II SAB/Go 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu dnia 17 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewydania decyzji postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie interwencji Policji w zajmowanym przez niego mieszkaniu. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 22 lipca 2009r., wezwano T.C. do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu skarżący skierował w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2009r. podał, iż nie składał zażalenia na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Ponadto, zgodnie z informacją zawartą w piśmie Naczelnika Wydziału Kontroli w Komendzie Wojewódzkiej Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., w Komendzie tej nie odnotowano wpływu zażalenia T.C. na niezałatwienie sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotem skargi na gruncie niniejszej sprawy jest bezczynność organu - Komendanta Powiatowego Policji w zakresie niewydania decyzji w sprawie interwencji Policji w zajmowanym przez skarżącego mieszkaniu, zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie służy stronie, zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w rozumieniu tego Kodeksu w stosunku do organów administracji publicznej innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego i wojewodowie, są - stosownie do treści art. 17 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Z kolei, zgodnie z treścią art. 6 a ust. 2 pkt 1 ustawy dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta powiatowego Policji jest komendant wojewódzki Policji. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia przez T.C. do tutejszego Sądu skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, było uprzednie wniesienia zażalenia do właściwego rzeczowo i miejscowo w tej sprawie organu wyższego stopnia tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Podnieść w tym miejscu trzeba, iż ze względu na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy organ uchyla się od załatwienia sprawy administracyjnej, stronie przysługuje środek ochrony w postaci zażalenia do organu nadrzędnego. To ten organ, a nie sąd administracyjny, w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, wszczętej żądaniem strony. Strona winna mieć bowiem na uwadze, iż sądowa kontrola administracji stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, uruchamiany dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy zawiodły. Sądy administracyjne, jako powołane do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego, nie mogą zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. W oparciu o powyższe przyjąć należało, iż złożenie przez T.C. do Sądu skargi na bezczynność organu administracji publicznej, z pominięciem wniesienia omawianego zażalenia do organu wyższego stopnia, było przedwczesne. Skarga taka, jako niedopuszczalna, stosownie do dyspozycji do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, postanowiono jak w sentencji.