II SAB/Go 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.D. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wyrobów budowlanych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2014r. Z.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie [...] wskazując, iż organ nie dokonuje jakiekolwiek merytorycznych działania. W ocenie strony słupy drewniane nie spełniają przepisów ustawy o wyrobach budowlanych, przez co naruszyły art. 5 i 10 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2014 r. skarżąca, pod rygorem odrzucenia skargi, została wezwana do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, a także do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie jej przedmiotu pod rygorem uznania, iż dotyczy wyrobów budowlanych oraz do podania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca skierowała w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie, w związku z przewlekłością PINB w sprawie wyrobów budowlanych, do właściwego organu, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i do nadesłania Sądowi odpisu wniesionego ewentualnie zażalenia. Powyższe wezwania Sądu zostały doręczone skarżącej – w trybie doręczenia zastępczego - w dniu 12 maja 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 12 akt sprawy). W dniu 14 maja 2014 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła kwota 100 zł tytułem uiszczenia wpisu sądowego "za skargę na przewlekłość PINB słupy drewniane". Na pozostałe wezwania strona skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem, wobec okoliczności, iż przedmiotem niniejszej skargi jest przewlekłość organu administracji publicznej, wyjaśnić należy, iż środkiem zaskarżenia, wskazanym w art. 52 § 1 p.p.s.a. - w takim przypadku - jest zażalenie do organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej jako "kpa". Zgodnie bowiem z przepisem art. 37 § 1 kpa stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub przewlekle prowadzi postępowanie. Zgodnie z art. 17 pkt 3 kpa organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku organy sprawujące nadzór nad ich działalnością. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego (art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jest uprzednie złożenie zażalenia na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w przedmiotowej sprawie, gdyż nie wniosła zażalenia w trybie art. 37 kpa. Wezwana przez Sąd do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wniosła do WINB zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa, Z.D. nie udzieliła żadnej odpowiedzi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej – w trybie doręczenia zastępczego (przesyłki odebrał mąż skarżącej) - w dniu 12 maja 2014 r. Wobec powyższego, w świetle art. 72 § 1 p.p.s.a., według którego, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma, doręczenie w dniu 12 maja 2014 r. przesyłki zawierającej wezwania należy uznać za skuteczne. Zatem ostatnim dniem, w którym skarżąca powinna wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 19 maja 2014 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął bezskutecznie. Jedynie w dniu 14 maja 2014 r. na konto Sądu wpłynęła kwota 100 zł tytułem uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Jedną z objętych tym przepisem "innych przyczyn" jest właśnie niewyczerpanie środków zaskarżenia przewidzianych w art. 52 p.p.s.a. , w tym przypadku zażalenia z art. 37 kpa. W kwestii poniesionego wpisu należy wskazać, że na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Nastąpi to po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.