II SAB/Go 62/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przyznania pomocy społecznej postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] października 2010 r. G.D. zaskarżyła jednocześnie bezczynność Burmistrza w sprawie przyznania jej zasiłku stałego oraz decyzję z dnia [...] września 2009 r., znak [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza, odmawiającą przyznanie stronie zasiłku stałego. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ podał, iż sprawa z wniosku G.D. z dnia [...] lipca 2009 r. o przyznanie zasiłku stałego została prawomocnie rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 31 marca 2010 r. (sygn. akt II SA/Go 103/10), który skargę oddalił. Ponadto skarga dotyczy bezczynności Burmistrza, który nie rozstrzygał sprawy zasiłku stałego skarżącej jako organ administracji publicznej. Zarządzeniem Sędziego z dnia 10 stycznia 2011 r., w związku z treścią skargi z dnia 28 października 2010 r. wezwano stronę do sprecyzowania, czy wniesiona skarga dotyczy decyzji z dnia [...] września 2009 r., znak [...], czy też bezczynności Burmistrza Gminy. W przypadku, gdy przedmiotem skargi byłaby bezczynność ww. organu, Sąd zobowiązał stronę do wskazania, na czym ta bezczynność polegała, w szczególności, czy dotyczyła bezczynności Burmistrza w przedmiocie żądania przyznania zasiłku stałego zgłoszonego innym wnioskiem, niż wniosek z dnia [...] lipca 2009 r. Skarżąca wezwana została również do wykazania, czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność, wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a". Jednocześnie strona została pouczona, iż nieudzielenie odpowiedzi na powyższe wezwanie w terminie 7 dni, skutkować będzie uznaniem, iż skarga dotyczy wyłącznie bezczynności Burmistrza, a jej wniesienie nie było poprzedzone zażaleniem z art. 37 K.p.a. przedmiotu zaskarżenia, którego skarga ta dotyczy. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 13 stycznia 2011 r. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2011 r. G.D. oświadczyła, iż cofa skargę jako złożoną przedwcześnie, w związku z mylnym skierowaniem do Burmistrza odwołania z dnia [...] grudnia 2010 r. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...]. W związku z brakiem formalnym ww. pisma, w postaci braku podpisu skarżącej pod zawartym w nim oświadczeniu o cofnięciu skargi, na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 24 stycznia 2011 r. wezwano stronę do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego pisma poprzez jego własnoręczne podpisanie, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wobec faktu nadesłania przez skarżącą, ponownie obarczonego brakiem formalnym oświadczenia o cofnięciu skargi zawierającym jej podpis w postaci kserokopii, zarządzeniem Sędziego z dnia 31 stycznia 2011 r., zobowiązano stronę po raz kolejny do nadesłania, w terminie 7 dni, podpisanego własnoręcznie pisma z dnia [...] stycznia 2011 r., pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W dniu 4 lutego 2011 r. do Sądu wpłynęło prawidłowo podpisane przez G.D. oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi przez G.D. należało uznać za skuteczne. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, przy czym jej cofnięcie wiąże Sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przez przyznanie stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Warszawa 2007. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, s. 872). W rozpoznawanej sprawie skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2011 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] lutego 2011 r.) zawarła oświadczenie, iż w związku z mylnym skierowaniem do Burmistrza odwołania z dnia [...] grudnia 2010r. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], cofa swoją skargę, jako złożoną przedwcześnie. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zaś wola skarżącej jako dysponenta skargi jest dla sądu wiążąca. Następstwem procesowym skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania, w związku z czym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na marginesie należy zważyć, iż Sądowi znany jest z urzędu fakt, iż G.D. w dniu 8 grudnia 2010 r. złożyła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza, która została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Go 6/11.