II SAB/Go 38/15

Dnia 31 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania dotyczącego budowy budynku gospodarczego oraz wiaty p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. J.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, iż dotyczy ona postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], które nie zostało rozpatrzone. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący zwrócił się do PINB o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku z samowolą budowlaną polegającą na wzniesieniu budynku gospodarczego i wiaty na działce nr [...]. W dniu 16 stycznia 2015 r. J.D. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W wyniku rozpoznania tego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał je za uzasadnione, wyznaczając organowi pierwszej instancji dodatkowy trzydziestodniowy termin do załatwienia powyższej sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] PINB odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Po wniesieniu przez wnioskodawcę zażalenia na to rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując m.in., że w toku ponownego rozpoznania sprawy PINB powinien uwzględnić okoliczności wynikające z uzasadnienia tego postanowienia. Po wniesieniu przez J.D. opisanej na wstępie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wniósł do organu wyższego stopnia, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku z bezczynnością organu pierwszej instancji, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Wezwanie to zostało doręczone dnia 29 lipca 2015 r. (k. 17 akt sądowych), odebrała je synowa skarżącego jako dorosły domownik. Skarżący we wskazanym terminie nie odpowiedział na to wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zastosowanie znajduje art. 37 § 1 k.p.a., w myśl którego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższej regulacji dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej zależy każdorazowo od poprzedzenia jej opisanym wyżej zażaleniem do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie organem tym jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, co wynika z treści art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zażalenie to może być wniesione w każdym czasie, jednakże przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący zadośćuczynił powyższemu wymogowi, również on sam wezwany do wykazania tej okoliczności, nie uczynił tego w wyznaczonym terminie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, (k. 17 akt sądowych) wezwanie, o którym wyżej mowa, zostało doręczone synowej skarżącego jako dorosłemu domownikowi w dniu 29 lipca 2015 r. W myśl art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Wyznaczony skarżącemu termin rozpoczął swój bieg od dnia 30 lipca 2015 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 5 sierpnia 2015 r. Z uwagi na tę okoliczność należało uznać, że warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji w postaci uprzedniego wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie został spełniony. Niewykorzystanie przez stronę środka zaskarżenia, który powinien poprzedzać wniesienie skargi powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wprawdzie zażalenie skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. na niezałatwienie w terminie sprawy zainicjowanej jego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. o wszczęcie postępowania w związku z samowolą budowlaną polegającą na wzniesieniu budynku gospodarczego i wiaty na opisanej wyżej działce, jednakże zażalenia tego nie można uznać za dopełnienie wymogu wyczerpania środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. z dwóch następujących powodów. Po pierwsze, zażalenie to zostało rozpoznane postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], następnie PINB wydał w dniu [...] marca 2015 r. postanowienie znak [...] PINB, które jednak zostało uznane przez WINB jako organ wyższego stopnia za wadliwe i z tego powodu zostało uchylone. Należy zatem uznać, że zażalenie z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczyło bezczynności organu pierwszej instancji w okresie od złożenia wniosku z [...] grudnia 2014 r. do wydania postanowienia przez PINB w dniu [...] marca 2015 r. Po drugie natomiast, skarżący wyraźnie wskazał w treści skargi, iż dotyczy ona bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego związanej z postanowieniem WINB w dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] (przekazującym sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania), które nie zostało rozpatrzone. We wniesionej w niniejszej sprawie skardze skarżący kwestionuje zatem bezczynność organu pierwszej instancji w okresie po uchyleniu przez WINB w dniu [...] kwietnia 2015 r. uznanego za wadliwe postanowienia PINB. Aby skarga ta mogła zostać uznana za skutecznie wniesioną, należało poprzedzić ją kolejnym zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a., odnoszącym się do okresu bezczynności organu pierwszej instancji w okresie po [...] kwietnia 2015 r. Dodać jednak należy, iż odrzucenie w niniejszej sprawie skargi nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący, po wyczerpaniu trybu zaskarżenia tj. złożeniu opisanego wyżej zażalenia do WINB, ponownie wniósł skargę na bezczynność PINB która wówczas, pod warunkiem zachowania wymogów jej dopuszczalności, podlegać będzie merytorycznemu rozpoznaniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.