II SAB/Go 59/10

Dnia 4 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie nadzoru nad Prokuratorem Rejonowym postanawia: odrzucić skargę. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie nadzoru nad Prokuratorem Rejonowym. Zdaniem skarżącego Prokurator Okręgowy nie podejmował czynności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 8 ust. 7-7a) i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.), zmierzających do usunięcia naruszeń prawa popełnianych przez Prokuraturę Rejonową przy doręczaniu wezwań i zawiadomień w prowadzonych przez ten organ postępowaniach. Uzasadniając skargę T.C. przedstawił argumentację przemawiającą jego zdaniem za zaliczeniem prokuratury do organów administracji publicznej oraz za spełnieniem warunku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Okoliczności te przemawiają zdaniem skarżącego za dopuszczalnością skargi na opisane wyżej naruszenie prawa. Nadto skarżący szczegółowo przedstawił okoliczności, w jakich do tych naruszeń doszło oraz opisał wywołane tym skutki w postaci naruszenia jego praw obywatelskich. Wniósł o zobowiązanie Prokuratora Okręgowego do wydania polecenia lub zarządzenia Prokuratorowi Rejonowemu wskazującego obrazę przepisów prawa oraz nakazującego podjęcie odpowiednich działań, które zagwarantują przestrzeganie przez pracowników Prokuratury Rejonowej przepisów prawa, m.in. dotyczących doręczania pism. W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa nie należy do zakresu właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę Sygn. akt II SAB/Go 59/10 działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 5) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 6) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy zarzucaną przez skarżącego ewentualną bezczynność Prokuratora Okręgowego można zakwalifikować jako bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jeżeli wynik wskazanego badania jest pozytywny, sąd musi w dalszej kolejności ustalić, czy organowi można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Sygn. akt II SAB/Go 59/10 Wskazywana w skardze bezczynność dotyczy w istocie pism wydanych w karnym postępowaniu przygotowawczym i działań Prokuratury Rejonowej w postępowaniach przygotowawczych. Kwestia zaskarżania czynności podejmowanych w toku karnego postępowania przygotowawczego została uregulowana w Dziale IX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U, Nr 89, poz. 555). Zgodnie z art. 465 § 1 k.p.k. przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia sądu (rozdział 50 "Zażalenia" - art. 459 i następne k.p.k.) stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia prokuratora i prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Stosownie zaś do treści art. 467 § 1 k.p.k. przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio do przewidzianych w ustawie zażaleń na czynności lub zaniechanie czynności. Jeżeli skarżący uważa, że działania bądź bezczynność Prokuratury Okręgowej czy też Prokuratury Rejonowej w toku postępowania karnego naruszają jego prawa, może je kwestionować w trybie przewidzianym powyższymi przepisami kodeksu postępowania karnego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie obejmuje zatem żadnego z aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej poddanych kontroli sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., jak również bezczynności w przypadkach określonych we wskazanym przepisie. Wniesienie skargi na ewentualną bezczynność w zakresie nie objętym przepisami art. 3 § 2 pkf 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalne Powyższe prowadzi do wniosku, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało odrzucić.