II SAB/Go 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia odrzucić skargę. A.B. reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata M.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 14). Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wezwany został do wykazania w tym samym terminie, iż przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu skierował zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji, tj. do Komendanta Głównego Policji oraz do nadesłania do tutejszego Sądu odpisu wniesionego ewentualnie zażalenia, pod rygorem przyjęcia, iż takie zażalenie nie zostało złożone (k.15). Powyższe wezwania doręczone zostało skutecznie pełnomocnikowi skarżącego, na adres przez niego wskazany w skardze, w dniu [...] lutego 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18). Termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania odpisu zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa upłynął w dniu 13 lutego 2012 r. jednakże we wskazanym powyżej terminie skarżący, ani jego pełnomocnik nie uiścili wymaganego wpisu sądowego, ani też nie nadesłali wymaganego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis. Zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2011 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego – adwokata M.L. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wskazując jednocześnie na siedmiodniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać wykonany, pod rygorem odrzucenia skargi. Wysokość wpisu do uiszczenia, do którego zobowiązany został przez tutejszy Sąd skarżący, ustalona została na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosi 100 zł. Powyższe wezwanie do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego osobiście w dniu 6 lutego 2012 r. Tym samym ustawowy termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku upłynął w dniu 13 lutego 2012 r. W tym terminie jednakże wymagany wpis nie został uiszczony. Dodatkowo wskazać należy, iż skarżący wezwany został przez tutejszy Sąd do wykazania w terminie 7 dni wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi z dnia [...] stycznia 2012 r., poprzez wykazanie, iż przed jej wniesieniem skarżący skierował zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu nadrzędnego w stosunku do Wojewódzkiego Komendanta Policji, tj. do Komendanta Głównego Policji, pod rygorem przyjęcia, że takie zażalenie nie zostało złożone. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). W przypadku bezczynności organu w załatwieniu sprawy administracyjnej, zgodnie z art. 37 kpa, środkiem zaskarżenia, który strona winna wyczerpać przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest zażalenie. W myśl art. 17 kpa organem wyższego stopnia w rozumieniu kpa w stosunku do organów administracji publicznej innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego i wojewody, są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż złożenie przez skarżącego przedmiotowej skargi winno zostać poprzedzone wniesieniem przez niego zażalenia do organu wyższego stopnia, którym zgodnie z treścią art. 6 a ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), jest Komendant Główny Policji. Strona skarżąca nie wykazała, że przed dniem złożenia skargi do tutejszego Sądu skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie (w trybie art. 37 kpa) na bezczynność KWP, natomiast skarżący uczynił to dopiero po doręczeniu wezwania Sądu, pismem z dnia [...] marca 2010 r. Stąd Sąd stwierdził, że przed wniesieniem do tutejszego Sądu skargi na bezczynność KWP skarżący nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia – Komendanta Głównego Policji. W polskim systemie prawa sądowa kontrola administracji stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, wchodzący w grę dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy - w ocenie skarżącego - zawiodły. Sądy administracyjne powołane zostały do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego. Nie mogą one jednakże zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. Ustawodawca przewidział dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, co oznacza, że strona ma prawo oczekiwać dwukrotnego rozstrzygnięcia jej sprawy mieszczącej się w zakresie działania organów przez organy administracji publicznej dwóch instancji. Jeżeli organ uchyla się od załatwienia sprawy administracyjnej (także jeżeli w ocenie strony nie dokonuje tego we właściwej dla rozstrzygnięcia danej sprawy formie) stronie przysługuje środek ochrony - zażalenie do organu nadrzędnego. To ten organ, a nie sąd administracyjny, w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, wszczętej żądaniem strony. W takiej sytuacji, w ramach administracyjnego toku instancji, sprawa winna zostać rozstrzygnięta bez zbędnej zwłoki. Z tych powodów Sąd uznał, iż złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej, z pominięciem wniesienia omawianego zażalenia do organu wyższego stopnia czyli KGP jest przedwczesne. Skarga taka, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu przez Sąd bez możliwości merytorycznego zbadania jej zasadności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stanowisko takie ugruntowane jest w doktrynie oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r. Nr IV SAB 31/97). Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż pomimo niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący ma możliwość ponownego złożenia do tutejszego Sądu skargi w w/w przedmiocie, jednakże wniesienie jej będzie skuteczne tylko i wyłącznie przy zachowaniu wymogów formalnych określonych przepisami p.p.s.a. i po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa była wczesnej. Z tych względów na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.