II SAB/Go 38/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Krzysztof Frączek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P.G. na bezczynność Szpitala [...] sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. P.G. zwrócił się do Szpitala [...] spółka z o.o. o udostępnienie, w formie kserokopii, dokumentacji medycznej małoletniego pacjenta D.G. – syna wnioskodawcy w zakresie wyników badań grupy krwi w związku z jego hospitalizacją na oddziale laryngologii tego szpitala. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. wnioskujący został poinformowany, że w okresie hospitalizacji D.G. na oddziale laryngologii (21 – 23 czerwca 2001 r.) nie były robione badania grupy krwi. Do pisma dołączono kserokopie karty informacyjnej leczenia szpitalnego i wyniki badań. W dniu 20 marca 2017 r. (data wpływu do Szpitala - 21 marca 2017 r.) P.G. złożył skargę do organu Szpitala wskazując, że nie otrzymał pełnej dokumentacji medycznej z leczenia jego syna to jest badania grupy krwi. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. zarząd spółki poinformował wnioskującego, że szpital nie dysponuje wynikami badań grupy krwi D.G., bowiem takie nie zostało przeprowadzone (podano rodzaje przeprowadzonych badań). 2. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. (data wpływu do Szpitala ta sama) P.G. złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Zarządu szpitala podając, że organ uchyla się od realizacji jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. W skardze podkreślono, że w podobnej sprawie ze skargi P.G. tutejszy sąd stwierdził bezczynność szpitala w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że szpital nie dysponuje wynikami badań grupy krwi D.G., hospitalizowanego na oddziale laryngologii w dniach 21 – 23 czerwca 2011 r. Wskazano, że badania takie nie były zlecone, ani też przeprowadzone, co wynika z dokumentacji medycznej znajdującej się w archiwum szpitala. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. ustosunkowującym się do odpowiedzi na skargę P.G. podtrzymał swoje stanowisko wskazując, że jest uprawniony do żądania dokumentacji medycznej syna, posiada interes prawny, a bezczynność podmiotu leczniczego jest rażąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez te organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. 4. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności w udostępnieniu skarżącemu informacji medycznej dotyczącej wyników badań grupy krwi syna skarżącego – D.G., którymi według twierdzeń skarżącego dysponuje szpital w związku z hospitalizacją D.G. na oddziale laryngologii w 2001 r. Przepis art. 26 ust. 1 i 27 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 186) reguluje obowiązki podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w zakresie udostępniania dokumentacji medycznej pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Na gruncie powołanych przepisów przyjmuje się, że zakład opieki zdrowotnej jest zakładem administracyjnym, który w określonym ta ustawą zakresie wykonuje funkcje z zakresu administracji publicznej, co wiąże się również z prawem do kontroli dostępu do informacji przed sądem administracyjnym. Generalnie należy zatem uznać, że, co do zasady, żądana informacja jest informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne. 5. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 1764, dalej powoływana jako u.d.i.p.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, albo gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, nie jest on zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji braku informacji oraz w wypadku, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, pismem informującym, mającym postać czynności materialno–technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. 6. Podkreślić należy, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (tak również m.in. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., OSK 1931/04). Zatem udzielenie wnioskującemu pisemnej informacji, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji (co w sprawie nastąpiło i zostało wyjaśnione im wykazane dołączonymi do pisma dokumentami) należy zakwalifikować jako zgodną z prawem formę realizacji prawa strony do informacji publicznej. Z dokumentów sprawy wynika bowiem, że szpital nie dysponuje żądaną informacją, co wykazano informacją Kierownika Pracowni Immunologii Transfuzjologicznej szpitala oraz dokumentami pozyskanymi z archiwum (karta informacyjna leczenia szpitalnego i wyniki badań). W tym zakresie dowody te, mające charakter dokumentów urzędowych, w braku dowodów przeciwnych zostały przez sąd uznane za wiarygodne i potwierdzające twierdzenia organu. Istotne dla tej konstatacji jest to, że postępowanie sądowoadministracyjne (inaczej niż postępowanie administracyjne, czy postępowanie o udzielenie dostępu do informacji publicznej) ma charakter kontradyktoryjny. Podmiot leczniczy wykazał przed sądem prawdziwość swoich twierdzeń, skarżący przedstawił tylko własne twierdzenia, nie znajdujące oparcia w dokumentacji medycznej, ani w jakimkolwiek innym dowodzie. Podkreślić również należy, że sytuacja w niniejszym sporze jest zasadniczo odmienna, niż w sprawie, na którą powołuje się skarżący (sprawa II SAB/Go 156/16 tutejszego sądu). W tamtej sprawie nie było sporne to, że szpital dysponuje informacją, tylko kwestionowano uprawnienie skarżącego w dostępie do informacji. W niniejszej sprawie uprawnienie to nie było i nie jest kwestionowane, a wyłącznym powodem nieudzielenia informacji i w konsekwencji oddalenia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego jest brak żądanej informacji. Z tych względów orzeczono jak w wyroku (art. 151 p.p.s.a.).