji. Skarżący podważał stanowisko organu co do oceny, że wnioskowane informacje mają charakter przetworzony. Wskazał, że ilość dokumentów na podstawie których dokonano wypłaty nagród we wskazanym okresie nie może przekraczać kilkunastu. W ocenie skarżącego wnioskowana informacja ma charakter prosty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu żądana informacja ma charakter przetworzony, dlatego na podstawie art. 3 ust. 1pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wezwał skarżącego do wykazania, że jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego oraz do wskazania kryteriów wytworzenia tej informacji. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na skierowanego wezwanie. W ocenie organu zarzut bezczynności nie jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucił Zakładowi [...] sp. z o.o. bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] lutego 2001 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji, na podstawie której w latach 2010 – 2016 przyznano nagrody Prezesowi Zarządu. Sądowa kontrola w określonym w skardze zakresie ma oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm.) – dalej udip. W myśl art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 ustawy), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 ustawy). Możliwe jest również umorzenie postępowania poprzez wydanie decyzji w myśl art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Zgodnie z treścią art. 13 cytowanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Z bezczynnością mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności. Bez znaczenia pozostaje przy tym z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, w tym czy bezczynność była spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Na tle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnia się informację publiczną prostą oraz informację publiczna przetworzoną, przy czym informacja prosta nie jest informacją przetworzoną i odwrotnie – informacja przetworzona nie jest informacją prostą. Poszukując definicji informacji prostej, można uznać że taką informacją jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada ( wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1857/13). Informacja prosta to taka, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań) nie jest związane z koniecznością poniesienia znacznych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Udostępnienie informacji prostej nie wiąże się z koniecznością wykonania pewnych dodatkowych, ponadprzeciętnych czynności, które z informacji prostych tworzyłyby nową informację. Informacja prosta może być udzielona od razu w formie w jakiej jest w posiadaniu zobowiązanego, albo też może być udostępniona po pewnych zwykłych niewymagających większego wysiłku czynnościach (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1261/15). W analizowanej sprawie organ uznał, że wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną, dlatego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 udip wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadnia uzyskanie danej informacji publicznej. Nadto organ wezwał o wskazanie kryteriów wytworzenia wnioskowanej informacji publicznej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 udip prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący na skierowane do niego wezwanie nie odpowiedział. W tej sytuacji organ administracyjny winien wydać orzeczenie na podstawie art. 16 ust. 1 udip, który stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Powyższe jest konsekwencją przyjęcia przez organ, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, dalej - że organ do którego skierowano wniosek jest organem właściwym do jej udzielenia, a następnie jest konsekwencją ustalenia, że organ jest w posiadaniu żądanej informacji. Nie podejmując żadnej czynności w kierunku załatwienia wniosku skarżącego organ popadł w stan bezczynności. Jak wyżej podniesiono, a co w tym miejscu należy wskazać dla podkreślenia, załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może nastąpić poprzez: czynność materialno – techniczną polegająca na udostępnieniu informacji; skierowanie pisma informacyjnego do wnioskodawcy (w przypadku gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, gdy informacja publiczna jest powszechnie dostępna w sposób określony w tej ustawie, gdy organ nie jest w posiadaniu danej informacji publicznej lub nie jest właściwy do jej udzielenia); wydanie decyzji o odmowie udzielenia. Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie przewiduje zakończenia postępowania w formie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W tym stanie sprawy podniesiony w skardze zarzut należało uznać za zasadny. Trzeba w tym miejscu wskazać, że rozpatrując skargę na bezczynność organu sąd nie jest władny badać, czy przyjęta przez organ kwalifikacja danej informacji publicznej – jako informacji publicznej przetworzonej – jest prawidłowa. Sąd analizuje sprawę pod kątem bezczynności organu w załatwieniu wniosku, natomiast kwestia charakteru prawnego żądanej informacji może być przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 udip, czyli na decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej z powodu niewykazania, że udzielenie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku, Sąd zobowiązał Zarząd Zakładu [...] sp. z o.o. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd ocenił, że bezczynność organu nie miała rażącego charakteru, o czym orzekł w punkcie II sentencji wyroku. W opinii Sądu pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie sprawy. Jako bezczynność w sposób rażący naruszającą prawo należy kwalifikować stan, w którym organ nie podejmuje żadnych działań, przy czym czyni to z powodu zaniedbań oraz lekceważącego stosunku do ciążących na nim obowiązków. O tym czy dana sytuacja stanowi bezczynność w sposób rażący naruszający prawo decyduje całokształt okoliczności danej sprawy. Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie bezczynności organu nie można przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Dokonując takiej oceny należało wziąć pod uwagę okoliczność, że organ informował wnioskodawcę na piśmie o swoim stanowisku w sprawie, pozostając przy tym w przekonaniu że jest ono prawidłowe, nie było to zatem działanie złośliwe lub ignorujące. Sąd wziął również pod uwagę czasokres bezczynności, który był stosunkowo nieznaczny. O kosztach orzeczono w punkcie III sentencji wyroku, a orzeczenie w tym zakresie ma oparcie w art. 200 p.p.s.a.