II SAB/Go 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. na podstawie art. 201 § 1 w zw. z 205 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zasądzić od Burmistrza na rzecz strony skarżącej K.G. kwotę 605,40 złotych (słownie: sześćset pięć złotych czterdzieści groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 stycznia 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga K.G., reprezentowanego przez pełnomocnika adw. M.T., na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej sposobu realizacji obsługi prawnej Gminy Miejskiej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że za pośrednictwem poczty elektronicznej wystąpiła w dniu 1 grudnia 2015 r. do organu o udzielenie informacji publicznej. W dopowiedzi na wniosek została wezwana do wykazania w terminie 14 dni szczególnego interesu publicznego, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowił podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona wskazała na przepis art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 20-15 r. poz. 2058), skazując na obowiązek udzielenia takiej informacji. Wnosząc skargę, strona uiściła na rachunek Sadu wpis sądowy w wysokości 100 (sto) złotych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przekazując skargę Burmistrz, w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazał, iż uwzględniono skargę w całości i udzielono skarżącemu oczekiwanej przez niego informacji publicznej. Wskazał, że w jego ocenie bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) organ zwrócił się z wnioskiem o odstąpienie od zasadzenia od niego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie aktualnego stanowiska w sprawie, strona skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wskazała, iż wnosi o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., kosztów postępowania sądowego, w kwocie 601,20 złotych, na które składa się uiszczony wpis sądowy, opłata skarbowa od przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa, koszty zastępstwa procesowego oraz koszt przesyłki pocztowej, w której nadano skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, uw. 72 do art. 3). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, uw. 34 do art. 3). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m. in. Organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, a także o majątku którym dysponują. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, LEX nr 78062). Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, LEX nr 144641). Krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany został w art. 4 ust. 1 ustawy i należy do nich bez wątpienia burmistrz gminy. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Winien on albo udzielić takiej informacji w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia trybie decyzji administracyjnej (o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, LEX nr 299295 W przedmiotowej skardze, skarżący zarzuca bezczynność Burmistrza w zakresie udostępnienia informacji publicznej, która dotyczy sposobu realizacji obsługi prawnej Gminy Miejskiej. Bez wątpienia, do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznej. Fakt ten jest w niniejszej sprawie bezsporny. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2016 r. organ przyznał, że żądanej odpowiedzi udzielił dopiero po wniesieniu skargi, pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. potwierdził okoliczność udzielenia mu żądanej informacji, wnosząc o umorzenie postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz zasadzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego w wysokości 605,40 złotych. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis reguluje instytucję tzw. samokontroli organu, którego akt prawny został zaskarżony do sądu administracyjnego. Celem wskazanej autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (zob.: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 419). Warunkiem skorzystania przez organ z omawianej instytucji jest uwzględnienie skargi w całości, przez co należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone do sądu administracyjnego orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku organu, o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w trybie art. 206 p.p.s.a., bowiem organ skargę uwzględnił w całości, zaś jego bezczynność w przedmiotowej sprawie stanowi okoliczność niesporną. Z uwagi zatem na okoliczność, że organ swoim działaniem doprowadził do wniesienia skargi, Sąd na 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. postanowił, o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości i udzielił skarżącemu zadanej informacji publicznej. W tych okolicznościach wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które uczyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. W punkcie drugim zasądził od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 605,40 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowadministracyjnego.