II SAB/Go 57/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. W.S. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu zażalenia skarżącego z dnia [...].03.2009 r. na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w załatwieniu wniosku z dnia [...].09.2008 r. o pomoc. Skarżący podał, iż Kolegium nie rozpatrzyło w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego jego kolejnego zażalenia na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w rozpatrzeniu prośby z [...].08.1996 r. i [...].08.2008 r. o pomoc w usunięciu przyczyny uniemożliwiającej wykonywanie pracy zawodowej bez własnej winy i woli (braku odpowiednich warunków mieszkaniowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 ), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z analizy akt sprawy, a w szczególności treści skargi wynika, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r, Nr 98, póz. 1071 ze zm. - dalej "K.p.a.") W tym miejscu zauważyć należy, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy, a na wydane w tym trybie postanowienie, nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego przyjąć należy, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu wyższego stopnia, powołanego do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie Skoro bowiem, skarga na bezczynność, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje wyłącznie przypadki wskazane w pkt 1-4a (m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), zatem niedopuszczalność skargi na postanowienie, wydane w trybie art. 37 K.p.a., skutkuje w konsekwencji niedopuszczalnością skargi na bezczynność organu wyższego stopnia we wskazanym przypadku. Wyjaśnić należy, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 P.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność, ale na bezczynność wyłącznie organu pierwszej instancji i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Oznacza to, iż nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji. Na marginesie Sąd wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia skarżącego z [...] marca 2009 r. na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w rozpoznaniu wniosku z [...] września 2008 r., stwierdziło że nie nastąpiło naruszenie przez organ l instancji terminu do rozpatrywania spraw wnioskodawcy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący odebrał powyższe pismo osobiście 17 kwietnia 2009 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.