II SAB/Go 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi C.N. i D.N. na przewlekłość Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adwokata R.K. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. akt administracyjnych sprawy wynika, że Zastępca Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] przyznał C.N. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności ( zasiłek celowy ) za miesiąc wrzesień i październik 2012 r. w kwocie po 20 zł, oraz decyzjami z dnia [...] września 2012 r., nr [...], odmówił jej przyznania zasiłku okresowego z powodu bezrobocia, nr [...], umorzył postępowanie w sprawie przyznania zasiłku okresowego za miesiąc sierpień 2012 r., nr [...], odmówił przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) dla C.N. i D.N. w miesiącu wrześniu i październiku 2012 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego na zakup żywności za miesiąc sierpień 2012 r., nr [...], odmówił przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu art. Szkolnych w miesiącu sierpniu, wrześniu i październiku 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego na żywność w miesiącu sierpniu 2012 r. We wszystkich wymienionych sprawach skarżąca zwróciła się do Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej z wnioskami sygnowanymi datą [...] sierpnia 2012 r. Pismem z dnia [...] września 2012 r. C. i D.N. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wskazując na "bezczynność urzędową" Dyrekcji Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej na złożone przez nich podanie złożone w dniu 16 sierpnia 2012r., wskazując przy tym, że jest to ich celowe lekceważenie W odpowiedzi na skargę Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej wskazało, że zostały wydane przez organ decyzje w dniu [...] września 2012 r oraz [...] września 2012 r. odnoszące się do złożonych wniosków z dnia [...] sierpnia 2012 r. wymienione w aktach administracyjnych, wskazując nadto iż od powyższych decyzji złożone zostały przez skarżących odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej działalności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą w odrębnej, samodzielnej ze względu na podstawy prawne, sprawie. Sąd zaś, rozpoznając tę skargę, nie kontroluje poprawności merytorycznej podjętych w takim postępowaniu rozstrzygnięć. Stąd też, w niniejszej sprawie nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącego kierowane względem organu I instancji i wydanej przez niego decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego wszczętego na skutek wniosku skarżących z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jak wynika bowiem z przedłożonych Sądowi akt sprawy (pismo SKO z dnia [...] października 2012 r.), oraz oświadczenia pełnomocnika skarżących złożonego na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. skarżący nie składali zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a., ponieważ zażalenie i wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, o których mowa w tym przepisie, są równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W konsekwencji stwierdzić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie spełnili wymogu cyt. przepisu art. 37 §1 k.p.a. polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślić bowiem należy, że w aktualnym stanie prawnym zarówno zażalenie, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować jako środki zaskarżenia, których wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi. W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, jednocześnie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej zasądzono wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a., w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm ).